Η ψυχολογία του όχλου

-Το μόνο που νοιώθει η Μάζα… είναι η πείνα!

Κι όποιος μπορεί με ψεύτικες υποσχέσεις να την       

ταΐσει, τότε αυτόν πιστεύει και προσκυνά!-

Sigmund Freud

Οι μάζες ακολουθούν μαγεμένες αυτούς που δίνουν τα περισσότερα ή έστω τα υπόσχονται. Καθώς ο κίνδυνος της αβεβαιότητας για τη ζωή, πάντοτε θα κάνει τους ανθρώπους ν’ αναζητούν ασφάλεια από κάθε είδους εικονικού, εξωτερικού ή εσωτερικού και ανεξήγητου φόβου.

Έτσι το σύνολο που αναπόφευκτα δημιουργείται, -όχλος-ύστερα απ’ το κάλεσμα της μάζας, ακολούθως, δημιουργεί την ψεύτικη ανάγκη για νόμους, κανόνες και θεσμούς. Τους οποίους είναι υποχρεωμένο το κάθε μέλος ν’ ακολουθεί πιστά, εάν όχι και τυφλά.

Μα μιας κι είναι όντως εύκολο για κάποιον που νοιώθει πραγματικά ελεύθερος, ν’ αμφισβητήσει την αναγκαιότητα της όποιας αδιαλλαξίας αυτών των εντολών. Κατανοώντας πως όλα φτιάχτηκαν για να επιβάλουν πάνω στις σκέψεις των ανθρώπων τη δύναμη και την ωφελιμότητα της εκάστοτε εξουσίας. Αντί για την όποια ουσιαστική βελτίωση του ατόμου.

Όντας ο ίδιος η βάση και το πρωταρχικό υλικό -κι όχι το εξάρτημα- που οδηγεί επιτέλους στη δημιουργία μιας δίκαιης κοινωνίας ανθρώπων, η οποία βασίζεται στην προσωπική ηθική και εντιμότητα.

Και που η εξέλιξη της… οδηγεί τελικά στον πραγματικό πολιτισμό!

Εντούτοις, η ακατάσχετη τάση και ακόρεστη επιθυμία της πλειοψηφίας των ατόμων, που τρέχουν να κρυφτούν μες το ανώνυμο πλήθος, θρησκευτικά δόγματα, στρατός, πολιτικά κόμματα και κάθε λογής ιδεολογίες συστράτευσης. Οι οποίες εδράζονται σε στρεβλές πάντα και βασικά αφηρημένες έννοιες, περί του τι είναι πρακτικά ορθό ή και ωφέλημα βολικό ακόμα.

Αποκλείοντας όμως άμεσα και χωρίς περισσότερη σκέψη τις οποίες προσωπικές επιλογές.

Οδηγώντας αναπόφευκτα πίσω σε αρχέτυπα και ένστικτα επιβίωσης, που ο άνθρωπος προσπαθεί να ξεπεράσει αιώνες τώρα. Καθώς τα πρότυπα της παιδικής ηλικίας, μας έχουν μάθει πως η συνεχής επαφή με το στενό κοινωνικό περιβάλον.-Οικογένεια, σχολείο, πόλη, εθνότητα κτλ-Μας προσφέρουν πάντα την αίσθηση της ασφάλειας, μες σ’ ένα οικείο σύστημα συμπεριφοράς, επικοινωνίας και πλαίσιο κανόνων.

Καθώς η έντονη επίδραση του εδώ, του τώρα και του εγώ,                  -υποσυνείδητα- βιώνεται ακόμα ως μια παιδαριώδης αντίληψη της πραγματικότητας, αρνούμενη ν’ αποστασιοποιηθεί εν τέλη απ’ όλα αυτά. Προχωρώντας ίσως εξελικτικά στη βιωματική πλέον αντιμετώπιση ενός αισιόδοξου μέλλοντος. Ως το τελικό αποτέλεσμα της απόκτησης μιας ελεύθερα υπεύθυνης σκέψης.

Έτσι οι μάζες ζουν συνεχώς -σχεδόν αδιάλειπτα- σε μια νωθρότητα, όπου το κύριο χαρακτηριστικό της είναι.

Ή σε γενικές γραμμές παντελής έλλειψη λογικής σκέψης, καθώς αρνούνται πεισματικά να παραιτηθούν από τις ορμές ή τις ορμέμφυτα άρρωστες απόψεις τους. Φοβούμενες πως κάτι τέτοιο θα επιβάλει και την απομάκρυνση από μια άρρωστη και ψευδής ελευθεριότητα.

Αφού ακόμα κι αν εμφανιστεί ένα καθ’ όλα ευγενές πρότυπο καθοδήγησης. Πάντοτε υπάρχει ο κίνδυνος να υπο-κύψει στις ανόητες αλλά και παράλογες επιθυμίες του όχλου, παρά το αντίθετο.

Έτσι η μάζα, συχνότερα, τείνει να γίνεται παντελώς ανίσχυρη απέναντι στα πάθη και τα ένστικτα που τη δημιούργησαν αρχικά. Παραμένοντας δογματικά αγκιστρωμένη σε δο-ξασίες και πνευματικά αδιέξοδα. Στην πλήρη δηλαδή εφαρμογή των ελαττωματικών θεσμών, κανόνων και θεωρείων.

Κι ενώ η αναγκαιότητα της πολυπολιτισμικότητας αναδεικνύεται πλέον ως δημιουργικά εξελικτική. Εντούτοις, η εφαρμογή προβληματικών ιδεών ή νόμων και των παγιωμένων κοινωνικά στείρων απόψεων, είναι συνεχής. Καθιστώντας τελικά τα μέλη ενός κοινωνικού συνόλου μαζικά απρόσιτα ή και απόμακρα, απ’ ό,τι το νέο ή διαφορετικό.

Καθώς, μέχρι τώρα, ελάχιστες ήταν οι φορές όπου κάποιες ολιγομελείς πολιτισμικές ομάδες κατέδειξαν μια τέτοια πνευματική ποιότητα και οξυδέρκεια, προς αποδοχή και κατανόηση. Μιας και καμία ανθρώπινη κοινωνία, συνολικά, δεν έχει ποτέ μέχρι σήμερα καταφέρει ν’ αποκτήσει αυτόν τον τρόπο ελεύθερης σκέψης. Που αναπόφευκτα ίσως την οδηγήσει σ’ εκείνους τους θεσμούς, όπου η μοναδικότητα δεν θα είναι απλά αποδεκτή, αλλά και παραγωγικά επιβεβλημένη.

-Χίπις, παιδιά των λουλουδιών, κοινοβιακή ζωή…!-

Αντιθέτως, τόσο παράδοξα, η αίσθηση ανημπόριας που ενστικτωδώς είναι εγγεγραμμένη μέσα μας, από τη βρεφική και νηπιακή ηλικία, ξυπνά συνεχώς την ανάγκη για προστασία.

Ανταποκρινόμενοι έτσι στο κάλεσμα των μαζών για συστράτευση, απαλύνοντας πρόσκαιρα τους όποιους φόβους   για ενδεχόμενα ασαφείς κίνδυνους. Εξασφαλίζοντας εικονικά την εγκαθίδρυση μιας έντονα καθησυχαστικής σκέψης για την ικανοποίηση των επιθυμιών.  

-Φόβος, μοναξιά και αδυναμία αποδοχής.-

Ωστόσο, εύκολα και πολύ βολικά, όλοι αντιλαμβανό-μαστε τον εαυτό μας ως το τακτικό μέλος μιας αγέλης, ενός δήθεν ισχυρού συστήματος παρουσιών που μας προστατεύει.

Ενώ ταυτόχρονα μας προσφέρεται κάθε καθησυχαστική αίσθηση ασφάλειας, αν και εικονικά ψευδής. Που τόσο πολύ έχουμε ανάγκη, λόγω της βαθιάς αδυναμίας μας προς εξέλιξη και πραγματική πολιτισμική πρόοδο.

Καθώς αυτή η άνευ όρων ένταξη προς αποδοχή και διαγραφή του αισθήματος φόβου και μοναξιάς, οδηγεί τελικά το άτομο στην αδυναμία να σκεφτεί από μόνο του. Απαλλάσσοντας έτσι τον εαυτό του από κάθε πραγματική αξία ζωής.

Απορρίπτοντας τελικά, ακόμη και τον ίδιο του τον εαυτό!

Υποτάσσοντας αναμφίβολα το εγώ του, ως πλήρως εξαρτώμενο αντικείμενο μιας μηχανιστικής λειτουργίας, αντί για ένα παραγωγικό μέλος. Αυτό που θα έπρεπε δηλαδή να είναι κανονικά, παντού και πάντοτε, σ’ ό,τι κατ’ επίφαση ονομάζεται πλέον σύγχρονη κοινωνία.

Ωστόσο, ίσως αναπόφευκτα, μετά απ’ όλες αυτές τις απογοητεύσεις που υφίσταται ως εντελώς ομογενοποιημένος     ο άνθρωπος μέσα σ’ ένα μη λογικό πλήθος, καταλήγει τελικά    να φοβάται τα πάντα!

Εντούτοις, είναι εντελώς ψευδές πως οι άνθρωποι στην εποχή μας, ενταγμένοι σχεδόν καθ’ ολοκληρίαν στην απεριόριστη κυριαρχία της μάζας, είναι πιο ηθικοί ή περισσότερο ευτυχείς. Καθώς είναι βέβαια πρόδηλο πως η τυφλή υπακοή στις επιθυμίες του ανίκανου να σκεφτεί λογικά πλήθους. Οδηγεί μαθηματικά στην υποταγή του ατόμου στα πιο άγρια και ερεβώδη ένστικτά του.

Μη δίνοντας καμία δυνατότητα ν’ απεξαρτηθεί από αυτά, κάποτε.

Έτσι η κάθε μορφή ανηθικότητας, ελλείψει ηθικού αισθητηρίου, βρίσκει πεδίο δόξης λαμπρό, καλά κρυμμένη πίσω και μέσα σ’ έναν όχλο που προχωρά ακάθεκτος χωρίς ηθικά στηρίγματα, τα οποία να εδράζονται στη λειτουργία της λογικής σκέψης, έστω και για λίγο.

Καθώς υπερεκτιμώντας και παρερμηνεύοντας την ανάγκη για συλλογικότητα, βασίζοντας πάνω της την όποια τάχα κοινωνική αποδοχή. Αποκλείουμε αναπόφευκτα, άδικα και τόσο σπάταλα, κάθε ξεχωριστή άποψη για το σωστό.

Καθιστώντας όμως εντελώς στείρα την όποια προσπάθεια για συνολική πρόοδο και πραγματική πνευματική εξέλιξη.

Καταδεικνύοντας και πάλι τοιουτοτρόπως… χωρίς άλλην επιλογή!

Πως ο άνθρωπος, ως ένα αδύναμο πνευματικά ον, άγεται και φέρεται ανάλογα με τις ορμές του.

Μα πως θα μπορούσε τάχα η ανθρωπότητα ν’ απαλλαχθεί από αυτήν τη δυστοπική ανάγκη για συναγελασμό και άρρωστη αποδοχή…;

Ωστόσο, ο δρόμος που ανοίγεται για κάτι τέτοιο, είναι σαφώς φαρδύς κι ατελείωτος. Καθώς οι κάθε λογής επιστήμες και η κάθε μορφή επιστημονικής έρευνας, προσφέρουν επί του παρόντος τουλάχιστον, την καλύτερη διέξοδο και διαφυγή από τον ανόητο φόβο της άγνοιας. Τοποθετώντας τις σκέψεις των ατόμων, ίσως όχι προς την απόλυτα σωστή κατεύθυνση, αλλά σίγουρα προς τη δυνατότητα μιας άλλης επιλογής.

Κι αφού λοιπόν οι μάζες στερούνται λογικής σκέψης, απουσίας ίσως ενιαίου εγκεφάλου, καθώς δε δύνανται ν’ αφο-μοιώσουν τελικά τίποτα το ιδιαίτερα ξεχωριστό. Στηρίζοντας  πάντα τη δύναμη τους στην άγνοια και τον φόβο των πολλών.

Η ένταξη των ανθρώπων σ’ αυτές, χωρίς άλλη σκέψη, θα αποπροσανατολίζει συνεχώς την ανθρωπότητα. Οδηγώντας τη, ξανά και ξανά, στα επικίνδυνα κι αδιέξοδα μονοπάτια ενός ολοκληρωτισμού.

Καθώς το προσωπικό όφελος, μαζί με την ανοησία που γεννάται απ’ την ωφελιμιστικά αρρωστημένη ύπαρξη της μάζας, πάντα θα επιβάλλεται τελικά πάνω στην κοινωνική ηθική. Της οποίας τα ειρηνικά κι ανεπαρκή ίσως όπλα γι’ αντί-σταση και σωτηρία, φαντάζουν στ’ αφτιά των πολλών ως λόγια κενά περιεχομένου.

Υστερόγραφο

Το παρόν κείμενο είναι αφιερωμένο σε κάθε λαϊκή εξέγερση για δικαιοσύνη, αλήθεια και ισονομία. Αλλά και σε κάθε προσωπική προσπάθεια αυτοβελτίωσης.

Παρόλο που η ιστορία έχει καταδείξει, πολλές φορές!

Πως κάτι τέτοιο… εάν δεν προέρχεται πρώτα από μιαν εσωτερική ολοκλήρωση πνευματικότητας, προς απόκτηση προσωπικής ηθικής και εντιμότητας, -όντας ίσως κάτι τόσο ουτοπικό- είναι μάλλον μία ακόμα αυταπάτη.

Υποσημείωση

Ο λόγος για τον οποίο επέλεξα να κοινοποιήσω τώρα το ανωτέρω κείμενο. Είναι η θλιβερή διαπίστωση πως κι εγώ κάποτε, ήμουν ένα ασήμαντο μέλος αυτής της Μάζας.

Αν και η συνειδητοποίηση… ίσως να είναι τελικά μια κάποια λύτρωση!

Ευ Δαίμων

      

        Η αντίθεση στη ζωή και τη φύση, ως ο δημιουργός  των πάντων.

       Καθώς το καίριο αυτό ερώτημα, που βασανίζει από πάντα την ανθρωπότητα, μπαίνει απαράλλαχτα, ξανά και ξανά:

         -Η κλώσα έκανε τ’ αβγό…; ή το αβγό την κλώσα…;-

     Οι θεωρίες για τη δημιουργία του κόσμου, είναι πλέον πολλές και ποικίλες. Και ξεκινώντας από τις δεισιδαιμονικές δοξασίες, -λόγω αρχαιότητας- μέχρι και τη φιλοσοφία και τις επιστήμες, αλλά και τη μεταφυσική. Ο τραχύς αυτός δρόμος   της σκέψης που έχει διανυθεί μέχρι τώρα, όντως μακρύς και πολλές φορές επικίνδυνος, εάν όχι αστείος και ατελείωτος!

       Είναι όντως, το μόνο σταθερό μονοπάτι που έχει ο άνθρωπος στη διάθεσή του, διανύοντας τη σύντομη αυτήν πορεία του μέσα στον χρόνο.   

       Ευελπιστώντας ταυτόχρονα, ίσως κάποτε, όπως αποκαλυφθούν τα μυστήρια και τα μυστικά του κόσμου.

     Καθώς και το μέγεθος του αποτελέσματος αυτής της ατελεύτητης δημιουργίας, μέσα στην οποία όλοι μας ζούμε και συνεχώς προσπαθούμε ν’ αυτενεργήσουμε.

           Ίσως πάλι… όχι και όλοι!

      Καθώς εκκινώντας πάντοτε με τις δοξασίες, όπου οι περισσότερες εκ των οποίων, μας εξηγούν πως ένα κάποιο  ανώτερο υλικά και πνευματικά ον ή και περισσότερα κάποιες άλλες φορές. Είναι το υπαίτιο γι’ αυτή την άπειρη δημιουργία, όσων δε δια γυμνού οφθαλμού παρατηρούμε ή και όχι!

       Ζητώντας επίσης, σχεδόν πάντα, να μην αμφιβάλουμε

ούτε στιγμή για τη βεβαιότητα των λεγομένων, όπως αυτά μας αποκαλύπτονται αδιάλειπτα, -αιώνες τώρα- και συνεχώς με μια μεταφυσική έννοια και χροιά.

       Ακολούθως, μετά την παρέλευση ελάχιστου χρονικού διαστήματος, δεν αργήσαμε να φτάσουμε στη φιλοσοφία, ως γενικευμένη έννοια αναλυτικής σκέψης και παρατήρησης.

      Εκεί όπου απ’ τον Ηράκλειτο μέχρι τον Σπινόζα, -μα κι όλους τους άλλους μέχρι και σήμερα- ο θεός να τους έχει καλά, όπου κι αν βρίσκονται!

      Διαβάσαμε κι ακούσαμε πολλές απόψεις, προερχόμενεςαπ’ όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη γη. Εκεί δηλαδή, όπου υπήρχαν και υπάρχουν, ευτυχώς ακόμη και μάλλον από καθαρή τύχη. Αρκετά ανθρώπινα όντα που ασχολούνται διακαώς με ανάλογα κι αδιέξοδα ερωτήματα.

      Έτσι, αναπόφευκτα ίσως, ευτυχώς καταλήξαμε τελικά στις επιστήμες και στη χρήση εργαλείων, κάθε είδους. Αφού, τοιουτοτρόπως, καταφέραμε να πλησιάσουμε αρκετά, έστω και εικονικά ή από απόσταση, σε κάποιες διαπιστώσεις τουλάχιστον εξόφθαλμες.

     Χρησιμοποιώντας επιτέλους τη λογική του μέτρου, της εικόνας, των επιστημονικών αποδείξεων και της αναλυτικής σκέψης. 

      Παρ’ όλα αυτά όμως… το ερώτημα, παραμένει το ίδιο!

      Ωστόσο, στο παρόν κείμενο, ως εμπειρικοί φυσικοί επιστήμονες ή αλχημιστές, θα προσπαθήσουμε να καταδείξουμε πως το αίτιο και η απάντηση στο ανωτέρω δίλημμα, βρίσκεται καλά κρυμμένη στην έννοια της αντίθεσης.

           Δίδοντας… γιατί όχι!

      Μιαν άλλη ονομασία, λίγο πιο πραγματιστική για το αίτιο και το αιτιατό της δημιουργίας. Και ίσως, ένα άλλο όνομα στη θεϊκή λέξη λόγος. Ως την πρωταρχική αιτία των πάντων.

       Ας κάνουμε το λοιπόν τώρα την όποια προσπάθεια… ελαφρά πάντα την καρδία!

                                              ***

      Καθώς ο όρος της αντίθεσης, που τόσο πολύ, αλλά και τόσο εικονικά αποφεύγεται ως έννοια, βρίσκεται παντού γύρω μας. Καθώς η δυαδικότητα των πραγμάτων, όχι μόνο ήταν και είναι αναμφισβήτητα το πιο ξεκάθαρο δεδομένο, καθώς και η μεγαλύτερη σταθερή απεικόνιση της πραγματικότητας. Όπως  υφίσταται μάλλον πληθωρικά και συνεχόμενα, αρχόμενοι από τη σύλληψη της ιδέας του φωτός, ως λόγου δημιουργίας. Αλλά επίσης και άλλων συνθηκών, ελαφρώς δυσνόητων, για εμάς, μορφών ενέργειας.

           Ακόμη κι ως μεταφυσικό είδος…!

      Εκεί όπου πρέπει πάντοτε ν’ αναζητούμε την εξήγηση των φυσικών φαινομένων, αλλά και των συναισθημάτων του ατόμου, ανά τους αιώνες, αμήν!

       Έτσι, ως αντίθεση, θα μπορούσε ίσως να ορισθεί, έστω και αυθαίρετα, εκείνη η σκοτεινά ασαφής ενέργεια που αλληλεπιδρά με τον ίδιο της τον εαυτό. Καθώς ανάλογα και συνεχώς μετατρέπεται σε φως και εικόνα, προκαλώντας μια δυαδική παρουσία συνεχούς σύγκρουσης. Που ως τελικό αποτέλεσμα, έχει αυτήν τη σχεδόν ανεξήγητη ισορροπία των πραγμάτων, παντού και πάντα. Καθώς αυτόνομα και χωρίς  τη χρεία κάποιου αιτίου ή αιτιατού. Προϋπάρχει ως απώτερη δύναμη χωρίς αρχή και τέλος. Και η οποία, προφανέστατα, θα συνεχίσει αυτό το ταξίδι χωρίς την ανάγκη καμιάς απολύτως λογικής εξήγησης. Η οποία, να προσδιορίζεται από οτιδήποτε.

     Μιας κι ο απώτερος λόγος της ύπαρξης, δεν υφίσταται λόγω και εξαιτίας κάποιου συγκεκριμένου αποτελέσματος.

          Βλέπε χάος…!

     Μα περισσότερο, από την παρουσία και αντίληψη  προς γνώση και κατανόηση των εικόνων του παρατηρητή -άνθρωπος-.

     Ακόμη και τώρα όμως, που τόσο μάταια προσπαθούμε όλοι μας να ονομάσουμε το παρόν, μιας και κάτι τέτοιο δεν υπάρχει πραγματικά. Ο μοναδικός τρόπος που μας επιβάλλεται για την κατανόηση του, είναι η αδόκητη παρουσία των άλλων.

        Αφού, μέχρι τώρα… μόνον ως μία ακόμη ουτοπία θα μπορούσε να γίνει αντιληπτό κάτι τέτοιο!

      Εντούτοις, η φευγαλέα και ασαφής αυτή παρατήρηση, εύκολα μας καταδεικνύει το αληθές του γεγονότος,. Μιας και δεν χρειάζεται πολύ σκέψη για να διαπιστώσουμε συνεχώς πως τα πάντα βρίσκονται σαφώς δέσμια μιας τέτοιας συνθήκης, που ονομάζεται ορθώς -Αντίθεση- στη ζωή και τη φύση.

    Ας φέρουμε λοιπόν μερικά απλά παραδείγματα, προς ενίσχυση των ισχυρισμών μας. Αν και κάτι τέτοιο… ομοιάζει μάλλον μ’ έναν άσκοπο πλεονασμό, όντας αυταπόδεικτα.

     Ξεκινώντας το λοιπόν από την απανταχού δυαδικότητα  των εννοιών, υποκειμένων αλλά και αντικειμένων. Καλό – κακό, φως – σκοτάδι, ύλη – αντιύλη, κτλ.

         Πράγματα πλέον… κατανοητά σχεδόν για όλους!

      Εύκολα καταλήγουμε στο ασφαλές συμπέρασμα, πως η ύπαρξη του ενός, απαιτεί υποχρεωτικά και την ύπαρξη ενός άλλου είδους.

       Εδώ, η Simone de Beauvoir – καλή της ώρα…! – μας το απέδειξε περίτρανα με το βιβλίο της, – Το δεύτερο φύλλο – αν και μάλλον, θα έπρεπε να το είχε ονομάσει, ως – το άλλο φύλλο!

       Κι ενώ η έννοια της αντίθεσης ως μία κατανοητή σήμερα παραδοχή, προσομοιάζει περισσότερο στην έννοια της σύγκρουσης και καταστροφής. Εντούτοις, κάτι τέτοιο,τόσο ιδανικά ή βολικά απλουστευμένο, δεν είναι παρά μια κοινή αυταπάτη. Μιας και τίποτα ανάλογα δεν ισχύει πουθενά στη ζωή και τη φύση, μέσα στα στενά πλαίσια και όρια του κόσμου των ανθρώπων, αλλά και στις άπειρες έννοιες, που χαρακτηρίζουν το αχανές σύμπαν.

      Καθώς, όπως έχουμε διαπιστώσει όλοι πλέον, -πέραν πάσης αμφιβολίας!- πως χωρίς καταστροφή, δημιουργία δεν υπάρχει. Αλλά και ακριβώς το αντίθετο, ισχύει αυταπόδεικτα  σε κάθε περίπτωση.

     Μιας και το κενό της δήθεν απώλειας του ενός, αμέσως αντικαθίσταται από την παρουσία του όποιου έτερου άλλου.

     Διατηρώντας, κάπως έτσι, την ισορροπία στη ζωή και  τη φύση, που ομοιάζει όμως περισσότερο στη σκέψη μας, μ’   ένα απόλυτο χάος. Μέσα στο οποίο ζούμε γεμάτοι φόβους και ανησυχίες, αντί να δεχθούμε ως αναπόφευκτο γεγονός την αληθή εικόνα της πραγματικότητας.

       Που δεν είναι άλλη… παρά το εφήμερο και ευκαιριακό της όποιας παρουσίας μας, στον αυτοκαταστροφικό κόσμο που ορίζουμε, ίσως λίγο αυθαίρετα, ως δικό μας.

     Αφού, ως δημιουργία, είμαστε τελικά το αποτέλεσμα μιας κάποιας καταστροφής. Καθώς από τη δική μας κάποτε απώλεια, θα προκύψει στα σίγουρα η μελλοντική συνέχεια ενός άλλου είδους ύπαρξης.

        Το οποίο, ανάλογα των όποιων συνθηκών και συμπτώσεων, μπορεί να μας ομοιάζει εξωτερικά ή και όχι!

      Καθώς, καμία απολύτως σημασία δεν έχει κάτι τέτοιο στην εξέλιξη και συνέχιση της ύπαρξης και της ατελεύτητης ενέργειας της ζωής, στο σύνολο της. Αφού, σε όποια μορφή ή κατάσταση κι αν αυτή βρίσκεται, ανάμεσα στην ανύπαρκτη αρχή και το αδύνατο τέλος, του σύμπαντος κόσμου.

     Τίποτα δεν αλλάζει… και τίποτα δεν παραμένει το ίδιο!

         -Ίσως ως ένας αυθαίρετος ορισμός της αντίθεσης-

      Έτσι, μακριά από μας ευτυχώς, εκατομμύρια ήλιοι εξερράγησαν κάπου στον αχανή κόσμο, κατά τη διάρκεια  της σύνταξης του παρόντος κειμένου. Προκαλώντας ίσως μιαν ατέλειωτα παραγωγική και ταυτόχρονα εικονική καταστροφή!

       Δημιουργώντας ως παράγωγα, ατελείωτα νέφη σκόνης που μόνο με άχρηστη ύλη δεν ομοιάζει τελικά.

         Αφού, παρόλα αυτά… δεν χάθηκε στ’ αληθινά τίποτε!

      Καθώς το αποτέλεσμα αυτής της καταστροφής, δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η δημιουργία νέων ήλιων και νέων κόσμων.

       Συνεπώς, δυνάμεθα να πούμε, με απόλυτη βεβαιότητα, πως τα πάντα είναι μια εναλλαγή άσπρου ή μαύρου.

          Κατά μία πάντοτε έννοια…!

     Εκεί δηλαδή, όπου το φως ελαχιστοποιείτε μάλλον προσωρινά, καθώς εναλλάσσεται συνεχώς με το σκοτάδι        και αντίθετα. Μιας και χωρίς τη δύναμη της αντίθεσης, τίποτε δεν θα υπήρχε, ούτε καν το κενό! Αφού κι αυτό, επίσης, είναι όντως το αντίθετο του γεμάτου.

      Κι εδώ ακριβώς, στην προσπάθεια ν’ αποτρελαθούμε εντελώς, επιβάλλεται να επανέλθουμε στο αρχικό ερώτημα. Κι  αφού η αντίθεση είναι η αιτία όλης αυτής της δημιουργίας και της καταστροφής, τότες, ποιο να είναι τάχα το αντίθετό της;

       Υστερόγραφο

     Έτσι, εν κατακλείδι, μπορούμε πολύ εύκολα κι εμείς ν’ αναρωτηθούμε για το ποιος δημιούργησε τελικά την αντίθεση, ως το αρχικό αίτιο και στοιχείο, των πάντων όλων!

      Και τελικά, ίσως -γιατί όχι…- να προβληματιστούμε στα σοβαρά για το έως που μπορεί να φτάσει αυτή η συνεχής αναζήτηση της αλήθειας. Αν όχι, μέχρι την άπειρα ατελεύτητη σκέψη που ορίζει, μετρά, εξηγεί και δικαιολογεί τα πάντα.

           Υποσημείωση

       Το παρόν κείμενο, ως έχει, είναι μάλλον ξεκάθαρα ένα χιουμοριστικό πόνημα. Καθώς σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να ληφθεί από τους αναγνώστες, ως ένα επιστημονικό δοκίμιο.

                                                                  Ευ Δαίμων

                  

                          Εν οίδα… ότι ουδέν οίδα!

                                     -Σωκράτης-

      Το παρόν κείμενο είναι μια ενδεικτική, όσο και υποκειμενικά προκατειλημμένη άποψη, για όσα περιέχονται   στο βιβλίο, το οποίο ίσως εκδοθεί κάποτε καθ’ ολοκληρίαν, περιλαμβάνοντας αυτοτελή κείμενα και φιλοσοφικές απόψεις του Ευ Δαίμων.

     Κι αυτό, ίσως, λόγω μιας κάποιας εσωτερικής και αυτοϊκανοποιητικής παρόρμησης του συγγραφέα. Αλλά και μιας διαστροφικής μάλλον εμμονής για φιλοσοφικά θέματα  και πραγματική λογοτεχνία, που δεν ενδιαφέρουν αληθινά παρά ελάχιστους.

      Εδώ λοιπόν, θα αναφερθούμε στις δυο πιο μεγάλες  και βασικές αυταπάτες που βιώνει και ζει η ανθρωπότητα, από πάντα. Ως τις μοναδικά αληθείς διεξόδους σκέψης! Τη θρησκεία δηλαδή και την επιστήμη, ξεκινώντας από την παλαιότερη χρονικά, κι όχι λόγω απόδοσης σεβασμού.

       Δυο πράγματα τα οποία, τουλάχιστον εικονικά, μας διαχώρισαν από την κατάσταση του ζώου.

            Λέμε τώρα…!

      Καθώς και τα δυο, ωσάν φάρμακα, δημιουργήθηκαν  απ’ την ανθρώπινη σκέψη, λογική ή μη, ως αποτέλεσμα της ανάγκης του ατόμου για να εξηγήσει τ’ ανεξήγητα.

      Βελτιώνοντας δήθεν, πρωτίστως, τις όποιες συνθήκες κοινωνικής διαβίωσης, στην προσπάθεια να κατανοήσει τελικά τον κόσμο, μα και τον εαυτό του.

    Ας εκκινήσουμε λοιπόν με τη θρησκεία, ως παλαιότερη, όπως έχουμε ήδη αναφέρει, επιλογή. Δίδοντας τις απαραίτητα μυστηριακές και υπεργήινες διαστάσεις στα φαινόμενα γύρω μας.

       Κι ας καταλήξουμε με τις επιστήμες, ως μεθόδους συστηματικής ανακάλυψης, για όσα δήθεν υποκειμενικά ορίζει ως αληθή και πραγματικά η όποια αυτενέργεια τους.

       Καθώς η θρησκεία, με τις τόσες παραλλαγές της ανά τους αιώνες, παραμένει πάντα μόνο μεταφυσικά εξηγήσιμη, κι αμετακίνητα στάσιμη. Μιας και η μυστηριακή πλευρά της, ήταν και είναι συνεχόμενα ένα άλυτο θέσφατο.

   Καθώς η βάση της δημιουργίας, δεν ήταν και δεν είναι, τίποτε άλλο! Παρά μια αθεράπευτα κακοήθη δεισιδαιμονία, σε συνδυασμό με τον παραλυτικό φόβο για το αύριο, απέναντι μάλιστα στο άγνωστο κι ανεξήγητα χαοτικό κόσμο μας.

     Ενώ ταυτόχρονα, η ατελεύτητη τροφή που συντηρεί κάτι τέτοιο, αιώνες τώρα. Είναι η ανακουφιστική, όσο και απατηλή, υπόσχεση μιας αιώνιας κι ακαθόριστης σωτηρίας απ’ το τίποτα.

      Καθώς μια τέτοια κενή νοήματος ανταμοιβή, είτε τη χρειάζεται κάποιος, είτε όχι, για κάτι τέτοιο ανάλογα. Δεν έχει κανένα πραγματικό αντίκρυσμα.

      Μιας κι είναι πολύ μακριά, ακόμη τουλάχιστον… απ’  ότι έχει να κάνει με οποιαδήποτε άλλη πειραματική μέθοδο!

      Αφού η θρησκεία, γενικότερα, για ένα υγιώς σκεπτόμενο άτομο και τον κόσμο του, θα μπορούσε ίσως να γίνει αντιληπτή μόνο ως πνευματική ασθένεια ή αναπηρία, τουλάχιστον.

          Κι επίσης!

      Ως μία ανικανοποίητα διαστροφική επιθυμία, για να φτάσει με ανορθόδοξο μάλλον τρόπο προς τη γνώση. Ωσάν το μοναδικό σημείο αναφοράς του κόσμου και της αλήθειας.

         Καθώς οι θρησκείες, ως συστήματα κοινωνικού   χαραχτήρα πλέον, εγκατεστημένες με απόλυτο τρόπο μέσα  στις κοινωνικές λειτουργίες και δομές, -βλέπε οργανωμένη Εκκλησία-. Ομοιάζουν περισσότερο με καταστήματα!

    Ένα μαγαζί δηλαδή, όπου ο κάθε ένας, έναντι μιας κάποιας σχετικής χρέωσης, έστω και ελάχιστης βέβαια!    

     Μπορεί ν’ αποκτά τις ανάλογες ψευδαισθήσεις προς   ίαση ψυχολογικών θεμάτων, αλλά και της απαλλαγής από λίγο πιο πρακτικά ατοπήματα. Όπως χαρακτηρίζονται δογματικά,  οι περισσότερες ανθρώπινες σκέψεις και ενέργειες, κυρίως αυτές που αναδύονται τόσο ασυνείδητα.

       Άλλωστε, κάποιος άλλος, λιγότερο ενοχικός και δεισιδαίμον. Θέλοντας ν’ αποφύγει την όποια αδιέξοδη κριτική και στενάχωρα ενοχική διάθεση. Θα επιλέξει ίσως να μεταβεί σ’ έναν ψυχίατρο, ψυχολόγο ή ψυχοθεραπευτή.

         Όπου και εκεί… θα χρεωθεί ανάλογα!     

      Ωστόσο, αν και η επιστήμη -καιρό τώρα- προσπαθεί   φιλότιμα να μας πείσει πως έχει βελτιώσει τάχα τη ζωή των ανθρώπων, σε βάρος πάντα της φύσης. Εντούτοις, πια, ούτε βασικούς προβληματισμούς έχει καταφέρει ν’ αντιμετωπίσει πειστικά, μα ούτε και την υπόσχεση μιας νέας οδύσσειας, μέχρι τώρα τουλάχιστον, έχει έστω αξιόλογα εκκινήσει.

     Αφού, παρ’ όλα τα ευχολόγια και τις μάλλον αμφίβολης γνησιότητας θεωρίες, -εδώ μάλλον ταυτίζεται αρκετά με τους προηγούμενους-. Καθώς με έωλες υποσχέσεις που αιωρούνται σαν ώριμα καρότα μπρος στα πεινασμένα μάτια κάποιων εξ ημών, καταβάλει αγωνιώδη προσπάθεια για να επικρατήσει.

      Μιας και δεν έχει ακόμα καταφέρει να βγάλει τον άνθρωπο, ούτε μέχρι τον κήπο του σπιτιού του, καλά καλά!

      Πόσο μάλλον λίγο πιο πέρα, συναντώντας ίσως για πρώτη φορά έναν κάποιο γείτονα. Ή έστω, μέχρι το διπλανό οικόπεδο, έτσι για ξεμούδιασμα ή ακόμα για το πέταγμα ενός χαρταετού. Περιορίζοντας απλά τις όποιες δραστηριότητες, σε μια τεχνολογική εξέλιξη που εξυπηρετεί αποκλειστικά και μόνο εμπορικούς σκοπούς. 

     Με τελικό αποτέλεσμα, ν’ αποθέτει συνεχώς όλο και πιο καινούργια σκουπίδια σε μια φαινομενικά κυκλική τροχιά γύρω και πάνω από την εύθραυστη οροφή του κόσμου μας.

    Τόσα πολλά σκουπίδια μάλιστα, που όχι μόνο δεν δύναται  κανείς ακόμη να περιμαζέψει, καθαρίζοντας ό,τι έχει η ίδια η ανθρωπότητα λερώσει. Αλλά ευελπιστεί κιόλας, πως όλα αυτά θα αυτοεκκαθαριστούν, -κάποτε…- πέφτοντας τελικά πάνω στα κεφάλια όσων τα δημιούργησαν. Έχοντας ίσως βαρεθεί πια να περιφέρονται ασκόπως, ως διαστημικά υπολείμματα βλακείας.

      Όσο για τα δωμάτια του σπιτιού, εκεί δηλαδή όπου κατοικούμε όλοι μαζί. Αυτά είναι σχεδόν γεμάτα πια, με άλλα, πολύ περισσότερα απορρίμματα!

     Τα οποία, όχι μόνο δεν καθαρίζουν, μα επιστρέφουν παίρνοντας συνεχώς τώρα μιαν άτυπη εκδίκηση απ’ όσους τα κατασκεύασαν, αλλάζοντάς τους σύσταση και μορφή. Δήθεν ως το υπέροχο αποτέλεσμα της τεχνολογίας και μιας αλματώδους προόδου, ενός υποτιθέμενου πολιτισμού.

      Ο οποίος όμως, με μια λίγο πιο προσεκτική ματιά και σκέψη, μόνο ως εικονική πραγματικότητα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί.

      Έτσι, ως τελική ίσως κατάληξη, ακούσια όλα αυτά, καταβάλουν μια κάποια προσπάθεια για να εξαφανίσουν το ειδεχθές είδος που τα παρήγαγε. Αποκαθιστώντας κάποτε, αν όχι αρκετά σύντομα, την οικολογική ισορροπία σ’ ένα μόλις ζωντανό σύστημα που νοσεί βαρύτατα.

      Ως αποτέλεσμα πάντα της παρουσίας ενός παρασιτικού οργανισμού, που πιστεύει -άκουσον άκουσον!- πως κάποτε θα έχει τη δυνατότητα να συναντηθεί με τον δημιουργό του.

       Κι ενώ αυτά τα δυο κοινωνικά συστήματα, πάντοτε βρίσκονταν σε μία αντιπαλότητα. Όντως πολύ αιματηρή τις περισσότερες φορές παλαιότερα. Εντούτοις, κατά την όποια μεταξύ τους επικοινωνία, -μάλλον εικονικά- εμφαίνεται πλέον μια κάποια σύγκληση, έστω και ρητορικά.

       Αν και κάτι τέτοιο… μόνο ως απόλυτη παραδοξότητα θα μπορούσε να εκληφθεί!

        Μιας και οι θρησκευτικές δοξασίες και απόψεις, αμετακίνητες κατά το παρελθόν, δεν παραμένουν πια και  τόσο άκαμπτες. Ενώ οι επιστήμες, αντίθετα, εμπρός ίσως στα αδιέξοδα που προκύπτουν τόσο αδόκιμα, εξαιτίας των τόσων έωλων θεωριών και ασαφών διατυπώσεων. Ελάχιστα όμως αποδεικτικές ή έστω αισιόδοξα υποσχόμενες, μα κυρίως και περισσότερο φαντασιόπληκτες. Καθώς έχουν αρχίσει να χάνουν πλέον, όχι μόνο την όποια αξιοπιστία και αποτελεσματικότητά τους. Αλλά και την ξεκάθαρη εικόνα, αυτού που θα οδηγήσει την ανθρωπότητα στην πολυπόθητη αθανασία!

    Ωστόσο, η προσπάθεια της επιστήμης να κάνει κάτι πιο ουσιώδες, απ’ το να κοιτά απλώς τ’ άστρα από απόσταση και χωρίς αποτέλεσμα. Καταβάλλοντας ελάχιστη προσπάθεια, έστω και πειραματικά, πλην όμως χωρίς την πραγματική απόπειρα για να τα φτάσει. Έχει συναντήσει μέχρι σήμερα το κενό.

        Κάτι που μάλλον δεν αρκεί πλέον σε κανέναν…!

      Και μιας η αυταπάτη του ενός, δεν μπορεί να φέρει ή να επισπεύσει επιτέλους την αποκάλυψη της αλήθειας του άλλου.

      Θα μπορούσε ίσως τότε να θεωρηθεί πως έχουμε πια ξεμείνει από κάποιο βαθύτερο νόημα. Καθώς για κάποιους από εμάς, η φιλοσοφική προσέγγιση των πραγμάτων, ίσως να είναι το μοναδικό μονοπάτι σκέψης που μας έχει απομείνει πλέον.

       Αν και η φιλοσοφία, από παλιά, εδράζεται κι αυτή ή τουλάχιστον επηρεάστηκε αρχικά από τη θεολογική ματιά. Ενώ αναντίρρητα, συνέχισε να χρησιμοποιεί ως βάση τη γνώσης και την επιστημονική γλώσσα, στην προσπάθεια αναζήτησης της αλήθειας.

       Ας αναρωτηθούμε λοιπόν… για το τι απομένει τελικά!  

      Καθώς το συναισθηματικό αδιέξοδο του ερωτήματος,  που προκύπτει συνεχώς αναντίρρητα. Της αντίληψης δηλαδή πως εάν όντως υπάρχουν όλα όσα βλέπουμε κι ακούμε, ή απλώς η σκέψη μας τα δημιουργεί εικονικά ως κάτι πρόσκαιρο, που δεν υπήρχε και που δεν θα υπάρξει ξανά. Όντας ίσως ασήμαντο ως ύπαρξη, κάτι ως μια αναλαμπή αντίληψης, στιγμιαίου ή και τυχαίου συμβάντος. Χωρίς την ιδιαίτερα ξεχωριστή σημασία που ο άνθρωπος αποδίδει στην παρουσία του. Και μάλιστα χαμένου κάπου στη λήθη του σύμπαντος και της άπειρα ατελεύτητης αιωνιότητας.

        Πράγμα για το οποίο… δεν θα παίρναμε όρκο!

     Καθώς, με απόλυτο τρόπο, η εσωτερική αλήθεια του     ατόμου, αγωνιά συνεχώς για την ώρα της απελευθέρωσή της. Αφού είναι όντως επίσης αληθές, πως ο άνθρωπος θέλει πάντα να δημιουργεί ελεύθερα.

    Αναζητώντας τελικά τον απώτερο σκοπό της ύπαρξης του!

     Μιας και η όποια ανάλογη εικόνα της, με τα έως τώρα δεδομένα, γίνεται μάλλον υποκειμενικά αντιληπτή από εμάς   και μόνο.

      Κι ενώ το στημένο παιχνίδι, ανάμεσα στους δυο για τα πρωτεία, καλά κρατεί.

      Ο άνθρωπος ισχυρίζεται πως κάνει συνεχείς και μεγάλες επιστημονικές προόδους. Μα τελικά και μέχρι τώρα… το μόνο που έχει καταφέρει! Είναι να καταστρέφει συνεχώς το φυσικό περιβάλλον μες το οποίο ζει, κι απ’ το οποίο εξαρτάται άμεσα.

Προσδοκώντας πάντοτε ουτοπικά, μιαν άνωθεν σωτηρία ή έστω μιαν αυτοκαταστροφική απεξάρτηση απ’ τον ίδιο του τον εαυτό.

      Ως ένα ακόμη ατυχές αποτέλεσμα, μιας κάποιας ίσως εσχατολογικής δικαίωσης, για όλα όσα, έστω τόσο επιπόλαια σκέφτεται και πράττει σε βάρος των υπολοίπων.

      Ενώ η εντελώς διαστροφική επιθυμία του ανθρώπου  να φτάσει με πλάγιο τρόπο σε κάποια μορφή ανωτερότητας, αποκτώντας πλήρη γνώση και εξομοιώνοντας την παρουσία του με κάτι θεϊκό. Φαντάζει ως το μοναδικό σημείο επαφής των δυο αυτών μεγάλων -Delusions- της ανθρωπότητας.

       Πράγματα που όχι μόνο δεν έχουν ακόμα δικαιώσει  τις επιλογές του. Αλλά και υποδεικνύουν περίτρανα τις όποιες προσωπικές του πλάνες, για το τι είναι αληθές και σκόπιμα ωφέλιμο για όλους.

      Ωστόσο, τώρα πια, ο κατασκευαστής και σύγχρονα ο μοναδικός χρήστης αυτών των δυο ουτοπιών. Αδυνατώντας να ξεπεράσει ένα άρρωστο εγώ, μέσα σ’ έναν ξένο προς αυτόν εαυτό, κι ένα προσποιητά εκφραζόμενο είναι. Χρησιμοποιεί   κατά το δοκούν και εφαρμόζει, ίσως τυφλά, αυτές τις αδιέξοδες μέχρι τώρα συνθήκες, για προσωπικό και μόνο όφελος. Εις βάρος πάντα της καθαρότητας της σκέψης και της σωστής διάστασης των πραγμάτων.

       Συνθήκες που όμως μετατρέπονται, αναπόφευκτα συν το χρόνο, σε μια ουτοπία υπό τη μορφή της εμμονής, απεικονίζοντας τα πάντα γύρω τους ωσάν οφθαλμαπάτη, παρά σαν πραγματικές κατακτήσεις. Οι οποίες επίσης, ενυπάρχουν ενάντια στην ισορροπία της φύσης και της ζωής. Χωρίς όμως απτά αποτελέσματα πραγματικής πολιτιστικής προόδου και πνευματικής εξέλιξης.

         Καταλήγοντας τελικά εχθρικά απέναντι μας.

       Κι όλο αυτό, μόνο και μόνο για να ικανοποιήσει το  άτομο -άνθρωπος- τη διεστραμμένη δική του εσωτερικότητα, καλύπτοντας τα όποια βαθύτερα αρχέγονα και βίαια ένστικτά του.

      Και παρ’ όλο που από πάντοτε, μάλλον αναπόφευκτα,   η μοναδική του επιδίωξη ήταν ή με κάθε τρόπο επιβίωση και  διαιώνιση της υλικής του υπόστασης.

      Τελικά καταλήγει στο να επιτυγχάνει ακριβώς το αντίθετο, από πλεονεξία και μόνο!

      Καθώς αυτοπαγιδεύεται ακατάληπτα μες τις δικές του αδιέξοδες και παράλογες επιδιώξεις. Χάνοντας όμως, την αληθή πίστη στο εαυτό του και τη ζωή, επιλέγοντας την εξάρτηση της διαστροφής.     

               Υστερόγραφο

    Έτσι, οποιαδήποτε βια προς διατύπωση απόψεων, για το είδος αλλά και την κατάληξη της ανθρώπινης ύπαρξης, -βλέπε πολιτισμός!- θα ήταν εκ των προτέρων απολύτως σκόπιμο να τεθεί απ’ τον κάθε έναν, με προσοχή και πολλές επιφυλάξεις.

     Καθώς, με τη σύνεση που θα πρέπει να συνοδεύει την αβεβαιότητα των όποιων θεωριών, τίποτε δεν είναι σίγουρο…!

            Υποσημείωση

        Εδώ, σ’ αυτό το σημείο, νοιώθω την επιθυμία  και υποχρέωση, όπως εκφράσω την ευγνωμοσύνη και τις ευχαριστίες μου! Προς τους συντάκτες της ιστοσελίδας, για     τη συνεργασία και φιλοξενία στις σελίδες της Ευδαιμονίας.

    Και ειδικά, για την χωρίς λογοκρισία αποδοχή ή δεύτερη σκέψη, προς ανάρτηση και δημοσίευση του ανωτέρω κειμένου.

                                                          Ευ Δαίμων

Το ερώτημα…!

     Στην ερώτηση… γιατί ο κόσμος στερείται ισορροπίας!

      Η απάντηση είναι απλή, καθώς στον εικονικό κόσμο  που ζούμε όλοι, -κατά τον Πλάτωνα πάντα- υπάρχουν μόνο δυο ειδών άτομα.

      Αυτοί που θυσιάζουν το εγώ τους, ανήκοντας σε μία μικρή κι ανόητη μειοψηφία πνευματικής κάστας. Κι αυτοί που εκμεταλλεύονται συνεχώς, χωρίς κανένα ίχνος ενοχών, όλους τους άλλους. Όντας οι τελευταίοι, η μεγάλη πλειοψηφία ενός ανισόρροπου πλήθους, το οποίο όμως ταυτόχρονα και τόσο παράδοξα, πιστεύει τα καλύτερα για τον εαυτό του.

     Εκτός βέβαια ελαχίστων, που έχουν την τύχη -για λίγο- να διαβιούν στο διαστημικό σταθμό. Ο οποίος περιστρέφεται συνεχώς ελλειπτικά πάνω από μία πανέμορφη γαλάζια σφαίρα, δίνοντάς τους κάθε ώρα της ημέρας, τη χαρά και το προνόμιο να κοιτούν τη γη από ψηλά, ωσάν να είναι ζωγραφιά!

      Έτσι οι άνθρωποι, όπως όλοι γνωρίζουμε, είτε δίνουν στους άλλους τα πάντα, είτε ασχολούνται με τους εαυτούς τους και μόνο!

     Και καθώς, οι μεν πρώτοι είναι όντως ελάχιστοι! Οι δε δεύτεροι… είναι πολλοί περισσότεροι απ’ τον μέσο όρο, όντας  η συντριπτική πλειοψηφία ενός ανικάνου να σκεφτεί όχλου.

     Πόσο μάλλον να πράξει τα δέοντα, παίρνοντας σωστές αποφάσεις, που εδράζουν πάντοτε στη βάση της λογικής, κι όχι στη σφαίρα ενός εγωιστικού παραλογισμού.

         Κι ενώ θα λέγαμε πως υπάρχουν πλέον όλα τα εχέγγυα εργαλεία, για να εξελιχθεί πνευματικά ο άνθρωπος. Ωστόσο, κάτι τέτοιο δεν υφίσταται ανάλογα. Καθώς οι όποιες γονιδιακά εσωτερικές του δυνάμεις, είναι σχεδόν πάντα ισχυρότερες από οποιαδήποτε επίκτητη γνώση ή εκπαίδευση, μέχρι σήμερα.

     Φανταστείτε όμως τώρα, έναν μάλλον ανεστραμμένο κόσμο. Όπου οι πολλοί φροντίζουν τους λίγους, και οι λίγοι και εκλεκτοί, διδάσκουν τους πολλούς.

      Ενώ αντίθετα, οι καλά και υγιώς σκεπτόμενοι, θα δύνανται κάποτε να βλέπουν κι αυτοί τη γη από απόσταση, όντας έξω απ’ το πρόβλημα. Την ίδια ώρα, όπου οι ελάχιστοι και μη ικανοί για σκέψη και ηθική πράξη, θα εξακολουθούν μάταια να περπατούν επάνω της.

      Ασφαλώς, τότε και μόνον τότε, η ανθρωπότητα σχεδόν άμεσα, θ’ αποκτούσε αθανασία!

               Υστερόγραφο

    Κι ενώ οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν βλακωδώς  πως μπορούν να επιβιώσουν ως μονάδες, εκμεταλλευόμενοι πάντοτε τους άλλους. Εντούτοις, είναι οι μόνοι που απομένουν κοινωνικά, αλλά και πνευματικά καθυστερημένοι.

      Παίρνοντας όμως τελικά… κι όλους τους υπολοίπους στο λαιμό τους!

      Πράγμα το οποίο, είτε δεν αντιλαμβάνονται ποτέ,  ζώντας για πάντα μέσα στην άγνοια. Ή, όταν κάτι τέτοιο τελικά συμβαίνει, -βλέπε συνειδητοποίηση- είναι πια πολύ αργά! 

            Υποσημείωση

      Ωστόσο, με τα έως τώρα δεδομένα, δεν έχουμε παρά  να περιμένουμε το τέλος, τελικά!

                                                          Ευ Δαίμων

Φιόντορ Μιχάιλοβιτς Ντοστογιέφσκι

        

         Ο πατέρας, κατά κοινή ομολογία, της αναλυτικής περιγραφής της ανθρώπινης ψυχολογίας, μες απ’ τα βιβλία του, διηγήματα και μυθιστορήματα -επιστημονικά μάλλον δοκίμια και εγχειρίδια!- που αφειδώς μας προσέφερε. Μας έδωσε απλόχερα τη δυνατότητα, μελετώντας τον πάλι, να εμβαθύνουμε τόσο πολύ μέσα μας, όσο κανένας άλλος. Έτσι, ο μόνιμος από πάντα συγκάτοικος του Φράντς Κάφκα, στην κορυφή του Ολύμπου της λογοτεχνίας! Εκεί όπου μόνο οι αθάνατοι της ποίησης και της πεζογραφίας έχουν καταφέρει φτάσουν, ανηφορίζοντας το δύσβατο και μοναχικό αυτόν δρόμο. Μας προσέφερε την ευτυχία και τη χαρά να τον διαβάζουμε, ξανά και ξανά, μέχρι και σήμερα.

    Ωστόσο, μιας κι έχει προηγηθεί όλων των άλλων… σ’ αυτό    το τόσο δύσκολο είδος γραφής, δικαιολογημένα θεωρείται ως ο τρισμέγιστος συγγραφέας και λογοτέχνης, παγκοσμίως!

     Παρόλα αυτά όμως, επιλέγοντας το βιβλίο αυτό, ίσως γιατί θέλουμε να υποδείξουμε κάτι αυταπόδεικτο. Αν κι είναι ένα απ’ τα λιγότερο αναγνώσιμα του Ντοστογιέφσκι, λες και υφίσταται κάτι τέτοιο, για όλα τ’ αριστουργήματα που μας παρέδωσε.

      Εντούτοις, αυτό το ιδιαίτερο πόνημα δεν υστερεί ούτε κατ’ ελάχιστο σε περιγραφικότητα και ξεκάθαρη απόδοση του τρόπου της σκέψης του.

      Αλλά και της ομορφιάς των συναισθημάτων, μα και της άποψης για τον κόσμο και τους ανθρώπους που τον αποτελούν.

        Ειδικότερα… λίγα λόγια για το βιβλίο.

      Μέσα σε πενήντα τέσσερις επιστολές, ο συγγραφέας  μας περιγράφει τον ανολοκλήρωτο έρωτα δυο νέων. Οι οποίοι ζουν, από κάποια απόσταση, σε μια δυστοπική κοινωνία, όπου δεν επιτρέπει -σχεδόν δογματικά- στην ευτυχία να συναντηθεί έστω και λίγο, μαζί τους.

        Έτσι, το υπέροχο αυτό γραπτό, ένα ακόμη απ’ τα  πολλά, με απαράμιλλο τρόπο μας αποκαλύπτει το πως ο ανικανοποίητος έρωτας! Δεν είναι απλά κάτι που δεν μπορεί  να σβήσει, αλλά το μοναδικό πράγμα που ζει μέσα μας για πάντα. Ωσάν κάτι τόσο αδιάβλητα αναλλοίωτο.

     Μιας κι όσοι είχαν κάποτε την ατυχία να βιώσουν κάτι τέτοιο… στα σίγουρα το κουβαλούν ακόμη βαθιά μέσα τους!

        Καθώς η υπαρξιστική λογοτεχνία, όπως αυτή θα εκφράζεται πάντα μες απ’ το ρεύμα και τη σχολή γραφής  του ρεαλισμού, που με τόση πίστη κι αφοσίωση υπηρέτησε   ο συγγραφέας, αμφιταλαντευόμενος ανάμεσα σ’ ένα Θεϊκό και σ’ έναν αθεϊστικό υπαρξισμό. Είναι αυτή που μας έχει δώσει τ’ αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, φιλοσοφίας και διανόησης. Καθώς, ίσως είναι, η μοναδική ενασχόληση που  θα μπορούσε να συγκινήσει ένα άτομο καθόλα επιρρεπή σε ανθυγιεινές απολαύσεις και καταστροφικές συνήθειες.

     “Πράγμα, το οποίο… απερίφραστα και χωρίς καμία  αναστολή, μπορεί να σας επιβεβαιώσει και ο υπογράφων!’

       Εμπνέοντας όμως, κάπως έτσι, όσους σύγχρονους ακολούθησαν, όπως ο Έρμαν Έσσε ή ο Τζον Στάινμπεκ, αλλά και άλλοι, για τους οποίους ελπίζω να μας δοθεί η ευκαιρία  να μιλήσουμε λίγο αργότερα.

      Καθώς ο ίδιος, σ’ ό,τι πολύτιμα ιδιαίτερο κι ανεκτίμητα σπουδαίο μας κληροδότησε, δεν φοβήθηκε να μας αποκαλύψει την αλήθεια της ζωής.

   Αφού κατάφερε ν’ αποδώσει με ύφος που δεν αντιγράφεται, -όσο κανένας άλλος- την πραγματική φύση των ανθρώπων, όσο ζοφερή κι αν είναι!

        Μιας κι όπως καταδεικνύει συνεχώς με τα έργα του,  αλλά και με τη ζωή του, ο μεγαλύτερος Ρώσος συγγραφέας. Το ελάχιστο και λιγοστό, ποτέ δεν είναι ασήμαντο.

             Υστερόγραφο

         Ζητώντας εκ των προτέρων συγνώμη για τα πολλά θαυμαστικά!

     Απ’ την αρχή του κειμένου, δεν σας κρύβω πόσο προβληματίστηκα για το πως εγώ, ένας πνευματικός νάνος…    θα μπορούσα να γράψω, έστω και μία λέξη για έναν τέτοιο γίγαντα!

      Αφού μόνο ως βλασφημία και ύβρης θα μπορούσε, εντελώς αντικειμενικά, να φανεί κάτι τέτοιο. Παρόλα αυτά όμως, το αποτόλμησα, θέλοντας όχι μόνο να δοκιμαστώ, μα  και να πράξω το δικό μου προσκύνημα. Εντούτοις, ό,τι κι αν έχω ήδη γράψει, τα λόγια θα είναι πάντοτε λίγα για κάτι τόσο πολύτιμο λογοτεχνικά, που ξεπερνά κάθε ανθρώπινη σκέψη.

        Γι’ αυτό… ανεχθείτε με! 

                                                        Ευ Δαίμων

-Την Κλυταιμνήστρα βάλτε τον Αγαμέμνονα να σκοτώσει,
 πριν αυτός για Τροίες ξεκινήσει και μας προδώσει.-

     “Το ακροτελεύτιο αυτό δίστιχο, απ’ το ποίημα του  Ευ Δαίμων, – Πολεμοκάπηλοι- περιέχεται στην ποιητική συλλογή Μήνιδες.”

       Η Μήδεια του Ευριπίδη, είναι η τραγωδία -ποίημα- του οποίου η απαγγελία έγινε για πρώτη φορά το 431π.χ στο αρχαίο θέατρο του Διονύσου, κάτω απ’ τον ιερό βράχο της Ακροπόλεως.

      Ενώ η Φόνισσα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, είναι το γραπτό αριστούργημα του ιερότερου μέλους των ελληνικών γραμμάτων, μόλις τον περασμένο αιώνα.

       Τούτου δοθέντος…!

     Θα μπορούσαμε να πούμε, χωρίς ίχνος υπερβολής, πως τα δυο αυτά έργα αντιπροσωπεύουν την εικόνα του τόπου μας, ως σημασιολογική οντότητα και ύπαρξη, κοινωνιολογικά και ιστορικά, όσο τίποτε άλλο!

       Δεν είναι συνεπώς τυχαίο… πως έχουν γραφτεί από Έλληνες!

       Εντούτοις, μεσολαβώντας εικοσιπέντε ολόκληροι αιώνες, τίποτα δεν μπόρεσε ν’ αφαιρέσει ο χρόνος από την ακτινοβόλα λάμψη τους. Όπου κατά τη διάρκεια, τραγικά οι γυναικείες παρουσίες, έζησαν αδιόρατα ανάμεσά μας, ωσάν μια κραυγή στη σιωπή, που δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η σκληρή αποτύπωση μιας ασυνείδητης απόγνωσης και μοναξιάς.

       Αυτές λοιπόν οι γυναίκες προσπαθούν ακόμα και σήμερα να τιμωρήσουν μιαν άδικη μοίρα, διαγράφοντας τα πάντα γύρω τους, ως να μην υπήρξαν ποτέ. Και χωρίς καν η δακρύβρεχτη πένα των ποιητών, ρομαντικών ή όχι, να μπορέσει να τις αγγίζει, έστω κατ’ ελάχιστον.

      Έτσι μνημονεύονται, όλες μαζί, παράλληλα με τις δημιουργίες της παγκόσμιας λογοτεχνίας, αλλά και σε άλλα, πολλά, αθάνατα έργα της τέχνης.

       Τον κύκλο ξεκινά η Μήδεια, ενώ η Φραγκογιαννού, προσπαθεί με τη σειρά της να τον ολοκληρώσει, επιδιώκοντας ξανά για λογαριασμό όλων των γυναικών, τη δικαίωση της αδελφής της, στην ιστορία του αίματος.

      Ωστόσο, εδώ, σ’ αυτό το σημείο, δεν επιτρέπεται να πάρουμε τη βολική άποψη ενός ή περισσοτέρων, από τους σύγχρονους -άνδρες- φιλόσοφους των τελευταίων δεκαετιών.

      Καθώς, σ’ ότι αφορά το δεύτερο φύλλο, -Simone de   Beauvoir- κι ενός μάλλον ουτοπικά υπαρξιακού φεμινισμού.

Θα βόλευε ίσως πολλούς η εξαγωγή εύκολων συμπερασμάτων, εφησυχάζοντας επιφανειακά μία ταραγμένη κοινωνική συνείδηση. Μιας και δεν θα οικονομούσε καμία βαθύτερη γνώση, αλλά και δεν μας ικανοποιεί κιόλας.

      Καθώς δεν είναι τίποτε άλλο, παρά το απαύγασμα μιας νωθρής σκέψης σκοταδισμού. Που σχηματίστηκε, από πριν και μάλλον παράδοξα, σε μια κοινωνία που πολύ περισσότερο βίαιη είναι, και λιγότερο λογική.

       Κι αν όντως ισχύει κάτι τέτοιο… τότε εύκολα εξηγείται αυτή η συνεχόμενη εμμονή στις τραγωδίες!

        Η οποία διατηρείται ζωντανή, περισσότερο από τριάντα αιώνες τώρα. Αφού, κάπως έτσι, θα μπορούσε να δικαιολογηθεί και η εμμονή προς την τέχνη, κάθε μορφής, από την Μήδεια μέχρι και τις σύγχρονες φόνισσες. Οι οποίες, αν και τραγικά πρόσωπα μυθικών ιστοριών, ζουν ακόμα ανάμεσα μας ωσάν άλλες Κασσάνδρες, κόρες μιας άλλης Εκάβης.

     Ωσάν τις Ερινύες, που τόσο έντονα και επίμονα μας προσκαλούν ν’ αναρωτηθούμε μήπως και τίποτα δεν έχει αλλάξει. Βιώνοντας έτσι κι εμείς, το ίδιο νουκλεϊκό οξύ που γέννησε αρχικά τον κόσμο μας, κάνοντάς τον να σταθεί όρθιος στα πόδια του, κοιτώντας συνεχώς προς τ’ άστρα.

      Και που συνεχίζει να θρέφει, με το αθάνατο κύτταρο της ελπίδας κατά τον κύκλο της δημιουργίας και τη πρόσκαιρης καταστροφής, τη ζωή.

       Όμως, αφήνοντας, έστω για λίγο, τις όποιες βαθιά  φιλοσοφικές αναζητήσεις, ας επικεντρωθούμε με συνέπεια  στο θέμα αυτού του κειμένου, που δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η εικόνα της γυναικείας παρουσίας. Αυτού του Θεϊκού πλάσματος της δημιουργίας, μπροστά στην όποια πρώτη και αποτυχημένη απόπειρα της ύπαρξης, που ακούει στο όνομα Αδάμ.

     Ας αναφερθούμε λοιπόν ιστορικά, και με συναίσθημα,  στην εικόνα, την πορεία, την έννοια και τελικά στην εντελώς απαραίτητη παρουσία της για τη ζωή. 

           Μιας και χωρίς αυτήν… ζωή δεν υπάρχει!

      Έτσι, η απορία που γεννάται αυθόρμητα μέσα μας,  είναι το τί κάνει αυτό το υπέροχο πλάσμα της δημιουργίας  τόσο δυνατό; Μιας κι η ιστορία της ανθρωπότητας διδάσκει  με γεγονότα, την απαράμιλλη αντοχή και ψυχική δύναμή της.

       Καθώς οι γυναίκες, όλες μαζί και η κάθε μία ξέχωρα,  είναι η πύλη και η πηγή της δημιουργίας. Και ίσως, η μόνες που δύνανται να καταστρέφουν, ταυτόχρονα, ό,τι τις προσδιορίζει ως παρουσία.

     Πράττοντας δε, με πλήρη επίγνωση της τραγικότητας  των πράξεων τους. Ρίχνοντας τα δημιουργήματά τους σ’ έναν συναισθηματικό καιάδα, με απόλυτη όμως συναίσθηση της πράξης τους.

      Αποδίδοντας, με απροκάλυπτη ειλικρίνεια, την όποια παράλογη απόφαση να τ’ απαλλάξει από μιαν άδικη μοίρα που μας εκθέτει γυμνούς μπροστά στις όποιες αδυναμίες μας.

     Καθώς αδυνατούμε ν’ ανταποκριθούμε στο κάλεσμα, απαλλάσσοντάς τες, κάποτε, από τη βαριά ευθύνη της ύπαρξης, στο σύνολο της.

      Διασώζοντας ταυτόχρονα τις όποιες δικαιολογίες των υπολοίπων, δηλαδή ημών!

     Προς τι λοιπόν ο Ευριπίδης μας κληροδοτεί το αθάνατο αυτό έργο του, εάν όχι ως ομολογία και αποδοχή. Πέμποντας στις σύγχρονες Μήδειες, όπως η γρια Φραγγογιαννού, εκείνου του κοσμοκαλόγερου της λογοτεχνίας. Μήπως γιατί τίποτα δεν έχει αλλάξει από τότε, και τίποτα δεν προκύπτει πως θ’ αλλάξει ποτέ.

    Καθώς οι σύγχρονες Μήδειες… μαζί μ’ αυτήν του αιώνιου ποιητή!

    Διαγράφουν, σε μία και μόνο στιγμή παροξυσμού, που ομοιάζει περισσότερο με μια μορφή απόλυτης τρέλας, όλα τα δημιουργήματά τους. Κάνοντας όμως έτσι την εικόνα τους ν’ αντηχεί ως μια κραυγή εκδίκησης, μέχρι και σήμερα.

      Μήπως όμως και η αδικαιολόγητη, κάποιες φορές, διακοπή μιας κύησης, δεν παραπέμπει σε κάτι τέτοιο.

     Και μάλιστα σ’ έναν δυτικό πολιτισμό, που έχει τόση πολύ ανάγκη από νέο, φρέσκο αίμα!

     Εδώ, άλλωστε, εδράζεται όλη η κτηνωδία που γεννάται  μέσα στην παραφροσύνη μιας διαρκώς αρρωστημένης εποχής.

      Και στη διεστραμμένη αντίληψη, περί αναφοράς, του τι είναι δικό μας και γιατί μας αφορά. Και μάλιστα, εκεί, όπου το ξένο προς την άρρωστη εσωτερικότητα μας συναίσθημα, δεν έχει καμία αξία.  

      Καθώς δε δύναται ν’ αφυπνίσει ένα είδος συμπαθείας, αλληλεγγύης ή και ντροπής ακόμα. Το οποίο θα μπορούσε ν’ ανασύρει τελικά από μέσα μας, την όποια αίσθηση προσωπικής ευθύνης, προς χάριν μιας συλλογικής ωφελιμότητας.

      Έτσι η εικόνα της γυναίκας -μητέρας- παιδοκτόνου, συμβολίζει απλώς την παρακμή μιας κοινωνίας που βρίσκεται πλέον σε συναισθηματικό ακρωτηριασμό. Έχοντας χάσει ως μέλη της, τις όποιες αξίες που τη στήριξαν και δυνάμωσαν έως τώρα, δημιουργώντας κοινούς δεσμούς, πολιτισμό και κυρίως κοινωνικές παραδόσεις.

      Πράγματα που πρέπει απαραιτήτως να οδηγούν στην ισότιμη ένωση μιας ομάδας ανθρώπων, που έχουν επιλέξει να ζουν μαζί, με δικαιοσύνη, χωρίς εξαιρέσεις, και με όπλα την αγαστή συνεργασία και συνεχή ειλικρινή επικοινωνία. Κι όχι την ενστικτώδη επιθυμία για κυριαρχία, εκμετάλλευση και περιθωριοποίηση, που οδηγεί πάντα τελικά στην καταστροφή.

        -Αντίθεση αρσενικού, θηλυκού. Μη αποδοχή, εσφαλμένη κρίση και απόρριψη.-

      Μιας κι όσο τα θηλυκά θα είναι οι μοναδικές πηγές ζωής, και οι δημιουργοί μιας συνέχειας, χωρίς άλλη επιλογή!

     Τόσο θα εμφανίζεται η παρουσία τους ως μία αδιόρατη απειλή προς τις παράλογες αιτιάσεις της μυικής δύναμης, που ρυθμίζει εντελώς παράλογα, ακόμα και σήμερα, τις ζωές των ανθρώπων.

      Έτσι, οι ειδεχθείς φόνισσες… ανεξαιρέτως αιτίας!

      Θα είναι πάντα ο κίνδυνος για την ασφάλεια μιας φαινομενικά ορθολογικής κοινωνίας, και για τη συνέχειά της.

       Καθώς η δογματική απόρριψη των θέλω, -ατομικά  και συλλογικά ασυνείδητα θηλυκού γένους-. Θα οδηγούν   πάντα στη συσσώρευση θύμου, δημιουργώντας μια παράλογη οργή που στρέφεται, τις περισσότερες φορές, μη μπορώντας να βρει διέξοδο, κατά του είναι και του εγώ.

       Στερώντας όμως, τελικά, απ’ το ίδιο τους το αίμα, τη συνέχειά του.

       Προκαλώντας εν κατακλείδι, με ίδιον κόστος, μιαν ακατανόητη εκδίκηση. Που ομοιάζει, σχεδόν διαστροφικά, με αυτοκαταστροφική ιεροδικεία, τουλάχιστον.

        Ανάλογα βέβαια, με την υποκειμενική κρίση του  καθενός, που σαν αυτόκλητοι και πρακτικοί δικαιοπράκτες, χρεώνουμε καταδικάζοντας, χωρίς κανένα προσωπικό κόστος και ευθύνη, μιας και δεν είμαστε γυναίκες.

      Πως όμως, κι ενώ συμβαίνει κάτι τέτοιο, ακόμη και σήμερα, αντί για την απέχθεια που έπρεπε να μας διακατέχει  ή να επιβάλλεται στο γεγονός! Εμείς, αντίθετα, νοιώθουμε μια κάποια έστω συγκατάβαση για τις πράξεις αυτές. Έως του σημείου μάλιστα και της αποδοχής, σε λογοτεχνικό πάντα επίπεδο, για τον εξοβελισμό του συναισθήματος από τις ηρωίδες. Ακόμα δε και για τον θάνατό τους, ως τελική δικαίωση για τις ίδιες, και επ’ ουδενί για τους άλλους. Χρεώνοντας τελικά την όποια ευθύνη, ανάλογα, με το ειδεχθές αποτέλεσμα της αδιαφορίας μας. Καθώς, ανεξήγητα, όλο αυτό, μας οδηγεί τελικά προς τον λυρικό θαυμασμό, ως ένα είδος προσωπικής μεταμέλειας για   τις ανείπωτες αυτές πράξεις βίας.

     Στις οποίες, μία άδικη και χωρίς κατανόηση κοινωνία, οδήγησε αυτές τις απελπισμένες κόρες στην πτώση και την απώλεια.

      Τα συγκεκριμένα λοιπόν αποτρόπαια γεγονότα, αν και παρουσιάζονται τελικά ως αποτέλεσμα της οδύνης που προκαλείται τόσο έντονα για την μη αποδοχή ή απόρριψη προς το πρόσωπο της γυναίκας, φίλης, ερωμένης, αδελφής, συζύγου και τελικά συνοδοιπόρου. Της οποίας οι επιθυμίες, οι προσδοκίες, οι ελπίδες και το νόημα για ζωή πρέπει τις περισσότερες φορές ν’ αποσιωπούνται.

      Καθώς προδίδονται συνεχώς από έναν παραλογισμό, και μια διαστροφή στη λειτουργία της σκέψης, που θέλει τη γυναικεία παρουσία ως κάτι το συνεχόμενα δοτικό, χωρίς όμως απαιτήσεις. Οδηγώντας αναπόφευκτα τις ίδιες, ξανά και ξανά, σε απονενοημένες πράξεις και σε καταστροφικά αποτελέσματα.

          Έτσι οι γυναίκες εγκληματούν κι αυτές, αλλά όχι αναίτια και χωρίς προσωπικό κόστος, όπως οι άνδρες. Μα σε βάρος του εαυτού τους.

          Τρωάδες του Ευριπίδη!

      Μιας και οι αποτρόπαιες πράξεις τους φέρουν το ειδικό  βάρος που κουβαλούν συνεχώς μέσα τους. Φορτωμένο σ’ ένα ιδιόμορφο ατομικό ασυνείδητο, διαμορφωμένο όμως, όχι από τις ίδιες. Άλλα από ένα παγιωμένο κοινωνικό σύστημα, που τις χρησιμοποιεί πάντα προς όφελος του, καθιστώντας τες ως δεύτερης αξίας παρουσίες.

       Και παρά τ’ ότι η ίδια η ζωή τις έχει εξοπλίσει με απαράμιλλη δύναμη, έστω και για την όποια εσχατολογική πράξη και ομολογία ύπαρξης. Αυτές ζουν συνεχώς κάτω απ’ τον φόβο της απόρριψης, που αρχέτυπα είναι ριζωμένος μέσα τους, μην επιτρέποντας να νοιώσουν ίσως πραγματικά ελεύθερες και δυνατές.

    Δημιουργώντας και διακονώντας τελικά, τις άγριες εκείνες συνθήκες, για όσους με πλήρη άγνοια δεν το αντιλαμβάνονται, που οδηγούν όμως τον άνθρωπο στην καταστροφή.

      Μιας και οι όποιες Μήδειες και Φραγγογιαννούδες,  ωσάν άλλες Μήνιδες ανά τους αιώνες -αν και κάποιοι δεν το αποδέχονται- είναι κι αυτές άνθρωποι… ό,τι κι αν έχουν κάνει!

            Υστερόγραφο

       Χωρίς καμία απολύτως πρόθεση ν’ απαλλαγούμε  από την ηθική ευθύνη, ενός από κοινού ειδεχθούς εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας. Εντούτοις… ως σκεπτόμενα όντα! Θα  πρέπει άμεσα, έχοντας την ιερή υποχρέωση, ν’ αντιληφθούμε και να κατανοήσουμε τα βαθύτερα αίτια αυτού.

         Έτσι, το κείμενο αυτό, είναι αφιερωμένο σ’ όλες τις σύγχρονες Μήδειες ανά τον κόσμο!      

          Υποσημείωση

      Για την ολοκλήρωση αυτού του κειμένου, παρέμεινα έγκλειστος στο γραφείο μου, δυσφορώντας κάποιες φορές, για όσες ώρες χρειάστηκε.

        Και παραδόξως, την πρώτη κιόλας ώρα!

     Η πένα, που κάποια γυναικεία χέρια μου έκαναν δώρο κάποτε, απόσωσε απ’ το μελάνι της, εντελώς άκαιρα. Έτσι, χωρίς άλλην επιλογή, αναγκάστηκα να χρησιμοποιήσω ένα ξεχασμένο στο συρτάρι του γραφείου κόκκινο στυλό, το οποίο και εξάντλησα επίσης, όντας κι αυτό στα τελευταία του!

      Αναφέρω δε -όλα τ’ ανωτέρω- παρεμπιπτόντως, απλώς  για να επιταχύνω την αποφόρτιση της εργασίας, ευελπιστώντας να μην έχουν καμία σημασιολογική έννοια μέσα μου.

      Αλλά και στην προσπάθεια ν¨ απαλλάξω τους αναγνώστες από κάτι τέτοιο, ανάλογα!

                                                                       Ευ Δαίμων