Η αντίθεση στη ζωή και τη φύση, ως ο δημιουργός  των πάντων.

       Καθώς το καίριο αυτό ερώτημα, που βασανίζει από πάντα την ανθρωπότητα, μπαίνει απαράλλαχτα, ξανά και ξανά:

         -Η κλώσα έκανε τ’ αβγό…; ή το αβγό την κλώσα…;-

     Οι θεωρίες για τη δημιουργία του κόσμου, είναι πλέον πολλές και ποικίλες. Και ξεκινώντας από τις δεισιδαιμονικές δοξασίες, -λόγω αρχαιότητας- μέχρι και τη φιλοσοφία και τις επιστήμες, αλλά και τη μεταφυσική. Ο τραχύς αυτός δρόμος   της σκέψης που έχει διανυθεί μέχρι τώρα, όντως μακρύς και πολλές φορές επικίνδυνος, εάν όχι αστείος και ατελείωτος!

       Είναι όντως, το μόνο σταθερό μονοπάτι που έχει ο άνθρωπος στη διάθεσή του, διανύοντας τη σύντομη αυτήν πορεία του μέσα στον χρόνο.   

       Ευελπιστώντας ταυτόχρονα, ίσως κάποτε, όπως αποκαλυφθούν τα μυστήρια και τα μυστικά του κόσμου.

     Καθώς και το μέγεθος του αποτελέσματος αυτής της ατελεύτητης δημιουργίας, μέσα στην οποία όλοι μας ζούμε και συνεχώς προσπαθούμε ν’ αυτενεργήσουμε.

           Ίσως πάλι… όχι και όλοι!

      Καθώς εκκινώντας πάντοτε με τις δοξασίες, όπου οι περισσότερες εκ των οποίων, μας εξηγούν πως ένα κάποιο  ανώτερο υλικά και πνευματικά ον ή και περισσότερα κάποιες άλλες φορές. Είναι το υπαίτιο γι’ αυτή την άπειρη δημιουργία, όσων δε δια γυμνού οφθαλμού παρατηρούμε ή και όχι!

       Ζητώντας επίσης, σχεδόν πάντα, να μην αμφιβάλουμε

ούτε στιγμή για τη βεβαιότητα των λεγομένων, όπως αυτά μας αποκαλύπτονται αδιάλειπτα, -αιώνες τώρα- και συνεχώς με μια μεταφυσική έννοια και χροιά.

       Ακολούθως, μετά την παρέλευση ελάχιστου χρονικού διαστήματος, δεν αργήσαμε να φτάσουμε στη φιλοσοφία, ως γενικευμένη έννοια αναλυτικής σκέψης και παρατήρησης.

      Εκεί όπου απ’ τον Ηράκλειτο μέχρι τον Σπινόζα, -μα κι όλους τους άλλους μέχρι και σήμερα- ο θεός να τους έχει καλά, όπου κι αν βρίσκονται!

      Διαβάσαμε κι ακούσαμε πολλές απόψεις, προερχόμενεςαπ’ όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη γη. Εκεί δηλαδή, όπου υπήρχαν και υπάρχουν, ευτυχώς ακόμη και μάλλον από καθαρή τύχη. Αρκετά ανθρώπινα όντα που ασχολούνται διακαώς με ανάλογα κι αδιέξοδα ερωτήματα.

      Έτσι, αναπόφευκτα ίσως, ευτυχώς καταλήξαμε τελικά στις επιστήμες και στη χρήση εργαλείων, κάθε είδους. Αφού, τοιουτοτρόπως, καταφέραμε να πλησιάσουμε αρκετά, έστω και εικονικά ή από απόσταση, σε κάποιες διαπιστώσεις τουλάχιστον εξόφθαλμες.

     Χρησιμοποιώντας επιτέλους τη λογική του μέτρου, της εικόνας, των επιστημονικών αποδείξεων και της αναλυτικής σκέψης. 

      Παρ’ όλα αυτά όμως… το ερώτημα, παραμένει το ίδιο!

      Ωστόσο, στο παρόν κείμενο, ως εμπειρικοί φυσικοί επιστήμονες ή αλχημιστές, θα προσπαθήσουμε να καταδείξουμε πως το αίτιο και η απάντηση στο ανωτέρω δίλημμα, βρίσκεται καλά κρυμμένη στην έννοια της αντίθεσης.

           Δίδοντας… γιατί όχι!

      Μιαν άλλη ονομασία, λίγο πιο πραγματιστική για το αίτιο και το αιτιατό της δημιουργίας. Και ίσως, ένα άλλο όνομα στη θεϊκή λέξη λόγος. Ως την πρωταρχική αιτία των πάντων.

       Ας κάνουμε το λοιπόν τώρα την όποια προσπάθεια… ελαφρά πάντα την καρδία!

                                              ***

      Καθώς ο όρος της αντίθεσης, που τόσο πολύ, αλλά και τόσο εικονικά αποφεύγεται ως έννοια, βρίσκεται παντού γύρω μας. Καθώς η δυαδικότητα των πραγμάτων, όχι μόνο ήταν και είναι αναμφισβήτητα το πιο ξεκάθαρο δεδομένο, καθώς και η μεγαλύτερη σταθερή απεικόνιση της πραγματικότητας. Όπως  υφίσταται μάλλον πληθωρικά και συνεχόμενα, αρχόμενοι από τη σύλληψη της ιδέας του φωτός, ως λόγου δημιουργίας. Αλλά επίσης και άλλων συνθηκών, ελαφρώς δυσνόητων, για εμάς, μορφών ενέργειας.

           Ακόμη κι ως μεταφυσικό είδος…!

      Εκεί όπου πρέπει πάντοτε ν’ αναζητούμε την εξήγηση των φυσικών φαινομένων, αλλά και των συναισθημάτων του ατόμου, ανά τους αιώνες, αμήν!

       Έτσι, ως αντίθεση, θα μπορούσε ίσως να ορισθεί, έστω και αυθαίρετα, εκείνη η σκοτεινά ασαφής ενέργεια που αλληλεπιδρά με τον ίδιο της τον εαυτό. Καθώς ανάλογα και συνεχώς μετατρέπεται σε φως και εικόνα, προκαλώντας μια δυαδική παρουσία συνεχούς σύγκρουσης. Που ως τελικό αποτέλεσμα, έχει αυτήν τη σχεδόν ανεξήγητη ισορροπία των πραγμάτων, παντού και πάντα. Καθώς αυτόνομα και χωρίς  τη χρεία κάποιου αιτίου ή αιτιατού. Προϋπάρχει ως απώτερη δύναμη χωρίς αρχή και τέλος. Και η οποία, προφανέστατα, θα συνεχίσει αυτό το ταξίδι χωρίς την ανάγκη καμιάς απολύτως λογικής εξήγησης. Η οποία, να προσδιορίζεται από οτιδήποτε.

     Μιας κι ο απώτερος λόγος της ύπαρξης, δεν υφίσταται λόγω και εξαιτίας κάποιου συγκεκριμένου αποτελέσματος.

          Βλέπε χάος…!

     Μα περισσότερο, από την παρουσία και αντίληψη  προς γνώση και κατανόηση των εικόνων του παρατηρητή -άνθρωπος-.

     Ακόμη και τώρα όμως, που τόσο μάταια προσπαθούμε όλοι μας να ονομάσουμε το παρόν, μιας και κάτι τέτοιο δεν υπάρχει πραγματικά. Ο μοναδικός τρόπος που μας επιβάλλεται για την κατανόηση του, είναι η αδόκητη παρουσία των άλλων.

        Αφού, μέχρι τώρα… μόνον ως μία ακόμη ουτοπία θα μπορούσε να γίνει αντιληπτό κάτι τέτοιο!

      Εντούτοις, η φευγαλέα και ασαφής αυτή παρατήρηση, εύκολα μας καταδεικνύει το αληθές του γεγονότος,. Μιας και δεν χρειάζεται πολύ σκέψη για να διαπιστώσουμε συνεχώς πως τα πάντα βρίσκονται σαφώς δέσμια μιας τέτοιας συνθήκης, που ονομάζεται ορθώς -Αντίθεση- στη ζωή και τη φύση.

    Ας φέρουμε λοιπόν μερικά απλά παραδείγματα, προς ενίσχυση των ισχυρισμών μας. Αν και κάτι τέτοιο… ομοιάζει μάλλον μ’ έναν άσκοπο πλεονασμό, όντας αυταπόδεικτα.

     Ξεκινώντας το λοιπόν από την απανταχού δυαδικότητα  των εννοιών, υποκειμένων αλλά και αντικειμένων. Καλό – κακό, φως – σκοτάδι, ύλη – αντιύλη, κτλ.

         Πράγματα πλέον… κατανοητά σχεδόν για όλους!

      Εύκολα καταλήγουμε στο ασφαλές συμπέρασμα, πως η ύπαρξη του ενός, απαιτεί υποχρεωτικά και την ύπαρξη ενός άλλου είδους.

       Εδώ, η Simone de Beauvoir – καλή της ώρα…! – μας το απέδειξε περίτρανα με το βιβλίο της, – Το δεύτερο φύλλο – αν και μάλλον, θα έπρεπε να το είχε ονομάσει, ως – το άλλο φύλλο!

       Κι ενώ η έννοια της αντίθεσης ως μία κατανοητή σήμερα παραδοχή, προσομοιάζει περισσότερο στην έννοια της σύγκρουσης και καταστροφής. Εντούτοις, κάτι τέτοιο,τόσο ιδανικά ή βολικά απλουστευμένο, δεν είναι παρά μια κοινή αυταπάτη. Μιας και τίποτα ανάλογα δεν ισχύει πουθενά στη ζωή και τη φύση, μέσα στα στενά πλαίσια και όρια του κόσμου των ανθρώπων, αλλά και στις άπειρες έννοιες, που χαρακτηρίζουν το αχανές σύμπαν.

      Καθώς, όπως έχουμε διαπιστώσει όλοι πλέον, -πέραν πάσης αμφιβολίας!- πως χωρίς καταστροφή, δημιουργία δεν υπάρχει. Αλλά και ακριβώς το αντίθετο, ισχύει αυταπόδεικτα  σε κάθε περίπτωση.

     Μιας και το κενό της δήθεν απώλειας του ενός, αμέσως αντικαθίσταται από την παρουσία του όποιου έτερου άλλου.

     Διατηρώντας, κάπως έτσι, την ισορροπία στη ζωή και  τη φύση, που ομοιάζει όμως περισσότερο στη σκέψη μας, μ’   ένα απόλυτο χάος. Μέσα στο οποίο ζούμε γεμάτοι φόβους και ανησυχίες, αντί να δεχθούμε ως αναπόφευκτο γεγονός την αληθή εικόνα της πραγματικότητας.

       Που δεν είναι άλλη… παρά το εφήμερο και ευκαιριακό της όποιας παρουσίας μας, στον αυτοκαταστροφικό κόσμο που ορίζουμε, ίσως λίγο αυθαίρετα, ως δικό μας.

     Αφού, ως δημιουργία, είμαστε τελικά το αποτέλεσμα μιας κάποιας καταστροφής. Καθώς από τη δική μας κάποτε απώλεια, θα προκύψει στα σίγουρα η μελλοντική συνέχεια ενός άλλου είδους ύπαρξης.

        Το οποίο, ανάλογα των όποιων συνθηκών και συμπτώσεων, μπορεί να μας ομοιάζει εξωτερικά ή και όχι!

      Καθώς, καμία απολύτως σημασία δεν έχει κάτι τέτοιο στην εξέλιξη και συνέχιση της ύπαρξης και της ατελεύτητης ενέργειας της ζωής, στο σύνολο της. Αφού, σε όποια μορφή ή κατάσταση κι αν αυτή βρίσκεται, ανάμεσα στην ανύπαρκτη αρχή και το αδύνατο τέλος, του σύμπαντος κόσμου.

     Τίποτα δεν αλλάζει… και τίποτα δεν παραμένει το ίδιο!

         -Ίσως ως ένας αυθαίρετος ορισμός της αντίθεσης-

      Έτσι, μακριά από μας ευτυχώς, εκατομμύρια ήλιοι εξερράγησαν κάπου στον αχανή κόσμο, κατά τη διάρκεια  της σύνταξης του παρόντος κειμένου. Προκαλώντας ίσως μιαν ατέλειωτα παραγωγική και ταυτόχρονα εικονική καταστροφή!

       Δημιουργώντας ως παράγωγα, ατελείωτα νέφη σκόνης που μόνο με άχρηστη ύλη δεν ομοιάζει τελικά.

         Αφού, παρόλα αυτά… δεν χάθηκε στ’ αληθινά τίποτε!

      Καθώς το αποτέλεσμα αυτής της καταστροφής, δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η δημιουργία νέων ήλιων και νέων κόσμων.

       Συνεπώς, δυνάμεθα να πούμε, με απόλυτη βεβαιότητα, πως τα πάντα είναι μια εναλλαγή άσπρου ή μαύρου.

          Κατά μία πάντοτε έννοια…!

     Εκεί δηλαδή, όπου το φως ελαχιστοποιείτε μάλλον προσωρινά, καθώς εναλλάσσεται συνεχώς με το σκοτάδι        και αντίθετα. Μιας και χωρίς τη δύναμη της αντίθεσης, τίποτε δεν θα υπήρχε, ούτε καν το κενό! Αφού κι αυτό, επίσης, είναι όντως το αντίθετο του γεμάτου.

      Κι εδώ ακριβώς, στην προσπάθεια ν’ αποτρελαθούμε εντελώς, επιβάλλεται να επανέλθουμε στο αρχικό ερώτημα. Κι  αφού η αντίθεση είναι η αιτία όλης αυτής της δημιουργίας και της καταστροφής, τότες, ποιο να είναι τάχα το αντίθετό της;

       Υστερόγραφο

     Έτσι, εν κατακλείδι, μπορούμε πολύ εύκολα κι εμείς ν’ αναρωτηθούμε για το ποιος δημιούργησε τελικά την αντίθεση, ως το αρχικό αίτιο και στοιχείο, των πάντων όλων!

      Και τελικά, ίσως -γιατί όχι…- να προβληματιστούμε στα σοβαρά για το έως που μπορεί να φτάσει αυτή η συνεχής αναζήτηση της αλήθειας. Αν όχι, μέχρι την άπειρα ατελεύτητη σκέψη που ορίζει, μετρά, εξηγεί και δικαιολογεί τα πάντα.

           Υποσημείωση

       Το παρόν κείμενο, ως έχει, είναι μάλλον ξεκάθαρα ένα χιουμοριστικό πόνημα. Καθώς σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να ληφθεί από τους αναγνώστες, ως ένα επιστημονικό δοκίμιο.

                                                                  Ευ Δαίμων