-Οι κάθε λογής επαναστάτες, δεν έχουν οιαδήποτε ιδέα για την ελευθερία και τα ανθρώπινα δικαιώματα, καθώς πολύ γρήγορα αλλοτριώνονται από το δηλητήριο της εξουσίας.-

-Αλεξέι Μαξίμοβιτς Πέσκοφ ή Πεσκώφ-  

Ένας ακόμη Ρώσος συγγραφέας τον οποίο δεν πρέπει να παραλείψουμε ή και να προσπεράσουμε αδόκιμα, σ’ αυτή την ιδιαίτερα ευχάριστη και λυτρωτική επικοινωνία μας με την παγκόσμια, κλασσική κι αθάνατη λογοτεχνία.

Καθώς ο Γκόρκι, ένας ακόμη βασανισμένος άνθρωπος των γραμμάτων, υπέμεινε με στωικότητα κάθε ταλαιπωρία της ζωής, μέχρι τέλους! Ξεπερνώντας με θάρρος και αυταπάρνηση κάθε εμπόδιο που συνάντησε στον δρόμο του για την αθανασία της παρουσίας του στην υπέροχη τέχνη της γραφής.

Γι’ αυτό άλλωστε… και το λογοτεχνικό του ψευδώνυμο-Γκόρκι- σημαίνει πικρός στα ρωσικά!

Λίγα λόγια για την πολυτάραχη ζωή του, αν και κάτι τέτοιο ίσως είναι πολύ δύσκολο! Αφού πάμπτωχος όπως ήταν και σε πλήρη απόγνωση, – στην ηλικία μόλις των είκοσι ετών – αποπειράται να τερματίσει τη ζωή του, ευτυχώς για όλους εμάς με πλήρη αποτυχία. Καθώς ακόμα και η σφαίρα που εισήλθε στο σώμα του, από σεβασμό μάλλον, δεν τον σκότωσε!

Καθώς παρέμεινε μέσα του για μεγάλο διάστημα, λες και δεν ήθελε ούτε κι αυτή να τον εγκαταλείψει, όπως άλλωστε η φτώχεια, η μοναξιά που τον διέκρινε, αλλά και η γενναιότητα που είχε πάντοτε.

Παρόλο που η εξουσία της εποχής του, επίσης χωρίς επιτυχία, προσπάθησε να τον εξοντώσει φυλακίζοντας ή στέλνοντάς τον στην εξορία της Σιβηρίας.

Δηλαδή όσο πιο μακριά γινόταν από τον κόσμο…!

Στην αγωνιώδη προσπάθειά της ν’ απαλλαγεί από τη  δύναμη της πένας του, αλλά και την αντοχή της αδάμαστης ψυχής του.

Ενώ ακολούθως, για να μπορέσει να διαβιεί υποτυπωδώς μέσα σε μια δυστοπική κοινωνία, που εξέφραζε με κάθε τρόπο τις αδιέξοδες εικόνες ενός ολοκληρωτισμού. Ο ίδιος δούλεψε σκληρά κάνοντας πολλές εργασίες, ως εργάτης, κολίγας και ναυτικός. Αλλά και οτιδήποτε άλλο του προσέφερε ένα πενιχρό μεροκάματο προς επιβίωση.

Ωστόσο, ως πρωτοπόρος ίσως του ρεαλισμού στη χώρα του, βρέθηκε εξ αρχής απέναντι στις κοινωνικές πρακτικές της αστικής τάξης, συμπορευόμενος με τις επαναστατικές μορφές της εποχής του.

Τους οποίους όμως και απέρριψε λίγο αργότερα, όταν με μεγάλη του λύπη διαπίστωσε πως δεν ενδιαφέρονταν ποσώς για δικαιοσύνη, ελευθερία και ισότητα, παρά για εξουσία και ιδεολογική διαστροφή.

Έτσι παρέμεινε πιστός, μέχρι τέλους, στις Ουμανιστικές απόψεις του για την κοινωνία των ανθρώπων, αλλά και στον προσωπικό του αγώνα για το δίκαιο, παντού στον κόσμο.

Σε αυτό λοιπόν το μικρό διήγημα, ο συγγραφέας μας αποδίδει τόσο γλαφυρά την εικόνα της μεγαλύτερης δύναμης που οδήγησε τον άνθρωπο μέχρι σήμερα, και που δεν είναι άλλη από τη δημιουργία της ζωής. Προνόμιο βέβαια που έχει μόνον το άλλο φύλλο, μιας και ημείς -τα αρσενικά- μάλλον μόνο για ψευτομαγκιά και καταστροφές είμαστε ικανοί τελικά.

Έτσι ο Μαξίμ Γκόρκι μας αποκαλύπτει μες απ’ το σπουδαίο έργο του, την ασταμάτητη δύναμη της αλήθειας, της ζωής και της γυναίκας! Που όχι μόνο έχει περισσότερες αντοχές από ένα ανόητο κι ανίκανο ν’ αντισταθεί στα πάθη και ένστικτα του αρσενικό. Αλλά έχει και τη μοναδική ικανότητα να νοιώθει και να κατανοεί σχεδόν τα πάντα, στην ολότητά τους.

Όσα αξίζουν βέβαια πραγματικά…!

    Υστερόγραφο

Πραγματικά -ως αρσενικό- δεν έχω ακόμα καταλάβει γιατί επέλεξα να γράψω τώρα αυτό το κείμενο, και γιατί ξεδιάλεξα το συγκεκριμένο διήγημα του μεγάλου και σπουδαίου αυτού Ρώσου συγγραφέα.

Ίσως… γιατί κάποια συναισθηματική έλλειψη ήρθε πάλι τόσο αναπάντεχα να με συναντήσει βραδιάτικα!

Υποσημείωση

Γι’ αυτό.. ν’ αγαπάτε και να φροντίζεται τη μητέρα σας, όσο την έχετε ακόμα, γιατί είναι ο μοναδικός άνθρωπος που σας αγαπά και σας σκέφτεται συνεχώς, σ’ αυτήν τη ζωή.

Πλην ίσως κάποιων εξαιρέσεων… που επιβεβαιώνουν όμως και πάλι τον κανόνα!

Κι αυτό γιατί… κάποιοι άλλοι -άτυχοι άνθρωποι- δεν γνωρίσαν ποτέ μάνα!

Ευ Δαίμων