-Edgar Allan Poe-

            “Κάποιος ξένος” μουρμουρίζω “θα ‘ναι απέξω,        

                   δίχως άλλο. Μόνο τούτο, τίποτ’ άλλο”.

                                                                         Πόε

      Ιστορικά, η παγκόσμια λογοτεχνία, δεν κατάφερε ίσως ποτέ ξανά με τόσο αριστοτεχνικό τρόπο, να κάνει τα ψυχωτικά επεισόδια να φαίνονται ως βασικός παράγοντας δημιουργικής γραφής.

        Καθώς, κυρίως στην αμερικανική, αλλά επίσης και στην παγκόσμια ποίηση και λογοτεχνία, ίσως να μην υπάρχει κάποιο δυσανάλογο παράδειγμα εσωστρεφούς χαρακτήρα και κοινωνικής ασυμβατικότητας. Έξω από κάθε κανονικότητα, που να εκφράζεται τόσο γλαφυρά ως δημιουργική παραδοξότητα.

         Αφού, πραγματικά… δεν υπάρχουν λόγια γι’ αυτόν!

      Καθώς έχει μάλλον δικαιολογημένα χαρακτηριστεί, απ’ όλους όσους είχαν την τύχη να τον γνωρίζουν, ως αλκοολικός, αμετανόητα διεστραμμένος και φανατικός χρήστης ουσιών.

             Κι όχι άδικα…!

       Μιας κι ο ίδιος, ίσως αναπόφευκτα, εξαιτίας όλων των ανωτέρω, έφυγε με αδόκιμο τρόπο. Μην προλαβαίνοντας, εντελώς άδικα, το ραντεβού με την αναγνωρισιμότητα.

     Καθώς τα κείμενα του έγιναν γνωστά, μέριμνα άλλων, όντως πολύ αργότερα, όντας στα σίγουρα ως αποδιοπομπαίος, περιθωριακός και σχεδόν άγνωστος.

      Αν και ο Μποντλέρ, για τον οποίο ευελπιστούμε να μιλήσουμε κάποτε, αφού η σπουδή του ήταν η πραγματική   αιτία που ανακαλύψαμε τον Πόε, δεν ήταν και πολύ καλύτερος!

      Παρόλα αυτά όμως, ο αμερικανικός αυτός συγγραφέας, έχει πλέον αποκτήσει τη θέση που του αρμόζει, ανάμεσα στους σπουδαιότερους λογοτέχνες παγκοσμίως. Ως ένας από τους πιο ιδιαίτερα πρωτοπόρους στο είδος του. Αφού, με έντονο σε εικόνες και περιγραφές, όσο και πρωτότυπα ατμοσφαιρικό ύφος.

     Επηρέασε ίσως καταλυτικά όλους εκείνους τους μιμητές, που δεν είναι άλλωστε και λίγοι, μέχρι σήμερα. Και οι οποίοι του οφείλουν πολλά, αν όχι τα πάντα!

     Καθώς διαβάζεται πλέον απ’ όλους ως ο πρωτεργάτης του είδους, μιας τόσο ιδιαίτερης λογοτεχνικής γραφής. Έτσι τα διηγήματα του, είναι πλέον τόσο σύγχρονα, όσο και αξεπέ-ραστα! Έχοντας κατακτήσει πλέον τη θέση τους, ως πρότυπα αντικείμενα μελέτης.

      Μιας κι ίδιος, δικαιολογημένα, είναι στα σίγουρα ο πατέρας του αστυνομικού μυθιστορήματος, στην ακραία του ίσως μορφή. Και χωρίς καμία αμφιβολία, ο πρωτεργάτης μιας ανάλογης γραφής, απ’ όλους τους συγχρόνους συνεχιστές της σχολής αυτής.

      Ωστόσο, το να μιλάμε γι’ αυτόν… είναι μάλλον περιττό!         

      Μιας και επιβάλλεται μια πιο προσεκτική ματιά και προσέγγιση των δημιουργημάτων του, σε προσωπικό πάντα επίπεδο, για τον κάθε έναν από εμάς. Θέλοντας ίσως να βρούμε μες τα βιβλία και τις διηγήσεις του, με πολύ όντως δυσκολία, κάποια έστω ασυνείδητη ταύτιση με τους ήρωες του.

      Πράγμα, που τις περισσότερες φορές… είναι όντως σχεδόν αδύνατον!

      Εντούτοις, ο δημιουργός ενός από τα σπουδαιότερα ποιήματα που γραφτήκαν ποτέ, ανήκοντας δικαιωματικά στους πιο ακριβούς θησαυρούς της παγκόσμιας λογοτεχνίας.

         -ΤΟ ΚΟΡΑΚΙ-

     Ο Άλαν Πόε, κατάφερε τελικά, ίσως και χωρίς να το θέλει πραγματικά. Να θέσει τον εαυτό του ανάμεσα στους μεγαλύτερους λογοτέχνες της ανθρωπότητας.

       Μιας και δεν αξίζει απλά να διαβαστεί με προσοχή…

    Αλλά και να λάβει τελικά την αποδοχή, μες από κάποιου είδους και μορφή συγχώρεσης, για τον εσωτερικό του εαυτό.

     Κάτι που τόσο πολύ τον βασάνιζε κατά τη διάρκεια της σύντομης ζωής του. Ενώ ταυτόχρονα, παρέδωσε σ’ εμάς έναν πλούτο λογοτεχνικών αριστουργημάτων. 

              Υστερόγραφο

      Έτσι, μ’ έναν τόσο ιδιαίτερο συγγραφέα και ποιητή, ολοκληρώνεται προς ώρας το μικρό αυτό ταξίδι μας στην απέναντι πλευρά του ατλαντικού. Έχοντας συγχρόνως για συντροφιά, μια τόσο μεγάλη παρέα, σπουδαίων λογοτεχνών.

       Προσδοκώντας να επανέλθουμε αργότερα, με κάποιους άλλους, εξίσου άξιους συγγράφεις.

              Υποσημείωση

       Επιστρέφοντας έτσι στη γηραιά ήπειρο, όπου εντελώς δικαιολογημένα ονομάζεται Ευρώπη. Έχοντας αφήσει σίγουρα ανικανοποίητους κι ατακτοποίητους λογαριασμούς, με γίγαντες της παγκόσμιας πεζογραφίας και ποίησης.

       Ευελπιστούμε το λοιπόν, να βρεθούμε σύντομα και πάλι μαζί… από τις φιλόξενες σελίδες της Ευδαιμονίας!                                                               

  Ευ Δαίμων