Η ισορροπία είναι μία πολυσυζητημένη έννοια. Συχνά προσπαθούμε να την πετύχουμε και απογοητευόμαστε όταν δεν τα καταφέρνουμε. Στην πραγματικότητα όμως μας διαφεύγει κάτι. Η ισορροπία δεν είναι τίποτε παραπάνω από μια στιγμή στην αέναει κίνηση μας. Δεν μπορεί να κρατήσει για πάντα. Στην πραγματικότητα περνάμε διαρκώς από μικρές στιγμές ισορροπίας, και πάλι χάνουμε την ισορροπία μας για να την ξαναβρούμε.Και το παιχνίδι συνεχίζεται.
Η ποιητική συλλογή «Μήνιδες» του Ευ Δαίμων είναι μια σύγχρονη ελληνική ποιητική δουλειά που αναδεικνύει την αγριότητα, τη μυθολογία και τη γυναικεία οργή μέσα από έναν πειραματικό λυρισμό.
Βασικά στοιχεία:
-Τίτλος: «Μήνιδες»
– Συγγραφέας: Ευ Δαίμων ( λογοτεχνικό ψευδώνυμο)
– Θέματα:
– Η οργή των γυναικών** (από τις Μηνίδες, τις μυθικές Αμαζόνες ή τις Μαινάδες).
– Φεμινιστική επανάγνωση μύθων, με έμφαση στην εκδίκηση, την απελευθέρωση και τη σωματικότητα.
– Παλιννόστηση του αρχαϊκού : στη σύγχρονη εποχή.
– Στυλ:
– Εκρηκτικό, με έντονη εικόνα και ρυθμό.
– Συνδυασμός ελεύθερου στίχου και παραδοσιακών μορφών.
– Επηρεασμένο από την αρχαία τραγωδία, τη σύγχρονη ποίηση και τη διακλαδική τέχνη.
Το άτομο – άνθρωπος – είναι πλέον αναπόσπαστο μέρος ενός κοινωνικομηχανιστικού συστήματος, που βασικό μέλημα του είναι ο ηδονισμός ως η πιο πολύτιμη ανθρώπινη επιδίωξη.
Η έννοια της λέξης άλλωστε αποτυπώνεται εντελώς άστοχα στις σύγχρονες διαστάσεις της, μην έχοντας καμία έστω συνάφεια με την Επικούρεια ή έστω Στωική διατύπωση.
Η επιθυμία μιας αέναης ευχαρίστησης, και η παντελής απώλεια λογικής, συνιστούν πως το άτομο έχει μετατρέψει τη φύση του σε μια απλή μηχανή σαρκικών εμπειριών. Ωστόσο, ο άνθρωπος πίστευε κάποτε πως η ικανοποίηση των ασυνείδητων επιθυμιών του, δεν είναι πάντα η υπέρτατη αξία. Αντίθετα, η συνεχής αναζήτηση βελτίωσης ως απώτερη και παντοτινή επιδίωξη της ζωής, ήταν τελικά το ποθούμενο.
Όμως, τώρα πια, η ηδονή αντιμετωπίζεται ως αυτοσκοπός, και μάλιστα με απόλυτο τρόπο!
Καταλήξαμε να λαμβάνουμε ικανοποίηση μέσου ενός παράλογου τρόπου σκέψης, αναζητώντας διαρκώς τα πάντα, μέχρι του σημείου της διαστροφής. Έτσι εγκαταλείπουμε πλέον εύκολα την όποια προσπάθεια αυτοβελτίωσης, αναζητώντας συνεχώς νέες εμπειρίες, χωρίς βαθύτερο νόημα, απορρίπτοντας σχέσεις και αλληλοεπιδράσεις. Πράγματα που πριν μας ήταν ευχάριστα ωφέλιμα, και που τώρα πια ομοιάζουν με εμπόδια που μας στερούν μια εικονική εξέλιξη.
Όλο αυτό όμως περιέχει έναν παραλογισμό!
Καθώς η ακόρεστη επιθυμία προς την ηδονή, μπορεί να γίνει καταστροφική για εμάς και τους γύρω μας.
Η αλήθεια είναι πως κατακλυζόμαστε από αντιφάσεις, καθώς το παράλογο οδηγεί στην αμφισβήτηση του νοήματος της ύπαρξης, δημιουργώντας ασύμβατες συνθήκες ζωής, αφού έρχεται συνεχώς σε σύγκρουση με την ικανότητα του ατόμου να βρει κάποια λογική στον χαοτικό κόσμο, αλληλεπιδρώντας ίσως ακούσια με τα ένστικτα του.
Οι φιλόσοφοι μας επισημαίνουν τη διαφορά μεταξύ επιθυμίας για την ικανοποίηση των ενστίκτων, και των αξίων.
Ο παραλογισμός όμως βρίσκεται πια σε κάθε έκφραση της ύπαρξης του ατόμου και σ’ οτιδήποτε σχετίζεται με την αναζήτηση λύσης. Έτσι, δεν έχουμε πάρα ν’ αντισταθούμε στο παράλογο, αντιτάσσοντας την ηθική και φιλοσοφική θεώρηση για τη ζωή ή να παραδοθούμε αμαχητί σε αυτό, μέχρι την τελική πτώση και αφανισμό.
Όπως μας διδάσκει ο μύθος του έκπτωτου αγγέλου!
Καθώς τελικά θα μετατραπούμε σε μηχανές οι οποίες στον παραλογισμό τους θα προκαλούν μόνο ευχαρίστηση και ψεύτικη ευδαιμονία, χωρίς προβληματισμό ή εν συναίσθηση.
Αποδίδοντας – αμαχητί! – το μέλλον στους άλλους, έχοντας μετατρέψει τους εαυτούς μας σε πειραματόζωα.
Καθώς θα ήμαστε εντελώς ανίκανοι πλέον για να ζήσουμε γνήσια κι αληθινά τη ζωή μας.
Το σωστό δεν είναι μόνον αποτέλεσμα σκέψης, άλλα κυρίως ευθύνης! Εντούτοις, καθ’ όλα επαρκή άτομα, δυσκολεύονται να δουν την αλήθεια, όταν μάλιστα αυτή αφορά την κοινωνική ηθική. Ίσως αυτό να συμβαίνει γιατί η βλακεία δεν έχει να κάνει με την ικανότητα μάθησης και γνώσης, αλλά με την αδυναμία αποδοχής. Αυτό όμως, σχεδόν πάντοτε, γίνεται αντιληπτό μόνον από εξαιρετικά άτομα μέσα σ’ ένα κοινωνικό σύνολο. Δηλαδή από αυτούς που αντιλαμβάνονται την προσωπική τους ευθύνη ως προαπαιτούμενο. ΓΙ’ αυτό βλάκας… δεν είναι αυτός που δεν γνωρίζει, αλλά αυτός που δεν θέλει να μάθει!
Χρησιμοποιώντας κενά μοτίβα και πεποιθήσεις, ο βλάκας δεν μπορεί ν’ ακούσει ή να καταλάβει κάτι άλλο, λόγω αδυναμίας σκέψης ή από επιλογή. Έτσι φτάνουμε στο σημείο να γίνεται η βλακεία λογική σκέψη μέσα του! Ακόμα χειρότερα, ο ανωτέρω αναζητά άτομα που συμφωνούν μαζί του ή και τα δημιουργεί ακόμη. Τελικά, όλο αυτό οδηγεί την άγνοια και την ημιμάθεια σε μια ψεύτικη, μα συλλογική αρετή. Ωστόσο, θεωρώντας εαυτόν φυσιολογικό, ενώ όλους τους άλλους όχι, καταντά ένα άτομο με ανύπαρκτη αξία. Μιας κι ο βλάκας δεν αντιλαμβάνεται, όντας κατά πολύ χειρότερος της κακής πρόθεσης, η οποία και αποκαλύπτεται ευκολότερα, πως ο ίδιος βρίσκεται στον πάτο την εξέλιξης. Καθώς, πέραν πάσης αμφιβολίας, πιστεύει πως πράττει σωστά και αληθώς.
Κι όλα αυτά… χωρίς ποτέ ν’ αναρωτηθεί για την ορθότητα των λάθος συλλογισμών του!
Μήπως όμως η βλακεία έχει τελεσίδικα επικρατήσει στη ζωή μας, μολύνοντας τα πάντα, χωρίς να το αντιλαμβάνεται τελικά κανένας.
Μα πριν να κατηγορήσουμε ή κατηγοριοποιήσουμε τους άλλους, θα πρέπει ίσως πρώτα να δούμε μέσα μας. Μιας και η δύναμη της βλακείας είναι σαφώς αποτέλεσμα κομφορμισμού και αδυναμίας ν’ αντισταθούμε μπροστά στο προσωπικό όφελος. Ας σκεφτούμε το λοιπόν τις φορές που από φόβο σιωπούμε εγκληματικά, παθητικά, μην αντιδρώντας στο προφανές.
Τι είναι όμως αυτό που μας κάνει να λειτουργούμε βλακωδώς…;
Δεν είναι, τίποτε άλλο, παρά τα ένστικτα της επιβίωσης που οδηγούν στο φόβο της απομόνωσης και περιθωριοποίησης. Ακολουθώντας πιστά – τυφλά – τις περισσότερες φορές την γνώμη των πολλών, καθώς γινόμαστε ένα μαζί τους, θέλοντας βέβαια να προστατευτούμε. Αναλογιστείτε δε, τι γίνεται τώρα πια μέσα στην απρόσωπη ψηφιακή εποχή μας! Καθώς η μοναδική γνώμη είναι απειλή, κι αναγνωρίζεται ως τέτοια μιας και αντιτίθεται στην άποψη της πλειοψηφίας. Κάνοντας τελικά το άτομο να προσαρμόζεται από ανάγκη. Όμως αυτή η προσαρμογή γίνεται ξάφνου το δηλητήριο που μπαίνει μέσα μας, κι αντί για συμβιβασμός, γίνεται μια αφόρητη πραγματικότητα.
Η δική μας ψεύτικη πραγματικότητα και αλήθεια!
Ωστόσο, επαναλαμβάνοντας το λάθος, ταΐζουμε τη βλακεία που τώρα πια είναι για τους περισσοτέρους η μόνη επιλογή και διέξοδος. Έτσι, δεν είμαστε άπλα ένα ακόμη μέρος ενός ανήθικου πλήθους, αλλά απλώς οι πιο φανατικοί οπαδοί του. Κι αυτό έχει έναν και μόνο τελικό προορισμό, κι αυτός δεν είναι άλλος, πάρα η τυφλή υπακοή στην εκάστοτε διεφθαρμένη εξουσία. Μια εξουσία ψεύτικων κανόνων και συμβόλων, που έχει όμως τη δυνατότητα να αμφισβητεί την ηθική όλων όσων τη στηρίζουν από βλακεία.
Καθώς τα άτομα χάνουν ό,τι δικό τους και προσωπικό, αφού απλά υποτάσσονται πράττοντας το λάθος, ξανά και ξανά, σε βάρος πάντοτε του ίδιου τους του εσωτερικού εαυτού.
Το τρομακτικότερο όμως όλων, είναι αυτό που ζούμε όλοι σήμερα, ακολουθώντας τυφλά διεφθαρμένες κυβερνήσεις, θρησκείες και διεστραμμένες ιδεολογίες, αφού όλα αυτά δεν χρειάζονται σκεπτόμενους ανθρώπους αλλά φανατικούς και οπαδούς, έτοιμους να θυσιαστούν από βλακεία για τα συμφέροντα άλλων! Και το επιτυγχάνουν, σχεδόν κάθε φορά, δημιουργώντας έναν ανύπαρκτο φόβο και ανασφάλειες από κατασκευασμένες κι αόρατες απειλές.
Έτσι πάντοτε θ’ ακούς την ίδια φράση: Αυτό είναι το σωστό… και είναι για το καλό το δικό σου, και των δικών σου!
Κι έτσι τελικά δεν είσαι το θύμα της βλακείας… αλλά ο συνεργός τους στο ψέμα!
Ωστόσο, καταλήγουμε πια πως η μόνη αληθινή πράξη σήμερα, είναι το να σκέφτεται κάποιος από μόνος του, έστω κι αν αυτό ομοιάζει με μια καταστροφική επανάσταση! Η οποία όμως θα πρέπει πρωτίστως να ξεκινά από μέσα μας. Κι αυτό, γιατί μόνον από εκεί μπορεί να έρθει κάθε αληθινή αλλαγή. Καθώς η ορθή σκέψη απαιτεί απαραιτήτως προσπάθεια και προσωπική αμφισβήτηση, δηλαδή έναν εσωτερικό πόλεμο. Του οποίου ο νικητής απελευθερώνεται από τη βλακεία, ανακτώντας τελικά εσωτερική αξιοπρέπεια.
Πράγμα που αποκτάται βέβαια με συνεχή άσκηση εντιμότητας, όντας η μόνη σωστή επιλογή!
Το λάθος ζει στο μυαλό ή εάν προτιμάτε στην ψυχή του ατόμου, και όχι στη φύση. – Η φύση δεν κάνει λάθη! Αντιθέτως, στην ειρήνη ή στον πόλεμο, οι άνθρωποι είναι ικανοί για αισχρές πράξεις, οι οποίες αψηφούν κάθε έννοια λογικής. Μόλις τοάτομο απειληθεί ή νοιώσει πως απειλείται, η μάσκα της καλοσύνης πέφτει καταστρέφοντας τις δομές ενός υποτιθέμενου πολιτισμού. Αντιθέτως, τα ένστικτα επιβίωσης, κάτω από αυτές συνθήκες, αναδύονται έντονα, όσο ποτέ!
Το λάθος αφυπνίζεται, το σωστό υποχωρεί, εάν δεν εξαφανίζεται. Κι αυτό συμβαίνει καθώς το σωστό απαιτεί προσωπικές θυσίες! Οι δικαιολογίες περί του αντιθέτου, επιλέγονται θέλοντας ν’ απαλλάξουν τη σκέψη από το βάρος της ευθύνης.
Δεν φταίω εγώ… δεν μπορώ να κάνω κάτι!
Έτσι οι καταστροφές είναι πάντα το αποτέλεσμα της ατομικής αδράνειας, συγκατάβασης και απάθειας. Αν και γνωρίζουμε καλά το σωστό… η γνώση αυτή δεν ισοδυναμεί με την επιλογή αγαθών πράξεων.
Το κακό δεν μπαίνει μέσα μας, είναι μέσα μας!
Δεν πρέπει άλλωστε να ξεχνάμε πως ο άνθρωπος μοιάζει πολύ με το φεγγάρι, καθώς και οι δυο έχουν τουλάχιστον μία σκοτεινή πλευρά, που δεν φαίνεται δια γυμνού οφθαλμού!
Η νοητική ηθική διαφέρει από την πρακτική.
Αφού δεν αρκεί απλά η αποδοχή, καθώς χρειάζεται απαραίτητα και η όποια αντίσταση στο λάθος, πολλές φορές, με κόστος. Η καθημερινότητα, η κοινωνική συμμόρφωση, οδηγούν σε αποφάσεις με ανεπαρκή ηθική υπόσταση, κι όλο αυτό οδηγεί τα άτομα προς το λάθος, όταν οι καταστάσεις δυσκολεύουν.
– Πρέπει να σώσω τη φυλή, τη θρησκεία, τον εαυτό μου! –
Η χρήση όλων αυτών των κανόνων και νομικών διαταγών, οδηγούν τελικά σε θηριωδίες.
Η ηθική όμως δεν είναι ένστικτο, αλλά επιλογή.
Εκεί άλλωστε εγκύπτει η δυσκολία, αφού ο δρόμος για την κόλαση είναι πάντα στρωμένος με καλές προθέσεις!
Πράγμα το οποίο άλλωστε… έχω αναφέρει ήδη στο Hobo μου!
Οι συνεχείς υποχωρήσεις, οι χαλαρές και ευάλωτες άμυνες, ταΐζουν την καταστροφή. Η απομάκρυνση από την αλήθεια κάνουν τις ανησυχίες να φαίνονται ασήμαντες! Το άτομο σκέφτεται μόνο τον εαυτό του, κι όχι αυτό που έχει πραγματική αξία μέσα σ’ έναν χαοτικό κόσμο γεμάτο περισπασμούς.
Η κοινωνική ηθική απαιτεί προσπάθεια!
Η γενικευμένη απάθεια για τις δυσκολίες των αξιών ηθικός μηδενισμός – πραγματοποιείται χωρίς να το καταλαβαίνουμε καν.
Άλλα πιστεύουμε, άλλα λέμε… κι άλλα κάνουμε!
Ασυνείδητα ή και συνειδητά ακόμη!
Έτσι οι άξιες και οι αρχές, δεν χρησιμοποιούνται ποτέ.
Τα παραδείγματα… άπειρα!
Καθότι, τις περισσότερες φορές, το άτομο ακολουθεί τους κανόνες, απ’ το ν’ ακούει την ψυχή σου. Η επιλογή αυτή φαντάζει, σχεδόν πάντα, αναπόφευκτη. Όμως, ως αυθεντικός, μπορεί να χαρακτηριστεί μόνον αυτός που δεν απορρίπτει τις αξίες, όποτε δεν βολεύει, και μάχεται γι αυτές.
Μία μικρή – κάθε φορά – παραχώρηση, δεν έχει ιδιαίτερη αξία, αυτό είναι όμως που μας απομονώνει από την αλήθεια.
Καταιγισμός πληροφοριών, απόσπαση της προσοχής, καθημερινές υποχρεώσεις – χωρίς νόημα – αφήνουν κατακερματισμένη τη σκέψη και τελικά τις πράξεις και επιλογές. Τέλος η αντίδραση, η λάθος νοούμενη ελεύθερη βούληση, πάντοτε θα παρουσιάζεται ως έκφραση συνειδητών επιλογών.
Πάντα θα λέμε πως δεν έχουμε άλλη επιλογή, ως δικαιολογία, αποφεύγοντας την ευθύνη που μας αναλογεί.
Όμως οι πραγματικά γενναίοι… απολαμβάνουν να μάχονται μόνοι!
Η αντίθετη άποψη, είναι τελικά το ασυγχώρητο λάθος που το κακό εκμεταλλεύεται πάντοτε!
Όταν στις αρχές του περασμένου αιώνα η δύσμοιρη Ελλάς ταλανιζόταν από τους πολλούς και αυτόκλητους σωτήρες, και η χώρα είχε οδηγηθεί στην οικονομική και πολιτική κατάρρευση, ενώ οι καιροί ήταν δύσκολοι και ζοφεροί για τις τεκταινόμενες γεωπολιτικές και κοινωνικές ανακατατάξεις. Το μακρινό 1909 δημιουργείται στην Ελλάδα ο πολιτικός και στρατιωτικός σύνδεσμος της «Εθνικής Άμυνας» . Εξέχοντες άνθρωποι των γραμμάτων και στρατιωτικοί όλων των βαθμίδων συμμετέχουν στη δημιουργία του συνδέσμου.
Οργανώνουν μεγάλη λαϊκή συμμέτοχή στο πάνδημο συλλαλητήριο με την συμμετοχή και στρατιωτών στην πλατεία συντάγματος όπου απαιτούν από το βασιλέα Γεώργιο Α να καλέσει τον Ε. Βενιζέλο που είναι υπουργός δικαιοσύνης της Κρητικής πολιτείας καν να του αναθέσει τον σχηματισμό κυβέρνησης. Έτσι και έγινε.
Το επόμενο έτος στις εκλογές που γίνονται η πλειοψηφία της κυβέρνησης δίνεται στον Βενιζέλο. Το γρήγορα συμμάζεμα των οικονομικών της χώρας και γρήγορες διπλωματικές κινήσεις με την εκπροσώπηση της Ελλάδας τόσο από τον ίδιο τον πρωθυπουργό όσο και από τον λόγιο Ν. Πολίτη φέρνουν την Ελλάδα νικήτρια στους δύο βαλκανικούς πολέμους 1911-12-13 με επακόλουθο την ανατροπή των γερμανοτουρκικών επιδιώξεων στην περιοχή και τον υπερδιπλασιασμό της Ελλάδας.
Το ίδιο συμβαίνει και το 1915 όταν ο διάδοχος του Γεωργίου Α Κων/νος Α έχει παραδώσει σε Γερμανούς και Βούλγαρους όλη την Μακεδονία και τη Θράκη. Με την κυβέρνηση της «Εθνικής Άμυνας» που έχει σχηματισθεί στην Θεσσαλονίκη ανατρέπονται τα σχέδια Γερμανών, Βούλγαρων .
Ας προβληματιστούν λοιπόν όλοι αυτοί που βγαίνουν και πλειοδοτούν σε πατριωτικές κορώνες ποια πρέπει να είναι τα δικά τους βήματα στη συγκεκριμένη περίοδο.
Ας πράξουν όπως τότε αν και οι περισσότεροι των τότε πρωταγωνιστών έχουν μείνει στην αφάνεια και στη λήθη, στις μνήμες των σημερινών Ελλήνων. Όπως ο συνταγματάρχης Ν. Ζορμπάς ο στρατηγός Π. Δακλής ο ήρωας των βαλκανικών πολέμων και οι πνευματικοί άντρες, Ν. Πολίτης ο Παύλος Ζάνος και πολλοί άλλοι.
Όταν ο Αλέξανδρος εκστράτευσε στην Κόρινθο, έμαθε ότι εκείνη την περίοδο ο φιλόσοφος διέμενε εκεί , τον επισκέφτηκε λοιπόν με τη συνοδεία του και υπεροπτικά στάθηκε μπροστά στο πιθάρι του με τρόπον που του έκρυβε τον Ήλιο και τον αέρα και του ζήτησε να του ζητήσει ότι επιθυμεί . Ο Διογένης με οργισμένο ύφος απάντησε στον Αλέξανδρο:
«Φύγε και μην μου στερείς αυτό που εσύ δεν μπορείς να μου προσφέρεις»
Ένας εκ της συνοδείας έτρεξε να προειδοποιήσει τον φιλόσοφο ότι είχε μπροστά του τον μεγαλύτερο στρατηγό και ο Διογένης καταρχάς τους απάντησε:
«Ας δείξει λοιπόν την αντρεία του σε ένα γέρο άνθρωπο»
Ο Αλέξανδρος αναχώρησε κατηφής και σκεπτικός.
Σήμερα οι ισχυροί που μας κυβερνούν μας απαγορεύουν να χρησιμοποιήσουμε τον Ήλιο και τον αέρα που μας δίνει η φύσις πλουσιοπάροχα γιατί τον εμπορεύονται οι λίγοι ισχυροί φίλοι τους που τους κρατούν στην καρέκλα της εξουσίας.
Ενώ το νερό έχει γίνει εμπόρευμα στα χέρια των λίγων, απαγορεύοντας στους αγρότες και κτηνοτρόφους να έχουν το δικό τους νερό, που οι ίδιοι συλλέγουν με δικά τους έξοδα. Επιβάλλοντας φόρους ειδικά στα πηγάδια και στις γεωτρήσεις τους.
Όταν είσαι υποχρεωμένος να ξαναζήσεις την ιστορία να επαναλαμβάνεται μετά από πάνω από 2300 χρόνια δεν είναι φάρσα αλλά εφιάλτης.
Μάταια ο Αθηναίος ρήτορας προσπαθούσε με τους πύρινους λόγους του, στην εκκλησία του Δήμου τους συμπολίτες του, ότι το ζήτημα της εποχής του δεν ήταν αν θα πηγαίνανε με τον Φίλιππο, όπως φώναζε ο Ισοκράτης ή θα έμεναν μόνοι όπως ήθελε ο Δημοσθένης. Για τον Λυσία ήταν η προστασία των πολιτών από την ανεπάρκεια δικαιοσύνης των ισχυρών της εποχής με τον λόγο του υπέρ των αδυνάτων.
Ότι έπρεπε να έχουν την οικονομική επάρκεια για τα απαραίτητα προς το ζην. Με άλλον του λόγο εκατατρόπωνε τους αργυρομοιβούντες τραπεζίτες της εποχής του που δάνειζαν τους παραγωγούς με υπέρογκους αβάσταχτους τόκους. Δεν ξεφεύγουν από τα βέλη του ούτε οι σιτοπώλες, μεγάλοι έμποροι τροφίμων που συνεχώς ανέβαζαν τις τιμές στα ύψη. Τους προειδοποιεί ότι αυτό θα ήταν και το τέλος της πολιτείας των Αθηναίων.
Δυστυχώς επιβεβαιώθηκε όταν πλέον ήταν πολύ αργά. Το ίδιο ακριβώς γίνεται και σήμερα με το ανιστόρητο κοινοβούλιο που έχουμε. Θέλουμε ανθρώπους που να γνωρίζουν την ιστορία μας σε όλες της της φάσεις και όχι να την επικαλούνται μόνο όταν συμβαδίζει με τα δικά τους συμφέροντας, βλέπε Θουκυδίδη που τον θυμούνται για τα εξοπλιστικά προγράμματα
Όταν στην ναυμαχία στους Αιγός ποταμούς το 404 πχ οι Αθηναίοι νίκησαν τους σπαρτιάτες και οι δέκα στρατηγοί που ήταν οι επικεφαλής του Αθηναϊκού στόλου δεν κατόρθωσαν να περισυλλέξουν τους νεκρούς ναυαγούς και να τους ενταφιάσουν όπως όριζαν οι άγραφοι ηθικοί κανόνες και νόμοι τότε η Αθηναϊκή δημοκρατία τους κάλεσε πίσω στην Αθήνα για να δώσουν εξηγήσεις. Οι εννέα από τους δέκα επέστρεψαν πλην του Κόνωνος ο οποίος κατέφυγε εις Κύπρου.
Οι εννέα προσήλθαν στο δικαστήριο της Αθηναϊκής Πολιτείας. Το βαρύ κατηγορητήριο έγινε δεκτό γιατί δεν μπορούσαν να διανοηθούν οι δικαστές ότι δεν σεβάστηκαν τους νεκρούς αντιπάλους. Η θανατική ποινή με κώνειο ήταν η δίκαιη τιμωρία των ασεβών.
Πριν από δύο χρόνια συνέβη το τρομερό δυστύχημα στην κοιλάδα των Τεμπών, πενήντα εφτά οι νεκροί στην πλειονότητά τούς νέοι. Πολλοί βαριά τραυματίες , που είναι αβέβαιο αν επανέλθουν ποτέ σε κανονικό και φυσιολογικό τρόπο ζωής. Η αντίδραση της σύγχρονης Ελληνικής, όπως θέλει να λέγεται πολιτείας άκρως αντίθετα. Περισυνελλέγησαν γρήγορα γρήγορα οι νεκροί, σφραγίστηκαν μέσα σε μαύρες πλαστικές σακούλες και δεν επέτρεψαν στους δύστυχους συγγενείς τους, ούτε να ανοίξουν να δουν αν ήταν τα δικά τους παιδία ή γονείς .
Το μέρος καθαρίστηκε από τα συντρίμμια των τρένων και τα υπολείμματα των επιβατών, ρούχα, βαλίτσες και άλλα προσωπικά αντικείμενα καθώς κα με διάσπαρτα ανθρώπινα μέλη και μεταφέρθηκαν σε ένα σκουπιδότοπο. Δύο χρόνια μετά οι συγγενείς των θυμάτων έβρισκαν μέλη των δικών τους ανθρώπων πεταμένα στον σκουπιδότοπο. Οι δημαγωγοί που μας κυβερνούν το μόνο που κάνουν είναι να βρίζουν χυδαία τους νεκρούς στα πρόσωπα των συγγενών τους . Καμία δικαιοσύνη, καμία συγνώμη καμία μετάνοια απεναντίας ύβρεις και απειλές . Η συμπεριφορά τους συμπεριφορά και πρακτικές βαρβάρων και όχι ανθρώπων που έτυχαν Ελληνικής Παιδείας.
Η ύλη, ως βασικό στοιχείο, είναι η συνθήκη, είτε ασυναίσθητα ενεργή ή και όχι, που περιβάλλει την ύπαρξη στην ολότητά της. Καθώς το άτομο – άνθρωπος – ορίζεται ως σκεπτόμενη και έλλογη υλική υπόσταση. Έτσι η ύλη, απ’ την οποία αποτελείται, είναι δομημένη με τρόπο σαφή και παρατηρήσιμο. Η υλιστική όμως θεώρηση ενός συνόλου πραγμάτων απέχει πολύ απ’ οτιδήποτε το μεταφυσικό, το οποίο θα μπορούσε να απασχολεί εν γένη την έρευνα της φιλοσοφίας. Έτσι – με απόλυτο τρόπο – η έννοια του υλισμού αναπτύχθηκε μόλις στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, κι αυτό στον δυτικό κόσμο. Αν και γινόταν πάντοτε αντιληπτό – μάλλον ασυναίσθητα – καθώς η ανθρωπότητα ζει, χωρίς όμως να το αντιλαμβάνεται πλήρως, ως μία παραδοχή.
Απ’ την οπτική ενός υλιστή – οι αξίες που διέπουν την κοινωνία των ατόμων, είναι σαφείς, απτές και πραγματικές.
Υλιστικές… δηλαδή μη φαντασιακές!
Ο υλιστής θεωρεί την κοινή λογική ως κάτι πρακτικά αποτελεσματικό, ενώ τον σκεπτικισμό – κάθε είδους – ως κάτι το ασαφές. Όμως η πνευματική αναζήτηση αποτελεί σαφής ένδειξη ψυχικής υγείας, αφού οτιδήποτε άλλο, απλά απομένει αρρωστημένα στάσιμο. Ο κυνικός υλισμός απορρίπτει το νέο στον κόσμο των ιδεών – ασκαρδαμυκτί – μένοντας προσκολλημένος στην όποια πρόσκαιρη ωφελιμότητα. Αυτό όμως δεν καλύπτει την αίσθηση του συναισθηματικού κενού που νοιώθει το άτομο μέσα σ’ ένα καταπιεστικό εγώ, αντιθέτως την επιτείνει ραγδαία.
Η επαφή με υλιστικές λογικές, μη μπορώντας να βρεθεί άλλη εναλλακτική λύση, οδηγεί πάντα σε αδιέξοδα. Η προσκόλληση σε ασφαλείς φαινομενικά επιλογές, που δεν είναι άλλο παρά τα λάθη του παρελθόντος, και οι ψευδείς αξίες των κοινωνικών νομών, δεν εξυπηρετούν την εξέλιξη. Έτσι η δίψα για δύναμη και εξουσία πάντα θα εκθέτει όλες τις πεποιθήσεις και δοξασίες, ως συμπτώματα ενός ελαττωματικού πολιτισμού.
Κατόπιν όλων αυτών…!
Η απώλεια νοήματος γίνεται η διαβρωτική δύναμη που επιβραδύνει την εξέλιξη της ανθρωπότητας. Αφού αναπόφευκτα η ολοκληρωτική ήττα της αλήθειας, θα επιφέρει την κρίση των ιδεών και αξιών, εάν δεν το έχει ήδη κάνει!
Όταν η παρακμή και η κατάπτωση των κοινωνιών και ηθικών αξιών γίνεται κανονικός τρόπος ζωής, τότε με μαθηματική ακρίβεια επέρχεται η διάλυση των κοινωνιών.
Δυστυχώς με αργά αλλά σταθερά βήματα αυτό έχει συμβεί όχι μόνο σε εμάς αλλά σε όλη τη δυτικοευρωπαϊκή κοινωνία.
Η επιβολή της κάθε ιδιαιτερότητας σαν κανονικός τρόπος ζωής και ευτελισμός από την άλλη όλων των επί αιώνες κοινωνικών αξιών, ως ξεπερασμένες, ξύπνησαν απότομα και ξαφνικά τα αντανακλαστικά των ανθρώπων και έφεραν τα αντίθετα αποτέλεσμα.
Η κατάργηση των εθνικών σταθερών που διέκρινε πάντα τις κοινωνίες με όλα τα θετικά και αρνητικά τους στοιχεία επανέφερε τους λαούς στις εθνικές διαμάχες των τελευταίων εκατό πενήντα ετών. Η απληστία των μεγάλων Ευρωπαϊκών χωρών, να δεχθούν τις μικρότερες χώρες ως ισότιμου εταίρους και συνομιλητές και η επιβολή κανόνων που μόνο αυτούς εξυπηρετούσαν ξύπνησαν τα εθνικιστικά αντανακλαστικά σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες.
Οι πραγματιστές πολικοί αντικαταστάθηκαν από δημαγωγούς που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι ο δικός τους πλουτισμός και η ευμάρεια των δικών τους συντεχνιών. Η πλειοψηφία των κοινωνικών στρωμάτων, έγινε ο παρίας της κοινωνικής ζωής και επέτρεπε να εργάζεται για να ζει πλουσιοπάροχα η πολιτική και οικονομική νομενκλατούρα των χωρών.
Το αποτέλεσμα όλων αυτών είναι από την μία μεριά να αμβλύνονται οι κοινωνικές και ηθικές αξίες των ανθρώπων και από την άλλη να επανέρχονται στο προσκήνιο τα πιο ακραία εθνικιστικά χαρακτηριστικά σε μεγάλες πλειοψηφίες όλων των χωρών. Αμόρφωτοι και ανεπάγγελτοι «Σωτήρες» εμφανίζονται σε όλες τις χώρες σαν υπερασπιστές και υπέρμαχοι αξιών που οι ίδιοι δεν πιστεύουν. Οι κίνδυνοι για μια νέα πολεμική σύρραξη που δεν θα έχει κανένα από τα χαρακτηριστικά των προηγούμενων συρράξεων είναι θέμα χρόνου
Ευ Δαιμονία 