-Την Κλυταιμνήστρα βάλτε τον Αγαμέμνονα να σκοτώσει,
 πριν αυτός για Τροίες ξεκινήσει και μας προδώσει.-

     “Το ακροτελεύτιο αυτό δίστιχο, απ’ το ποίημα του  Ευ Δαίμων, – Πολεμοκάπηλοι- περιέχεται στην ποιητική συλλογή Μήνιδες.”

       Η Μήδεια του Ευριπίδη, είναι η τραγωδία -ποίημα- του οποίου η απαγγελία έγινε για πρώτη φορά το 431π.χ στο αρχαίο θέατρο του Διονύσου, κάτω απ’ τον ιερό βράχο της Ακροπόλεως.

      Ενώ η Φόνισσα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, είναι το γραπτό αριστούργημα του ιερότερου μέλους των ελληνικών γραμμάτων, μόλις τον περασμένο αιώνα.

       Τούτου δοθέντος…!

     Θα μπορούσαμε να πούμε, χωρίς ίχνος υπερβολής, πως τα δυο αυτά έργα αντιπροσωπεύουν την εικόνα του τόπου μας, ως σημασιολογική οντότητα και ύπαρξη, κοινωνιολογικά και ιστορικά, όσο τίποτε άλλο!

       Δεν είναι συνεπώς τυχαίο… πως έχουν γραφτεί από Έλληνες!

       Εντούτοις, μεσολαβώντας εικοσιπέντε ολόκληροι αιώνες, τίποτα δεν μπόρεσε ν’ αφαιρέσει ο χρόνος από την ακτινοβόλα λάμψη τους. Όπου κατά τη διάρκεια, τραγικά οι γυναικείες παρουσίες, έζησαν αδιόρατα ανάμεσά μας, ωσάν μια κραυγή στη σιωπή, που δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η σκληρή αποτύπωση μιας ασυνείδητης απόγνωσης και μοναξιάς.

       Αυτές λοιπόν οι γυναίκες προσπαθούν ακόμα και σήμερα να τιμωρήσουν μιαν άδικη μοίρα, διαγράφοντας τα πάντα γύρω τους, ως να μην υπήρξαν ποτέ. Και χωρίς καν η δακρύβρεχτη πένα των ποιητών, ρομαντικών ή όχι, να μπορέσει να τις αγγίζει, έστω κατ’ ελάχιστον.

      Έτσι μνημονεύονται, όλες μαζί, παράλληλα με τις δημιουργίες της παγκόσμιας λογοτεχνίας, αλλά και σε άλλα, πολλά, αθάνατα έργα της τέχνης.

       Τον κύκλο ξεκινά η Μήδεια, ενώ η Φραγκογιαννού, προσπαθεί με τη σειρά της να τον ολοκληρώσει, επιδιώκοντας ξανά για λογαριασμό όλων των γυναικών, τη δικαίωση της αδελφής της, στην ιστορία του αίματος.

      Ωστόσο, εδώ, σ’ αυτό το σημείο, δεν επιτρέπεται να πάρουμε τη βολική άποψη ενός ή περισσοτέρων, από τους σύγχρονους -άνδρες- φιλόσοφους των τελευταίων δεκαετιών.

      Καθώς, σ’ ότι αφορά το δεύτερο φύλλο, -Simone de   Beauvoir- κι ενός μάλλον ουτοπικά υπαρξιακού φεμινισμού.

Θα βόλευε ίσως πολλούς η εξαγωγή εύκολων συμπερασμάτων, εφησυχάζοντας επιφανειακά μία ταραγμένη κοινωνική συνείδηση. Μιας και δεν θα οικονομούσε καμία βαθύτερη γνώση, αλλά και δεν μας ικανοποιεί κιόλας.

      Καθώς δεν είναι τίποτε άλλο, παρά το απαύγασμα μιας νωθρής σκέψης σκοταδισμού. Που σχηματίστηκε, από πριν και μάλλον παράδοξα, σε μια κοινωνία που πολύ περισσότερο βίαιη είναι, και λιγότερο λογική.

       Κι αν όντως ισχύει κάτι τέτοιο… τότε εύκολα εξηγείται αυτή η συνεχόμενη εμμονή στις τραγωδίες!

        Η οποία διατηρείται ζωντανή, περισσότερο από τριάντα αιώνες τώρα. Αφού, κάπως έτσι, θα μπορούσε να δικαιολογηθεί και η εμμονή προς την τέχνη, κάθε μορφής, από   την Μήδεια μέχρι και τις σύγχρονες φόνισσες. Οι οποίες, αν και τραγικά πρόσωπα μυθικών ιστοριών, ζουν ακόμα ανάμεσα μας ωσάν άλλες Κασσάνδρες, κόρες μιας άλλης Εκάβης.

     Ωσάν τις Ερινύες, που τόσο έντονα και επίμονα μας προσκαλούν ν’ αναρωτηθούμε μήπως και τίποτα δεν έχει αλλάξει. Βιώνοντας έτσι κι εμείς, το ίδιο νουκλεϊκό οξύ που γέννησε αρχικά τον κόσμο μας, κάνοντάς τον να σταθεί όρθιος στα πόδια του, κοιτώντας συνεχώς προς τ’ άστρα.

      Και που συνεχίζει να θρέφει, με το αθάνατο κύτταρο της ελπίδας κατά τον κύκλο της δημιουργίας και τη πρόσκαιρης καταστροφής, τη ζωή.

       Όμως, αφήνοντας, έστω για λίγο, τις όποιες βαθιά  φιλοσοφικές αναζητήσεις, ας επικεντρωθούμε με συνέπεια   στο θέμα αυτού του κειμένου, που δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η εικόνα της γυναικείας παρουσίας. Αυτού του Θεϊκού πλάσματος της δημιουργίας, μπροστά στην όποια πρώτη και αποτυχημένη απόπειρα της ύπαρξης, που ακούει στο όνομα Αδάμ.

     Ας αναφερθούμε λοιπόν ιστορικά, και με συναίσθημα,  στην εικόνα, την πορεία, την έννοια και τελικά στην εντελώς απαραίτητη παρουσία της για τη ζωή. 

           Μιας και χωρίς αυτήν… ζωή δεν υπάρχει!

      Έτσι, η απορία που γεννάται αυθόρμητα μέσα μας,  είναι το τί κάνει αυτό το υπέροχο πλάσμα της δημιουργίας  τόσο δυνατό; Μιας κι η ιστορία της ανθρωπότητας διδάσκει  με γεγονότα, την απαράμιλλη αντοχή και ψυχική δύναμή της.

       Καθώς οι γυναίκες, όλες μαζί και η κάθε μία ξέχωρα,  είναι η πύλη και η πηγή της δημιουργίας. Και ίσως, η μόνες που δύνανται να καταστρέφουν, ταυτόχρονα, ό,τι τις προσδιορίζει ως παρουσία.

     Πράττοντας δε, με πλήρη επίγνωση της τραγικότητας  των πράξεων τους. Ρίχνοντας τα δημιουργήματά τους, σ’ έναν συναισθηματικό καιάδα, με απόλυτη όμως συναίσθηση της πράξης τους.

      Αποδίδοντας, με απροκάλυπτη ειλικρίνεια, την όποια παράλογη απόφαση να τ’ απαλλάξει από μιαν άδικη μοίρα που μας εκθέτει γυμνούς μπροστά στις όποιες αδυναμίες μας.

     Καθώς αδυνατούμε ν’ ανταποκριθούμε στο κάλεσμα, απαλλάσσοντάς τες, κάποτε, από τη βαριά ευθύνη της ύπαρξης, στο σύνολο της.

      Διασώζοντας ταυτόχρονα, τις όποιες δικαιολογίες των υπολοίπων, δηλαδή ημών!

     Προς τι λοιπόν ο Ευριπίδης μας κληροδοτεί το αθάνατο αυτό έργο του, εάν όχι ως ομολογία και αποδοχή. Πέμποντας στις σύγχρονες Μήδειες, όπως η γρια Φραγγογιαννού, εκείνου του κοσμοκαλόγερου της λογοτεχνίας. Μήπως γιατί τίποτα δεν έχει αλλάξει από τότε, και τίποτα δεν προκύπτει πως θ’ αλλάξει ποτέ.

    Καθώς οι σύγχρονες Μήδειες… μαζί μ’ αυτήν του αιώνιου ποιητή!

    Διαγράφουν, σε μία και μόνο στιγμή παροξυσμού, που ομοιάζει περισσότερο με μια μορφή απόλυτης τρέλας, όλα τα δημιουργήματά τους. Κάνοντας όμως έτσι την εικόνα τους ν’ αντηχεί ως μια κραυγή εκδίκησης, μέχρι και σήμερα.

      Μήπως όμως και η αδικαιολόγητη, κάποιες φορές, διακοπή μιας κύησης, δεν παραπέμπει σε κάτι τέτοιο.

     Και μάλιστα σ’ έναν δυτικό πολιτισμό, που έχει τόση πολύ ανάγκη από νέο, φρέσκο αίμα!

     Εδώ, άλλωστε, εδράζεται όλη η κτηνωδία που γεννάται  μέσα στην παραφροσύνη μιας διαρκώς αρρωστημένης εποχής.

      Και στη διεστραμμένη αντίληψη, περί αναφοράς, του τι είναι δικό μας και γιατί μας αφορά. Και μάλιστα, εκεί, όπου το ξένο προς την άρρωστη εσωτερικότητα μας συναίσθημα, δεν έχει καμία αξία.  

      Καθώς δε δύναται ν’ αφυπνίσει ένα είδος συμπαθείας, αλληλεγγύης ή και ντροπής ακόμα. Το οποίο θα μπορούσε ν’ ανασύρει τελικά από μέσα μας, την όποια αίσθηση προσωπικής ευθύνης, προς χάριν μιας συλλογικής ωφελιμότητας.

      Έτσι η εικόνα της γυναίκας -μητέρας- παιδοκτόνου, συμβολίζει απλώς την παρακμή μιας κοινωνίας που βρίσκεται πλέον σε συναισθηματικό ακρωτηριασμό. Έχοντας χάσει ως μέλη της, τις όποιες αξίες που τη στήριξαν και δυνάμωσαν έως τώρα, δημιουργώντας κοινούς δεσμούς, πολιτισμό και κυρίως κοινωνικές παραδόσεις.

      Πράγματα που πρέπει απαραιτήτως να οδηγούν στην ισότιμη ένωση μιας ομάδας ανθρώπων, που έχουν επιλέξει να ζουν μαζί, με δικαιοσύνη, χωρίς εξαιρέσεις, και με όπλα την αγαστή συνεργασία και συνεχή ειλικρινή επικοινωνία. Κι όχι την ενστικτώδη επιθυμία για κυριαρχία, εκμετάλλευση και περιθωριοποίηση, που οδηγεί πάντα τελικά στην καταστροφή.

        -Αντίθεση αρσενικού, θηλυκού. Μη αποδοχή, εσφαλμένη κρίση και απόρριψη.-

      Μιας κι όσο τα θηλυκά θα είναι οι μοναδικές πηγές ζωής, και οι δημιουργοί μιας συνέχειας, χωρίς άλλη επιλογή!

     Τόσο θα εμφανίζεται η παρουσία τους ως μία αδιόρατη απειλή προς τις παράλογες αιτιάσεις της μυικής δύναμης, που ρυθμίζει εντελώς παράλογα, ακόμα και σήμερα, τις ζωές των ανθρώπων.

      Έτσι, οι ειδεχθείς φόνισσες… ανεξαιρέτως αιτίας!

      Θα είναι πάντα ο κίνδυνος για την ασφάλεια μιας φαινομενικά ορθολογικής κοινωνίας, και για τη συνέχειά της.

       Καθώς η δογματική απόρριψη των θέλω, -ατομικά  και συλλογικά ασυνείδητα θηλυκού γένους-. Θα οδηγούν   πάντα στη συσσώρευση θύμου, δημιουργώντας μια παράλογη οργή που στρέφεται, τις περισσότερες φορές, μη μπορώντας να βρει διέξοδο, κατά του είναι και του εγώ.

       Στερώντας όμως, τελικά, απ’ το ίδιο τους το αίμα, τη συνεχεία του.

       Προκαλώντας εν κατακλείδι, με ίδιον κόστος, μιαν ακατανόητη εκδίκηση. Που ομοιάζει, σχεδόν διαστροφικά, με αυτοκαταστροφική ιεροδικεία, τουλάχιστον.

        Ανάλογα βέβαια, με την υποκειμενική κρίση του  καθενός, που σαν αυτόκλητοι και πρακτικοί δικαιοπράκτες, χρεώνουμε καταδικάζοντας, χωρίς κανένα προσωπικό κόστος και ευθύνη, μιας και δεν είμαστε γυναίκες.

      Πως όμως, κι ενώ συμβαίνει κάτι τέτοιο, ακόμη και    σήμερα, αντί για την απέχθεια που έπρεπε να μας διακατέχει  ή να επιβάλλεται στο γεγονός! Εμείς, αντίθετα, νοιώθουμε μια κάποια έστω συγκατάβαση για τις πράξεις αυτές. Έως του σημείου μάλιστα και της αποδοχής, σε λογοτεχνικό πάντα επίπεδο, για τον εξοβελισμό του συναισθήματος από τις ηρωίδες. Ακόμα δε και για τον θάνατό τους, ως τελική δικαίωση για τις ίδιες, και επ’ ουδενί για τους άλλους. Χρεώνοντας τελικά την όποια ευθύνη, ανάλογα, με το ειδεχθές αποτέλεσμα της αδιαφορίας μας. Καθώς, ανεξήγητα, όλο αυτό, μας οδηγεί τελικά προς τον λυρικό θαυμασμό, ως ένα είδος προσωπικής μεταμέλειας για   τις ανείπωτες αυτές πράξεις βίας.

     Στις οποίες, μία άδικη και χωρίς κατανόηση κοινωνία, οδήγησε αυτές τις απελπισμένες κόρες στην πτώση και την απώλεια.

      Τα συγκεκριμένα λοιπόν αποτρόπαια γεγονότα, αν και παρουσιάζονται τελικά ως αποτέλεσμα της οδύνης που προκαλείται τόσο έντονα για την μη αποδοχή ή απόρριψη προς το πρόσωπο της γυναίκας, φίλης, ερωμένης, αδελφής, συζύγου και τελικά συνοδοιπόρου. Της οποίας οι επιθυμίες, οι προσδοκίες, οι ελπίδες και το νόημα για ζωή πρέπει τις περισσότερες φορές ν’ αποσιωπούνται.

      Καθώς προδίδονται συνεχώς από έναν παραλογισμό, και μια διαστροφή στη λειτουργία της σκέψης, που θέλει τη γυναικεία παρουσία ως κάτι το συνεχόμενα δοτικό, χωρίς όμως απαιτήσεις. Οδηγώντας αναπόφευκτα τις ίδιες, ξανά και ξανά, σε απονενοημένες πράξεις και σε καταστροφικά αποτελέσματα.

          Έτσι οι γυναίκες εγκληματούν κι αυτές, αλλά όχι αναίτια και χωρίς προσωπικό κόστος, όπως οι άνδρες. Μα σε βάρος του εαυτού τους.

          Τρωάδες του Ευριπίδη!

      Μιας και οι αποτρόπαιες πράξεις τους φέρουν το ειδικό  βάρος που κουβαλούν συνεχώς μέσα τους. Φορτωμένο σ’ ένα ιδιόμορφο ατομικό ασυνείδητο, διαμορφωμένο όμως, όχι από τις ίδιες. Άλλα από ένα παγιωμένο κοινωνικό σύστημα, που τις χρησιμοποιεί πάντα προς όφελος του, καθιστώντας τες ως δεύτερης αξίας παρουσίες.

       Και παρά τ’ ότι η ίδια η ζωή τις έχει εξοπλίσει με απαράμιλλη δύναμη, έστω και για την όποια εσχατολογική πράξη και ομολογία ύπαρξης. Αυτές ζουν συνεχώς κάτω απ’ τον φόβο της απόρριψης, που αρχέτυπα είναι ριζωμένος μέσα τους, μην επιτρέποντας να νοιώσουν ίσως πραγματικά ελεύθερες και δυνατές.

    Δημιουργώντας και διακονώντας τελικά, τις άγριες εκείνες συνθήκες, για όσους με πλήρη άγνοια δεν το αντιλαμβάνονται, που οδηγούν όμως τον άνθρωπο στην καταστροφή.

      Μιας και οι όποιες Μήδειες και Φραγγογιαννούδες,  ωσάν άλλες Μήνιδες ανά τους αιώνες -αν και κάποιοι δεν το αποδέχονται- είναι κι αυτές άνθρωποι… ό,τι κι αν έχουν κάνει!

            Υστερόγραφο

       Χωρίς καμία απολύτως πρόθεση ν’ απαλλαγούμε  από την ηθική ευθύνη, ενός από κοινού ειδεχθούς εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας. Εντούτοις… ως σκεπτόμενα όντα! Θα  πρέπει άμεσα, έχοντας την ιερή υποχρέωση, ν’ αντιληφθούμε και να κατανοήσουμε τα βαθύτερα αίτια αυτού.

         Έτσι, το κείμενο αυτό, είναι αφιερωμένο σ’ όλες τις σύγχρονες Μήδειες ανά τον κόσμο!      

          Υποσημείωση

      Για την ολοκλήρωση αυτού του κειμένου, παρέμεινα έγκλειστος στο γραφείο μου, δυσφορώντας κάποιες φορές, για όσες ώρες χρειάστηκε.

        Και παραδόξως, την πρώτη κιόλας ώρα!

     Η πένα, που κάποια γυναικεία χέρια μου έκαναν δώρο κάποτε, απόσωσε απ’ το μελάνι της, εντελώς άκαιρα. Έτσι, χωρίς άλλην επιλογή, αναγκάστηκα να χρησιμοποιήσω ένα ξεχασμένο στο συρτάρι του γραφείου κόκκινο στυλό, το οποίο και εξάντλησα επίσης, όντας κι αυτό στα τελευταία του!

      Αναφέρω δε -όλα τ’ ανωτέρω- παρεμπιπτόντως, απλώς  για να επιταχύνω την αποφόρτιση της εργασίας, ευελπιστώντας να μην έχουν καμία σημασιολογική έννοια μέσα μου.

      Αλλά και στην προσπάθεια ν¨ απαλλάξω τους αναγνώστες από κάτι τέτοιο, ανάλογα!

                                                                       Ευ Δαίμων

    Jose de Sousa Saramago –  Ιωσήφ Σαραμάγκου

                          

                            Ευ Δαίμων

                                 

     Το μυθιστόρημα αυτό… δεν είναι παρά ένας κοινωνικός εφιάλτης!

     Μία σκληρή περιγραφή μιας απόλυτα σκοτεινής εσωτερικότητας των πιο άγριων ενστίκτων επιβίωσης. Μια παραβολή, όπως αρέσκεται άλλωστε να την αποκαλεί και να την αποδίδει ο συγγραφέας, ενός κόσμου χωρίς συναίσθηση και πραγματική ηθική. Μάλλον επηρεασμένος από την απόρριψη προς την κοσμική εκκλησία. Όπου με τόσο ωμό και ακραίο ρεαλισμό έχει ήδη στο παρελθόν βιώσει η ανθρωπότητα, κατά τη διάρκεια της παρουσίας της, με μαζικό τρόπο. Καθώς εύκολα θα μπορούσε και πάλι να μετατραπεί η ζωή σε κάτι τέτοιο, εάν δεν έχει ήδη γίνει, χωρίς να το έχουμε καταλάβει καν.

      Έτσι οι πληθωρικές εικόνες του βιβλίου περιγράφουν απλώς με βιαιότητα, το τί συμβαίνει σε μια κοινωνία ατόμων που βρίσκονται σε κατάσταση απόλυτης, κυριολεκτικά και μεταφορικά, πνευματικής τυφλότητας και ηθικής παρακμής, που τους οδηγεί αναπόφευκτα σε κάτι τόσο καταστροφικό!

      Καθώς, κάθε πραγματική ή και εικονική επιδημία  στέρησης άξιων, οδηγεί αυτόματα τον άνθρωπο στο να επιστρέψει στην κατάσταση του ζώου, υποβιβάζοντας τον, ακόμη χειρότερα, σε μια μορφή κτηνώδους λειτουργίας των πιο σκοτεινά βαθέων ενστίκτων του.

     Πράγματα τα οποία, είναι ικανά να τον σπρώξουν σε πράξεις απόλυτου παραλογισμού και βίαιης συμπεριφοράς. Μόνο και μόνο, για να του εξασφαλίσουν τη ψευδαίσθηση μιας σωτηρίας, που έχει, έτσι κι αλλιώς, απολέσει καιρό τώρα.

    Αποτέλεσμα το οποίο δεν επηρεάζει διαλυτικά μόνο  τους κοινωνικά πάσχοντες, μιας τέτοιας επιδημίας, αλλά  κι όσους δεν έχουν φαινομενικά πληγεί από κάτι ανάλογα. Έχοντας απλά ως εφόδιο τον φόβο που τους σπρώχνει προς   μιαν άβυσσο απανθρωπιάς, με τη σαθρή πάντοτε δικαιολογία της προστασίας ενός αδιόρατου τάχα συνόλου. Καθιστώντας κάθε πράξη παράλογης βίας, που δεν αποκαλύπτει τίποτε άλλο παρά τις βαθιά ασυνείδητα αρρωστημένες επιθυμίες των μελών ενός σαθρά δομημένου κοινωνικά ιστού, ως νόμιμο αποτέλεσμα αναγκαιότητας. Που ρέπει, όμως, συνεχώς προς την αδικία που προκαλείται απ’ το συνολικό ή προσωπικό δήθεν καλό. Το οποίο τελικά αποδομεί, αργά ή γρήγορα, κάθε έννοια συλλογικότητας και κοινωνικής συνοχής.

        Η οποία, ατυχώς, μέσα στις εικονικά πολιτισμένες συνήθειές μας, αποδεικνύεται πως είναι τελικά μια αυταπάτη!

       Έτσι, το πραγματικά σκληρό αυτό βιβλίο, δεν είναι τίποτε άλλο, πάρα η πιστή περιγραφή μιας αποκάλυψης της ψεύδους κοινωνικής συμπεριφοράς, που τόσο σαθρά και πολύ πρόχειρα δομημένη, δεν θα μπορούσε ν’ αντισταθεί ούτε και στην παραμικρή ανωμαλία, που δύναται να προκύψει άξαφνα μπροστά της. Παραδιδόμενη ίσως, τελικά αμαχητί για τους περισσοτέρους, σε μια κατάσταση απολυτής εγκατάλειψης της λογικής, αποτέλεσμα της αβυσσαλέας επιθυμίας για επιβίωση και ικανοποίηση μιας ζωής χωρίς αξίες και νόημα. 

     Μιας κι ότι θεωρούμε στη ζωή δεδομένο… μόνο τέτοιο  δεν είναι!

          Υστερόγραφο

      Σε αυτό το βιβλίο λοιπόν, ένα σώφρον άτομο, από τους ελαχίστους, θα δει και καταλάβει πλήρως, ξανά, ό,τι έχει ήδη διαπιστώσει για τους πολλούς γύρω του. Ενώ οι υπόλοιποι, ίσως πάρουν μια ζοφερή εικόνα και γεύση, για το τι μπορεί να τους συμβεί, τόσο ξαφνικά, σ’ ένα τόσο δυστοπικό μέλλον.

          Υποσημείωση

     Το συγκεκριμένο μυθιστόρημα, είναι όντως εντελώς ακατάλληλο για μικρά παιδιά, ή και για όσους επιθυμούν να παραμείνουν κάπως έτσι! Συμβουλευτικά -όλοι οι υπόλοιποι- καλό είναι να το διαβάσουν με άδειο στομάχι, καθώς όσο περισσότερο αίμα πάει προς τα πάνω, τόσο το καλύτερο!

                                                            Ευ Δαίμων

Ευ Δαίμων

Είναι γνωστό πως η ανθρωπότητα έχει αντιμετωπίσει στο παρελθόν καταστροφές που εξάλειψαν εκατομμύρια μέλη της μέχρι τώρα, ενώ κάποιες από αυτές, το έκαναν μόλις σε λίγες ημέρες. Σε άλλες πάλι… πήρε κάποια χρόνια!

       Ωστόσο, η τελευταία αυτή επιδημία που συντελείται  στις μέρες μας, έχει ως αφετηρία αρκετές δεκαετίες τώρα. Καθώς δεν είναι τίποτε άλλο, παρά μία ασθένεια που προσβάλει πρώτα τον ανθρώπινο εγκέφαλο, καταλήγοντας τελικά να καταστρέψει κι όλη την ύπαρξη του ατόμου μαζικά.

       Το βασικό σύμπτωμα αυτής της αρρώστιας, δεν είναι   άλλο, παρά η απώλεια της ικανότητας προς λογική ή ακόμη και οποιαδήποτε παραγωγική σκέψη. Η λειτουργία δηλαδή του εγκεφάλου που διαχωρίζει τους σκεπτόμενους αναλυτικά ανθρώπους, από τις άλλες μορφές ζωής. Οδηγώντας τελικά το άτομο στο ν’ αποδεχθεί την ανοησία ως την φυσική κατάσταση της ύπαρξης, μετατρέποντας εαυτόν σε ηλίθιο.

       Τι όμως έχει προκαλέσει μιαν τέτοια ασθένεια…;

      Το βασικότερο όλων, δεν είναι παρά η αποτυχία της εκπαίδευσης να εκπληρώσει τον σκοπό της εις το ακέραιο, εφαρμόζοντας τις πετυχημένες μεθόδους του παρελθόντος, οι οποίες εντελώς παράδοξα εμφανίζονται πλέον ως ξεπερασμένες. Μιας και η απόλυτη έννοια της λέξης -παίδευσις- σημαίνει την προσπάθεια της αυτοβελτίωσης με κάθε πρόσφορο μέσον.

      Πράγμα που ο κάθε ηλίθιος απορρίπτει, χωρίς δεύτερη σκέψη!

      Η σύγχρονη όμως αυτή ασθένεια, είναι όντως άκρως  θανατηφόρα για την όποια ατομική συνειδητότητα, αλλά  και ύπαρξη. Έτσι όλοι πλέον, ζούμε την εποχή όπου ουδείς χρειάζεται να χρησιμοποιεί το μυαλό του, ως βασικό εργαλείο σκέψεις, μιας κι όλα προσφέρονται δωρεάν και χωρίς κόπο, με τη μορφή της εικόνας. Η οποία ζήτα απ’ το άτομο, απλώς να επαναλαμβάνει ό,τι ακριβώς βλέπει, μετατρέποντάς το σ’ ένα αυτόματο μηχάνημα υποδοχής κερμάτων.

      Από που προήλθε όμως και πως δημιουργήθηκε η ασθένεια των ημερών μας; Καθώς είναι απλά το αποτέλεσμα των ψεύτικων και εικονικών δόμων της σύγχρονης κοινωνίας, που παρουσιάζονται ως πολιτισμός, εγκατεστημένος πάντα από υποσυστήματα που εκμεταλλεύονται την αμάθεια ή και την ημιμάθεια των μαζών προς όφελός τους. Καταστρέφοντας   όμως έτσι, κάθε υγειά δομή και τρόπο σκέψης της κοινωνίας των πολιτών.   

      Το τρομερότερο δε απ’ όλα, είναι πως η πλειοψηφία των ασθενούντων, θεωρούν τα πάντα φυσιολογικά, μη γνωρίζοντας το πόσο πάσχουν πραγματικά οι ίδιοι.

      Εντούτοις, η ανοησία που έχει χτυπήσει όλη σχεδόν  την ανθρωπότητα, δεν είναι το αποτέλεσμα ενός ξαφνικού ατυχήματος, αλλά ούτε και μια φυσική καταστροφή. Αντιθέτως, είναι κάτι που πολύ υπολογισμένα τοποθετήθηκε ως κακόβουλο λογισμικό, μες τον κυτταρικό ηλεκτρονικό υπολογιστή του ανθρώπινου εγκεφάλου. Ωστόσο, η λειτουργία αυτή, αντί να γίνει αντιληπτή ως λάθος, αναγνωρίζεται ψευδώς ως πρακτικά σωστή. Μιας και η ευκολία, δεν απαιτεί καμία προσπάθεια, ενώ το αντίθετο, θέλει κόπο, κι όχι τρόπο!

      Έτσι βλέπουμε τριγύρω ανθρώπους να στέκονται με τις ώρες μπροστά σε φωτεινές οθόνες, αντί να συνομιλούν μεταξύ τους ανταλλάσσοντας ιδέες, απόψεις και ζωτικότητα. Μα όλο αυτό, δεν είναι απλά μία ευκολία, αλλά η ραγδαία εξάπλωση της νόσου, που καταστρέφει τώρα ολοσχερώς τις εγκεφαλικές απολήξεις του ανθρώπου. Καθώς το ον αυτό, ήταν εξ αρχής κατασκευασμένο να δημιουργεί σκέψη, κι όχι να ταΐζει τον εαυτό του με ήδη κατεργασμένες πληροφορίες. Όπως κι όλα τα είδη των έτοιμων τροφών, στις σύγχρονες και τεχνολογικά εξελιγμένες κοινωνίες, που καθιστούν το άτομο παχύσαρκο, στερώντας του την χαρά της πραγματικής ζωής και ευεξίας.

     Εδώ όμως η φύση έχει αρχίσει ν’ αντιδρά σ’ αυτή την ανωμαλία, μη δεχόμενη την παντελή έλλειψη προσπάθειας που απομακρύνει σταδιακά τα άτομα από την πραγματικότητα. Μιας όλο και περισσότεροι συνάνθρωποι μας, αναζητούν θεραπεία σε ψυχολόγους, ψυχιάτρους και φάρμακα.

     Οι περισσότεροι όμως δέχονται τις έτοιμες λύσεις που προσφέρονται εύκολα και φαινομενικά ανέξοδα, με σκοπό να συνεχίζουν να ταΐζουν τη βλακεία. Έτσι όλες οι γνώσεις που με τόσο πολύ κόπο συλλέχθηκαν ανά τους αιώνες. Τώρα γίνονται κτήμα των ελάχιστων, αποκλείοντας τον πραγματικά πνευματικό πλούτο, απ’ το σύνολο της πλειοψηφίας. Μιας και η γνώση της αλήθειας, είναι αποκλειστικά η πραγματική δύναμη του ανθρώπου σήμερα. Εγκαταλείποντας όμως τις μάζες στην άγνοια και τη χειραγώγηση, προς όφελος πάντα των ολίγων, που συνεχίζουν να εκμεταλλεύονται τους πολλούς. 

      Σε αυτές όμως τις κακόβουλες ενέργειες και πράξεις, χρησιμοποιούνται και τ’ ανάλογα εργαλεία και μέθοδοι για την εξάπλωση της αρρώστιας. Όπως είναι τα μέσα ενημέρωσης και κοινωνικής δήθεν δικτύωσης, σε συνάρτηση πάντα με την πλήρη αποτυχία της πραγματικής εκπαίδευσης.

     Καθώς όλα αυτά, δεν αποσκοπούν στη μόρφωση του  ατόμου, μα στον εθισμό του στο έτοιμο και το πρόσφορα βολικό, που αναπόφευκτα τον οδηγούν σε λάθος επιλογές  με καταστροφικά αποτελέσματα. Κι έτσι τελικά, εθισμένος όπως είναι, αναζητά όλο και περισσότερες ψευδείς εικόνες,  που καθησυχάζουν την πλήρως ναρκωμένη συνειδητότητά    του, καθιστώντας τον ανίκανο ν’ αντιδράσει. Προσφέροντας όμως συνεχώς στους άλλους, τη δυνατότητα ν’ αποφασίζουν γι’ αυτόν και για τη ζωή του. Οδηγώντας τον τελικά, μαζί με   το σύνολο της ανθρωπότητας, σε κάποια μορφή κτηνώδους κατάστασης, έτοιμη προς ανόητη θυσία και σφαγή.

       Έτσι το άτομο, αντί να επιδιώκει την απόκτηση  βασικών γνώσεων επιβίωσης -επιστήμες- ικανοποιείται με κατεργασμένα υποκατάστατα που τον ωθούν όλο και βαθύτερα στην άγνοια. Αφού πλέον, μόλις σε λίγα λεπτά της ώρας, δισεκατομμύρια ανθρώπων σχηματίζουν άποψη για πράγματα που δεν γνωρίζουν, ούτε κατ’ ελάχιστον. Παραμένοντας θεατές εξώφυλλων, όπου κάποιοι άλλοι έχουν τυπώσει, παραδομένοι   σε μια ζωή χωρίς εσωτερικότητα και βάθος.

        Μιας κι αυτή η επιλογή -τελικά- παρουσιάζεται ως η πιο προσοδοφόρα για τους λίγους και εκλεκτούς!

       Τι γίνεται όμως όταν το άτομο, στην προσπάθεια να ξεχωρίσει, αναζητά κι άλλες επιλογές σκέψης έξω από  το σύνηθες και φαινομενικά πρακτικό. Όταν δηλαδή αρχίζει  να ερευνά και να εξετάζει αναλύοντας τα δεδομένα γύρω του για αποδείξεις, μέσα σε μια κοινωνία που αφειδώς προσφέρει εύκολες κι άμεσες απαντήσεις, με κάθε απορία ή αμφισβήτηση, αρχίζοντας να σκέφτεται έξω από τα συνήθη δεδομένα.

       Τότε οι πράξεις αυτές γίνονται αυτόματα βαθιά προβληματικές για όλους τους άλλους, προκαλώντας απορία,    περιέργεια και τέλος απόρριψη. Όμως η διαπίστωση της λάθος επιλογής, οδηγεί το άτομο σε άμεση σύγκρουση με το εγώ, προκαλώντας ταυτόχρονα ρήξη με τον εξωτερικό κόσμο.

       Καθώς οι μέχρι τότε απόλυτα σωστές πληροφορίες  και παγιωμένες κοινωνικές πεποιθήσεις, προκαλούν τώρα αμφιβολία και έλλειψη εμπιστοσύνης, όχι μόνο απέναντι στους πολλούς, αλλά ακόμη και στον ίδιο του τον εαυτό.

      Η θεραπεία άλλωστε, είναι και πάλι η επιστροφή  στα κοινώς αποδεκτά και συνηθισμένα μοτίβα σκέψης. Έτσι μηχανικά επαναλαμβάνει, ό,τι και οι άλλοι από ανοησία και άγνοια πράττουν. Αποδιώχνοντας όμως ξανά το συναίσθημα   της μοναξιάς, που ζητά επιτακτικά να εμβαθύνει στις ανήσυχες σκέψεις του. Παραδιδόμενος αμαχητί στις ψευδαισθήσεις της ασφάλειας, που προσφέρει η επανένταξή του στις μάζες των απόλυτα ικανοποιημένων μελών της κοινωνίας.

     Ωστόσο, εάν η επιλογή δύναται να είναι διαφορετική, αποφασίζοντας ίσως να συνεχίσει το νέο δρόμο που ανοίγεται έμπροσθέν του. Τότε η όποια παρουσία του χαρακτηρίζεται, τις περισσότερες φορές, ως αιρετική, περιθωριακή! Και τα νέα λεγόμενα του, ως άκρως επικίνδυνα για το κοινό καλό και την ευημερία των πολλών. Καθώς οτιδήποτε ξεφεύγει της μαζικής επιλογής από τα κοινά αποδεκτά όρια μιας κοινωνικής κολε-κτίβας. Εύκολα θα κατηγοριοποιηθεί ως επίθεση στο σύστημα ή ακόμη χειρότερα, ως ένας επαναστατικώς εξτρεμισμός. Καθώς η αναντίρρητη υπακοή στις δεδομένες κοινωνικές νόρμες, είναι πάντοτε για την πλειοψηφία αδιαπραγμάτευτη.

      Αφού ποτέ μέχρι σήμερα, οι πολλοί δεν είχαν τόσο πολύ δίκιο απέναντι στις καινοτομίες της μειοψηφίας.

       Καθώς ζούμε πλέον ανάμεσα σε ομοιογενείς μονάδες, που γνωρίζουν τα πάντα… χωρίς όμως να ξέρουν τίποτα!

      Έτσι η ψεύτικη εικόνα αυτού που μπορεί να λύνει δύσκολες εξισώσεις, χρησιμοποιώντας έναν υπολογιστή χειρός, χωρίς καν να ξέρει πως κάνουν διαίρεση με χαρτί και μολυβί! Ή πάλι, αναπτύσσοντας ταυτόχρονα τις πιο πολύπλοκες έννοιες, -αλγόριθμοι-  μα δεν γνωρίζει καν από που έρχεται η τροφή, η οποία είναι εντελώς απαραίτητη για τη ζωή του. Είναι πλέον το αποδεκτό πρότυπο μιας διαστροφικής κοινωνικής πραγματικότητας.

       Μη μπορώντας όμως να φυτέψει, ούτε γλάστρα!

      Εντούτοις, όλοι μιλούν σήμερα για το μέλλον, χωρίς να γνωρίζουν τίποτε σχετικά με το παρελθόν.

        Και το πιο επικίνδυνο απ’ όλα…!

       Είναι πως όλοι αυτοί γίνονται αμέσως πιστευτοί, τις περισσότερες φορές, απ’ το σύνολο σχεδόν των ατόμων, που δεν κάνουν το παραμικρό για να σκεφτούν από μόνοι τους.

       Τι πιο τρανό και τραγικό παράδειγμα, απ’ τους  εκατοντάδες αμόρφωτους και άσχετους -influencers- που διδάσκουν καθημερινά με βλακείες τις χιλιάδες των -followers-.

          ean to grafv svsta…!      

     Κι ακόμη χειρότερα γίνονται τα πράγματα, όταν ο  κάθε κάτοχος ενός κινητού τηλεφώνου, tamplet ή lap top, θεωρεί πλέον εαυτόν ως γνώστη των πάντων.

      Έτσι η σκέψη και μόνο, πως όλοι αυτοί οι επικίνδυνα άσχετοι ή στην καλύτερη περίπτωση ημιμαθείς ενημερώνουν και πληροφορούν τα εκατομμύρια των αμαθών, για το τι είναι αληθές και τί ψέμα! Θα έπρεπε ταυτόχρονα να μας κάνει ν’ ανησυχούμε σφοδρά και να ανατριχιάζουμε από φόβο.

      Μιας κι όλοι αυτοί… αδυνατούν να το κάνουν από ντροπή!

       Ο άνθρωπος, είναι σχεδόν πάντα οι επιλογές του.

                                                    -Jean Paul Sartre-

      Οι πάντες πλέον είναι καταδικασμένοι στην στέρηση  της αλήθειας και της πραγματικής ελευθερίας. Αφού αντί να βουτήξουν στην άβυσσο της γνώσης, παραμένουν επιπλέοντας ως φελλοί, σε μια δύσοσμη επιφάνεια ικανοποίησης ψεύτικων αναγκών και συναισθημάτων.

      Το πρόβλημα όμως δεν βρίσκεται μόνο εντός ασθενών μυαλών και κούφιων κρανίων, αλλά στην πλήρη εφαρμογή πλέον ενός παγκόσμιου συστήματος, που επιβραβεύει πάντοτε την τυφλή αποδοχή των πάντων, και την αρρωστημένα υπάκουη ανοχή όλων. Έτσι ζούμε πλέον σε μία εποχή όπου οι μάζες αρνούνται πεισματικά να θυσιάσουν την όποια ευκολία για το χατήρι της αλήθειας και το κτίσιμο μιας δίκαιης κοινωνικής οντότητας, η οποία μάλλον δεν βολεύει πια κανέναν.

    Κι όλο αυτό… απλά για την δικαίωση της πρόσκαιρης ευημερίας των προβάτων, που μακάρια βόσκουν τη χλόη που σερβίρεται πλουσιοπάροχα, προ ετοιμαζόμενα, εντωμεταξύ  -αναπόφευκτα- για τη μελλοντική σφαγή που επίκειται.

      Έτσι, όλοι οι ηλίθιοι, πανηγυρίζουν μπροστά στην  ορθότητα της άποψης τους, θεωρώντας εαυτούς ως σωσμένους, ενώ ταυτόχρονα, κρέμεται πάνω από τις ψυχές και τα κεφάλια τους, ο ακονισμένος πέλεκυς της συνειδητοποίησης, που αργά   ή γρήγορα θα κάνει την παρουσία της ως μία απόλυτα καταστροφική δύναμη.

      Γιατί όμως η ανοησία δεν αντιλαμβάνεται το λάθος… ακριβώς γιατί είναι τόσοι πολλοί αυτοί που συμφωνούν μαζί της!

      Μιας και όποιος έχει αποδεχθεί τελεσίδικα πια την    παθολογική κατάσταση, εις την οποία βρίσκεται, ως απόλυτα φυσιολογική, τότε ποτέ δεν θ’ αναζητήσει έστω μια κάποια θεραπεία γι αυτήν.

      Μιας και ελάχιστοι μαθαίνουν επειδή έπαθαν… αφού όλοι απλά παθαίνουν, μη μαθαίνοντας ποτέ!

      Ποιο όμως θα μπορούσε να είναι το ίαμα γι’ αυτήν την  τόσο μεταδοτική αρρώστια της εποχής, παρά από τη σιωπή της εσωτερικότητας. Ρωτώντας ταυτόχρονα και επικοινωνώντας με ειλικρίνεια απέναντι στον ίδιο τον εαυτό μας, έστω για λίγο, αναζητώντας εκεί το φως της δική μας αλήθειας, απορρίπτοντας όμως την ίδια στιγμή, και τα δικά μας ψέματα. Χωρίς όμως να φοβηθούμε ούτε στιγμή την άβυσσο της κενότητας ή τον κίνδυνο της αυτοκριτικής και του αυτοσαρκασμού.

     Ιδού λοιπόν τα φάρμακα της αρρώστιας αυτής, καθώς   δεν χρειάζεται να προστρέξουμε σε κανένα φαρμακείο για κάτι τέτοιο, πέραν του εσωτερικού εαυτού.

     Εν κατακλείδι, μπορούμε σχεδόν με βεβαιότητα, να  πούμε πως το μικρόβιο της ανοησίας έχει πολύ προσεκτικά και πετυχημένα παραχθεί μέσα στα εργαστήρια της ανθρώπινης απληστίας. Καθώς ακόμη και τ’ άσχημα φυσικά φαινόμενα, συγκρινόμενα μαζί της, μοιάζουν να μην έχουν κανένα απολύτως νόημα μέσα μας.

      Ωστόσο, κάθε φορά που στεκόμαστε απέναντι σε τέτοια   άτομα, έχοντας ν’ αντιμετωπίσουμε τον όχλο ή κάθε φορά που ερχόμαστε σε διαφωνία με τις μάζες των ηλιθίων. Το μόνο που έχουμε να κάνουμε, είναι να τους γυρίσουμε τις πλάτες και να φύγουμε τρέχοντας. 

           Γι’ αυτό… πράξτε τα δέοντα!

         Υστερόγραφο

    Έτσι, το μόνο που μας απομένει, είναι ν’ αναρωτηθούμε ειλικρινά για το ποίοι είμαστε εμείς… και όχι οι όποιοι άλλοι!

                                                             Ευ Δαίμων

Όταν ο Αλέξανδρος εκστράτευσε στην Κόρινθο, έμαθε ότι εκείνη την περίοδο ο φιλόσοφος διέμενε εκεί , τον επισκέφτηκε λοιπόν με τη συνοδεία του και υπεροπτικά στάθηκε μπροστά στο πιθάρι του με τρόπον που του έκρυβε τον Ήλιο και τον αέρα και του ζήτησε να του ζητήσει ότι επιθυμεί . Ο Διογένης με οργισμένο ύφος απάντησε στον Αλέξανδρο:

«Φύγε και μην μου στερείς αυτό που εσύ δεν μπορείς να μου προσφέρεις»

Ένας εκ της συνοδείας έτρεξε να προειδοποιήσει τον φιλόσοφο ότι είχε μπροστά του τον μεγαλύτερο στρατηγό και ο Διογένης καταρχάς τους απάντησε:

«Ας δείξει λοιπόν την αντρεία του σε ένα γέρο άνθρωπο»

Ο Αλέξανδρος αναχώρησε κατηφής και σκεπτικός.

Σήμερα οι ισχυροί που μας κυβερνούν μας απαγορεύουν να χρησιμοποιήσουμε τον Ήλιο και τον αέρα που μας δίνει η φύσις πλουσιοπάροχα γιατί τον εμπορεύονται οι λίγοι ισχυροί φίλοι τους που τους κρατούν στην καρέκλα της εξουσίας.

Ενώ το νερό έχει γίνει εμπόρευμα στα χέρια των λίγων, απαγορεύοντας στους αγρότες και κτηνοτρόφους να έχουν το δικό τους νερό, που οι ίδιοι συλλέγουν με δικά τους έξοδα. Επιβάλλοντας φόρους ειδικά στα πηγάδια και στις γεωτρήσεις τους.

Διογένης