Ευ Δαίμων

             Λίγες σκέψεις του Ευ Δαίμων, αφιερωμένες σ’ όσους έχουν βιώσει το χάος μιας αδιέξοδα σκοτεινής κοινωνίας, πάνω στο ομώνυμο βιβλίο του Franz Kafka.

     Ο τόσο γνωστός και πολυδιαβασμένος, μες απ’ τα έργα του συγγραφέας, θεωρείται ίσως από πολλούς ως ο μοναδικός συγκάτοικος του Ντοστογιέφσκι, εις την κορυφή του βουνού της διανόησης και λογοτεχνίας. Μιας και το να διαβάσει μόνο μια φορά κανείς τα βιβλία του, δεν αρκεί! Και ίσως τελικά αυτό να είναι το μοναδικό χαρακτηριστικό, όλων των σπουδαίων δημιουργών της σκέψης σε γραπτή μορφή.

     Ο Κάφκα λοιπόν, στη σύγχρονη εποχή, ως ο απόλυτος εκπρόσωπος του παράλογου, δεν είναι τίποτε άλλο, παρά το -φωτεινό- σύμβολο που ξεπερνά κάθε ατομική λογική, η οποία βασίζεται πάνω στις φρούδες ελπίδες που γεννά η ανάγκη και τις επιβάλλει η αναγκαιότητα. Έτσι, η απόπειρα ανάγνωσης    και κατανόησις του έργου του, δεν θα πρέπει να στέκεται -επ’ ουδενί- σε προκαταλήψεις και κοινωνικά πρότυπα ή μοτίβα.

     Κι αυτό όντως είναι… μία απόλυτα δική μας κρίση,  μη γνωρίζοντας από κοντά την όποια βαθύτερη άποψη του συγγραφέα.

       Μα μάλλον, θα πρέπει να είμαστε, αρκετά κοντά…!

     Στο βιβλίο λοιπόν αυτό, ο ήρωας βρίσκεται ξαφνικά υπόδικος για κάτι που δεν αντιλαμβάνεται, προσπαθώντας να υπερασπιστεί τον εαυτό του, μα χωρίς να γνωρίζει το πως και  το γιατί! Ενώ στην προσπάθεια να βρει συμπαραστάτες, στους αδιάφορους ταγούς του δικαίου, συναντά και μιλά συνεχώς με τα παράσιτα της ιστορίας, που προσπαθούν να τον πείσουν    πως θα τον υπερασπισθούν, καθησυχάζοντάς τον.

       Ωστόσο, αυτός, προσπαθεί μάταια, αγνοώντας εντελώς  τα πάντα, να συνεχίσει τη ζωή του. Ο κενός όμως χρόνος που τον ακολουθεί ως κάτι το μεταφυσικό, κυλά τώρα αδυσώπητα καθώς ο ήρωας δικάζεται χωρίς να καταλαβαίνει το γιατί, και τελικά καταδικάζεται, χωρίς ποτέ να μαθαίνει τον πραγματικό λόγο. Έτσι, μην προβάλλοντας πλέον αντίσταση, παραδίδει την τύχη του στα όργανα μιας σκιώδους εξουσίας, για την εκτέλεση της ποινής του.

         Που δεν είναι τίποτε άλλο… παρά ένας ψυχικός και σωματικός θάνατος!

     Εντούτοις, όλες αυτές οι παράδοξες πράξεις του έργου, που περιγράφει με τόσο σκοτεινό τρόπο ο συγγραφέας. Μας παραπέμπουν απλά στο πώς ο αδύναμος άνθρωπος δέχεται τον παράλογο λόγο ύπαρξης των εξουσιών επάνω του. Μόνο και μόνο για να μπορέσει, χαμένος μες την αφάνεια του πλήθους, να βρει τον τρόπο να επιβιώσει.

        Πράγμα το οποίο τελικά… δεν συμβαίνει ποτέ!

      Με τις φαινομενολογικά παράλογες, μα και υπέροχες περιγραφές των βιβλίων του, ο Φραντς Κάφκα προσπαθεί να   πει, πως μόνο το αληθινό μπορεί να ανέλθει τόσο ψηλά ηθικά. Όπως το ταπεινό κι ασήμαντο, στα μάτια των άλλων, δύναται να δικαιώσει τόση αλήθεια.

                                                              Ευ Δαίμων

                       

Από τον Ευ Δαίμων

                                Περί έρωτος και χημείας

      Κατά γενική ομολογία, όλοι πιστεύουμε πως ο έρωτας  είναι ένα εξωτερικό ερέθισμα το οποίο προκύπτει ξαφνικά και τις περισσότερες φορές, ακούσια και παρά τη θέλησή μας.

        Ουδέν ψευδέστατο κι αναληθές αυτού…!

     Καθώς μόνο τυχαίο δεν μπορεί να χαρακτηριστεί το γεγονός της επιλογής, ενός ή και περισσοτέρων, ερωτικών συντρόφων. Φράσεις όπως, κεραυνοβόλος έρωτας, ανεξήγητη ερωτική έλξη ή ξαφνικό πάθος, καμία σχέση δεν έχουν με κάτι μεταφυσικό. Αφού είναι απλά το αποτέλεσμα και η έκφραση της εσωτερικότητάς μας. Έτσι ο έρωτας, δεν μπορεί να είναι κάτι τυχαία ανεξήγητο, όντας απόλυτα φυσιολογικό, του οποίου η γενεσιουργός αιτία βρίσκεται στον εσωτερικό μας κόσμο.

        – Ασυνείδητο –

      Όταν λοιπόν ερωτευόμαστε σφόδρα, το αντικείμενο του πόθου δεν είναι άλλο παρά το κρυφό στοιχείο του εαυτού, που ορίζεται ως το αντίθετο της συνειδητής πλευράς μας. Και που το σπρώχνουμε στα βάθη της ψυχής, η οποία αδιόρατα και επιτακτικά μας ζητά τη συμπλήρωσή της.

      Εδώ ακριβώς, ο Carl Jung μιλά για τη θηλυκή πλευρά των αρσενικών, και την αρρενωπότητα των γυναικών.     

     Στοιχεία καλά κρυμμένα καθώς έχουν απωθηθεί από καιρό στο ασυνείδητο του ατόμου.

     Δεν πρόκειται δηλαδή για σαφείς και διακριτούς ρόλους, όπως τους εκδηλώνει το συνειδητό. Αλλά για τις εσωτερικές πλευρές ενός ατελούς εαυτού, που όμως δεν έχουν γίνει ακόμα συνειδητά αποδεκτές. Ωστόσο, εντελώς μυστηριακά, κάποια στιγμή, εμφανίζεται εκείνο το άγνωστο άτομο που πυροδοτεί     το αρχέτυπο ένστικτο που βρίσκεται μέσα μας. Ξυπνώντας παράλληλα, ό,τι έχουν οι κοινωνικές νόρμες καταπιέσει. Καθώς το συγκεκριμένο πρόσωπο φέρνει απότομα στο φως τα θέλω που έως τώρα το άτομο φοβάται.

      – βλέπε τραύμα –

       Εδώ όμως υπάρχει και η άλλη άποψη. Την οποία δεν  μπορούμε σε καμία περίπτωση να παραβλέψουμε ή να μην την αναφέρουμε. Και δεν είναι άλλη, από την άποψη της επιστήμης της χημείας. Ο όρος άλλωστε τίθεται κυριολεκτικά! Μιας και η βιολογία εξηγεί με τη βαρύτητα της γνώσης, πώς το ανθρώπινο σώμα εκκρίνει συνεχώς τις οργανικές ουσίες που εκκρίνονται σωρηδόν, σε ανάλογες περιπτώσεις, από εσωτερικά του σώματος όργανα – αδένες – διαφόρων ειδών.

     Όπως η τεστοστερόνη, η σεροτονίνη, η ντομαμίνη, τα οιστρογόνα κ.τ.λ. Οι οποίες και είναι υπαίτιες για τα όποια σωματικά συμπτώματα πάθους, για το άλλο πρόσωπο.

      Όλα αυτά λοιπόν η επιστήμη τα εξηγεί με τον τρόπο της, καθώς λαμβάνουν χώρα μες το ανθρώπινο σώμα, συγκεκριμένα στον εγκέφαλο, θέτοντας τον οργανισμό σε μία κατάσταση ευχάριστου πανικού. Την ώρα δε, που ο πολυσύνθετα κυτταρικός αυτός υπολογιστής, κατακλύζεται από ουσίες που μας καλούν να ερωτευτούμε άμεσα, καθώς οι νευρικές απολήξεις τρελαίνονται, αποστέλλοντας συνεχώς σήματα προς τα υπόλοιπα όργανα του σώματος.

        – καρδιά, στομάχι και μαλακά μόρια –

    Άλλωστε όλες οι απαραίτητες πληροφορίες, λαμβάνονται κυρίως από βασικά αισθητήρια όργανα, όπως μάτια, μύτη και ακοή, μεταφερόμενα λίγο αργότερα στην αφή και τη γεύση. Αφού ποτέ δεν θα ερωτευτούμε κάποιον που μας μυρίζει άσχημα, – φερομόνες – αλλά κι αυτόν που συμπεριφέρεται άπρεπα ή που η εικόνα του δεν εκπέμπει ομορφιά! Έτσι λοιπόν, τόσο απλά κι αναπόφευκτα, απαντάται το εσωτερικό ερώτημα στο γιατί έγινε η συγκεκριμένη επιλογή ερωτικού συντρόφου, όταν μάλιστα τ’ ανωτέρω υγρά καύσιμα έχουν τελειώσει οριστικά.

     Ωστόσο, επιστρέφοντας στις λέξεις του κειμένου, θα πρέπει να παραδεχτούμε πως ο έρωτας δεν είναι απλά μία χημική αντίδραση. Αλλά ένας δρόμος προς μία εσωτερική αυτογνωσία. Αφού, κάπως έτσι, για μία ακόμη φορά, η σκιά προβάλλεται έντονα και επιτακτικά πάνω σ’ ένα άλλο άτομο. Ωσάν την αντανάκλαση του σκοτεινού ειδώλου στον καθρέπτη της συνειδητοποίησης. Εντούτοις, όμως, εάν ποτέ μπορέσουμε να δούμε πίσω από αυτήν την προβολή τον εαυτό μας, όπως ακριβώς είναι! Τότε θα έχουμε καταφέρει ν’ αποκαλύψουμε την αλήθεια για το πραγματικό εγώ, εκείνο που περιβάλει το άτομο εσωτερικά, βαθιά κρυμμένο στο ασυνείδητο.

    Καθώς ο έρωτας, δεν είναι απλά ένα τυχαίο γεγονός στις   ζωές των ανθρώπων, αλλά μια εσωτερική ανάγκη και ιστορία που γεννάτε πάντα μέσα μας. Εάν όμως, παρεμπιπτόντως, κάτι τέτοιο τελικά δεν έχει συμβεί ακόμα. Τότε δεν έχουμε παρά να συνεχίσουμε το ψάξιμο.

     Εξάλλου, πάντοτε δίνεται απλόχερα η δυνατότητα, να ερωτευτούμε τον εαυτό μας!

        Άλλωστε, για να θυμηθούμε και τα νιάτα μας, όπως λέει κι ο στοίχος του τραγουδιού, someday love will find you!

                                                             Ευ Δαίμων 

                 Γράφει ο Ευ Δαίμων

            Ο ανθρωπάκος του Ράιχ είναι σαφώς η πληρέστερη  γραπτή αναφορά για την ανθρωπινή φύση. Ένα βιβλίο, όχι   μόνο καταγγελτικό, μα και βαθιά αποκαλυπτικό της αληθινά αρρωστημένης ύπαρξης του ατόμου – άνθρωπος -.

       Ο μεγάλος συγγραφέας, φιλόσοφος, ψυχίατρος και  φυσικός επιστήμων, Βίλχελμ Ράιχ, αποτυπώνει με απόλυτη διαφάνεια και γλαφυρότητα μέσα στο συγκεκριμένο, αλλά και σε άλλα βιβλία, όλη τη διαστροφή των βίαιων ένστικτων του ατόμου. Αυτής της ζώσας σαρκικά ύπαρξης, που δεν διστάζει να καταστρέφει τα πάντα, θυσία στους αρρωστημένους σκοπούς των προσωπικών επιθυμιών, πεποιθήσεων και διαστροφών του.

      Τραγικό πάντοτε αποτέλεσμα ενός ακαλλιέργητου, αχαλίνωτου και ενστικτώδους εγώ!

        Το οποίο ομοιάζει περισσότερο σ’ ένα δίποδο ζώο, παρά σε κάτι ανώτερο πνευματικά, και του οποίου όμως οι πράξεις, πολύ σκόπιμα, μας παρουσιάζονται ως λογικές από την τεχνολογική εξέλιξη, και λανθασμένα ως πολιτισμός. Ωστόσο,   ο συγγραφέας – Wilhelm Reich – δεν παραμένει ένας απλός παρατηρητής με το βιβλίο αυτό.

         Όπως δυστυχώς… πολλοί άλλοι!

     Αντίθετα, μας υποδεικνύει ξεκάθαρα τις όποιες σωστές επιλογές, χωρίς δικαιολογίες ή αλλά. Απόδειξη γι’ αυτό, δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η πιστή και απόλυτη αφοσίωση στην επιλογή του πραγματικά ηθικού και έντιμου, γεμάτου αξίες τρόπου ζωής. Ενάντια πάντα στο λάθος, μέχρι τέλους, ακόμα    και με κόστος.

       Τρανό βέβαια παράδειγμα… η προσωπική του θυσία!

      Όσο για εμάς, τους υπολοίπους… δεν έχουμε παρά να διαβάσουμε το – Άκου, Ανθρωπάκο! – και να προβληματιστούμε βαθιά για τη στάση μας απέναντι στη ζωή και το μέλλον της.     

                                                            Ευ Δαίμων

Η ποιητική συλλογή «Μήνιδες» του Ευ Δαίμων είναι μια σύγχρονη ελληνική ποιητική δουλειά που αναδεικνύει την αγριότητα, τη μυθολογία και τη γυναικεία οργή  μέσα από έναν πειραματικό λυρισμό. 

Βασικά στοιχεία: 

-Τίτλος: «Μήνιδες»

– Συγγραφέας: Ευ Δαίμων ( λογοτεχνικό ψευδώνυμο) 

– Θέματα: 

  – Η οργή των γυναικών** (από τις Μηνίδες, τις μυθικές Αμαζόνες ή τις Μαινάδες). 

  – Φεμινιστική επανάγνωση μύθων, με έμφαση στην εκδίκηση, την απελευθέρωση και τη σωματικότητα. 

  – Παλιννόστηση του αρχαϊκού : στη σύγχρονη εποχή. 

– Στυλ: 

  – Εκρηκτικό, με έντονη εικόνα και ρυθμό. 

  – Συνδυασμός  ελεύθερου στίχου και παραδοσιακών μορφών. 

  – Επηρεασμένο από την αρχαία τραγωδία, τη σύγχρονη ποίηση και τη διακλαδική τέχνη. 

 

  Το άτομο – άνθρωπος – είναι πλέον αναπόσπαστο μέρος ενός κοινωνικομηχανιστικού συστήματος, που βασικό μέλημα του είναι ο ηδονισμός ως η πιο πολύτιμη ανθρώπινη επιδίωξη.  

       Η έννοια της λέξης άλλωστε αποτυπώνεται εντελώς άστοχα στις σύγχρονες διαστάσεις της, μην έχοντας καμία έστω συνάφεια με την Επικούρεια ή έστω Στωική διατύπωση.

      Η επιθυμία μιας αέναης ευχαρίστησης, και η παντελής απώλεια λογικής, συνιστούν πως το άτομο έχει μετατρέψει τη φύση του σε μια απλή μηχανή σαρκικών εμπειριών. Ωστόσο, ο άνθρωπος πίστευε κάποτε πως η ικανοποίηση των ασυνείδητων επιθυμιών του, δεν είναι πάντα η υπέρτατη αξία. Αντίθετα, η συνεχής αναζήτηση βελτίωσης ως απώτερη και παντοτινή επιδίωξη της ζωής, ήταν τελικά το ποθούμενο.

       Όμως, τώρα πια, η ηδονή αντιμετωπίζεται ως αυτοσκοπός, και μάλιστα με απόλυτο τρόπο!

       Καταλήξαμε να λαμβάνουμε ικανοποίηση μέσου ενός παράλογου τρόπου σκέψης, αναζητώντας διαρκώς τα πάντα, μέχρι του σημείου της διαστροφής. Έτσι εγκαταλείπουμε πλέον εύκολα την όποια προσπάθεια αυτοβελτίωσης, αναζητώντας συνεχώς νέες εμπειρίες, χωρίς βαθύτερο νόημα, απορρίπτοντας σχέσεις και αλληλοεπιδράσεις. Πράγματα που πριν μας ήταν ευχάριστα ωφέλιμα, και που τώρα πια ομοιάζουν με εμπόδια που μας στερούν μια εικονική εξέλιξη.

         Όλο αυτό όμως περιέχει έναν παραλογισμό!

      Καθώς η ακόρεστη επιθυμία προς την ηδονή, μπορεί να γίνει καταστροφική για εμάς και τους γύρω μας.

    Η αλήθεια είναι πως κατακλυζόμαστε από αντιφάσεις, καθώς το παράλογο οδηγεί στην αμφισβήτηση του νοήματος της ύπαρξης, δημιουργώντας ασύμβατες συνθήκες ζωής, αφού έρχεται συνεχώς σε σύγκρουση με την ικανότητα του ατόμου να βρει κάποια λογική στον χαοτικό κόσμο, αλληλεπιδρώντας ίσως ακούσια με τα ένστικτα του.     

      Οι φιλόσοφοι μας επισημαίνουν τη διαφορά μεταξύ επιθυμίας για την ικανοποίηση των ενστίκτων, και των αξίων.

      Ο παραλογισμός όμως βρίσκεται πια σε κάθε έκφραση της ύπαρξης του ατόμου και σ’ οτιδήποτε σχετίζεται με την αναζήτηση λύσης. Έτσι, δεν έχουμε πάρα ν’ αντισταθούμε στο παράλογο, αντιτάσσοντας την ηθική και φιλοσοφική θεώρηση για τη ζωή ή να παραδοθούμε αμαχητί σε αυτό, μέχρι την τελική πτώση και αφανισμό.

        Όπως μας διδάσκει ο μύθος του έκπτωτου αγγέλου!

      Καθώς τελικά θα μετατραπούμε σε μηχανές οι οποίες στον παραλογισμό τους θα προκαλούν μόνο ευχαρίστηση και ψεύτικη ευδαιμονία, χωρίς προβληματισμό ή εν συναίσθηση.

     Αποδίδοντας – αμαχητί! – το μέλλον στους άλλους, έχοντας μετατρέψει τους εαυτούς μας σε πειραματόζωα.

      Καθώς θα ήμαστε εντελώς ανίκανοι πλέον για να ζήσουμε γνήσια κι αληθινά τη ζωή μας.

         Αν όλα αυτά… δεν έχουν ήδη συμβεί!

                                                                   Ευ Δαίμων

Image by G.C. from Pixabay

Το σωστό δεν είναι μόνον αποτέλεσμα σκέψης, άλλα κυρίως ευθύνης! Εντούτοις, καθ’ όλα επαρκή άτομα, δυσκολεύονται να δουν την αλήθεια, όταν μάλιστα αυτή αφορά την κοινωνική ηθική. Ίσως αυτό να συμβαίνει γιατί η βλακεία δεν έχει να κάνει με την ικανότητα μάθησης και γνώσης, αλλά με την αδυναμία αποδοχής. Αυτό όμως, σχεδόν πάντοτε, γίνεται αντιληπτό μόνον από εξαιρετικά άτομα μέσα σ’ ένα  κοινωνικό σύνολο. Δηλαδή από αυτούς που αντιλαμβάνονται την προσωπική τους ευθύνη ως προαπαιτούμενο. ΓΙ’ αυτό βλάκας… δεν είναι αυτός που δεν γνωρίζει, αλλά αυτός που δεν θέλει να μάθει!

        Χρησιμοποιώντας κενά μοτίβα και πεποιθήσεις, ο  βλάκας δεν μπορεί ν’ ακούσει ή να καταλάβει κάτι άλλο, λόγω αδυναμίας σκέψης ή από επιλογή. Έτσι φτάνουμε στο σημείο να γίνεται η βλακεία λογική σκέψη μέσα του! Ακόμα χειρότερα, ο ανωτέρω αναζητά άτομα που συμφωνούν μαζί του ή και τα δημιουργεί ακόμη. Τελικά, όλο αυτό οδηγεί την άγνοια και την ημιμάθεια σε μια ψεύτικη, μα συλλογική αρετή. Ωστόσο, θεωρώντας εαυτόν φυσιολογικό, ενώ όλους τους άλλους όχι, καταντά ένα άτομο με ανύπαρκτη αξία. Μιας κι ο βλάκας δεν αντιλαμβάνεται, όντας κατά πολύ χειρότερος της κακής πρόθεσης, η οποία και αποκαλύπτεται ευκολότερα, πως ο ίδιος βρίσκεται στον πάτο την εξέλιξης. Καθώς, πέραν πάσης αμφιβολίας, πιστεύει πως πράττει σωστά και αληθώς.

      Κι όλα αυτά… χωρίς ποτέ ν’ αναρωτηθεί για την ορθότητα των λάθος συλλογισμών του!

      Μήπως όμως η βλακεία έχει τελεσίδικα επικρατήσει στη ζωή μας, μολύνοντας τα πάντα, χωρίς να το αντιλαμβάνεται τελικά κανένας.

      Μα πριν να κατηγορήσουμε ή κατηγοριοποιήσουμε  τους άλλους, θα πρέπει ίσως πρώτα να δούμε μέσα μας. Μιας και η δύναμη της βλακείας είναι σαφώς αποτέλεσμα κομφορμισμού και αδυναμίας ν’ αντισταθούμε μπροστά στο προσωπικό όφελος. Ας σκεφτούμε το λοιπόν τις φορές που από φόβο σιωπούμε εγκληματικά, παθητικά, μην αντιδρώντας στο προφανές.

         Τι είναι όμως αυτό που μας κάνει να λειτουργούμε βλακωδώς…;

     Δεν είναι, τίποτε άλλο, παρά τα ένστικτα της επιβίωσης που οδηγούν στο φόβο της απομόνωσης και περιθωριοποίησης. Ακολουθώντας πιστά – τυφλά – τις περισσότερες φορές την γνώμη των πολλών, καθώς γινόμαστε ένα μαζί τους, θέλοντας βέβαια να προστατευτούμε. Αναλογιστείτε δε, τι γίνεται τώρα πια μέσα στην απρόσωπη ψηφιακή εποχή μας! Καθώς η μοναδική γνώμη είναι απειλή, κι αναγνωρίζεται ως τέτοια μιας και αντιτίθεται στην άποψη της πλειοψηφίας. Κάνοντας τελικά το άτομο να προσαρμόζεται από ανάγκη. Όμως αυτή η προσαρμογή γίνεται ξάφνου το δηλητήριο που μπαίνει μέσα μας, κι αντί για συμβιβασμός, γίνεται μια αφόρητη πραγματικότητα.

         Η δική μας ψεύτικη πραγματικότητα και αλήθεια!

       Ωστόσο, επαναλαμβάνοντας το λάθος, ταΐζουμε τη βλακεία που τώρα πια είναι για τους περισσοτέρους η μόνη επιλογή και διέξοδος. Έτσι, δεν είμαστε άπλα ένα ακόμη μέρος ενός ανήθικου πλήθους, αλλά απλώς οι πιο φανατικοί οπαδοί του. Κι αυτό έχει έναν και μόνο τελικό προορισμό, κι αυτός δεν είναι άλλος, πάρα η τυφλή υπακοή στην εκάστοτε διεφθαρμένη εξουσία. Μια εξουσία ψεύτικων κανόνων και συμβόλων, που έχει όμως τη δυνατότητα να αμφισβητεί την ηθική όλων όσων τη στηρίζουν από βλακεία.   

       Καθώς τα άτομα χάνουν ό,τι δικό τους και προσωπικό, αφού απλά υποτάσσονται πράττοντας το λάθος, ξανά και ξανά, σε βάρος πάντοτε του ίδιου τους του εσωτερικού εαυτού.

      Το τρομακτικότερο όμως όλων, είναι αυτό που  ζούμε όλοι σήμερα, ακολουθώντας τυφλά διεφθαρμένες κυβερνήσεις, θρησκείες και διεστραμμένες ιδεολογίες, αφού όλα αυτά δεν χρειάζονται σκεπτόμενους ανθρώπους αλλά φανατικούς και οπαδούς, έτοιμους να θυσιαστούν από βλακεία για τα συμφέροντα άλλων! Και το επιτυγχάνουν, σχεδόν κάθε φορά, δημιουργώντας έναν ανύπαρκτο φόβο και ανασφάλειες από κατασκευασμένες κι αόρατες απειλές.

       Έτσι πάντοτε θ’ ακούς την ίδια φράση: Αυτό είναι το σωστό… και είναι για το καλό το δικό σου, και των δικών σου!

       Κι έτσι τελικά δεν είσαι το θύμα της βλακείας… αλλά ο συνεργός τους στο ψέμα!

        Ωστόσο, καταλήγουμε πια πως η μόνη αληθινή πράξη σήμερα, είναι το να σκέφτεται κάποιος από μόνος του, έστω κι αν αυτό ομοιάζει με μια καταστροφική επανάσταση! Η οποία όμως θα πρέπει πρωτίστως να ξεκινά από μέσα μας. Κι αυτό, γιατί μόνον από εκεί μπορεί να έρθει κάθε αληθινή αλλαγή. Καθώς η ορθή σκέψη απαιτεί απαραιτήτως προσπάθεια και προσωπική αμφισβήτηση, δηλαδή έναν εσωτερικό πόλεμο. Του οποίου ο νικητής απελευθερώνεται από τη βλακεία, ανακτώντας τελικά εσωτερική αξιοπρέπεια.

          Πράγμα που αποκτάται βέβαια με συνεχή άσκηση εντιμότητας, όντας η μόνη σωστή επιλογή!  

Ευ Δαίμων

Ευ Δαίμων – Image by Jacek Abramowicz from Pixabay

                 Το λάθος ζει στο μυαλό ή εάν προτιμάτε στην ψυχή του ατόμου, και όχι στη φύση. – Η φύση δεν κάνει λάθη! Αντιθέτως, στην ειρήνη ή στον πόλεμο, οι άνθρωποι είναι ικανοί για αισχρές πράξεις, οι οποίες αψηφούν κάθε έννοια λογικής. Μόλις τοάτομο απειληθεί ή νοιώσει πως απειλείται, η μάσκα της καλοσύνης πέφτει καταστρέφοντας τις δομές ενός υποτιθέμενου πολιτισμού. Αντιθέτως, τα ένστικτα επιβίωσης, κάτω από αυτές συνθήκες, αναδύονται έντονα, όσο ποτέ!

       Το λάθος αφυπνίζεται, το σωστό υποχωρεί, εάν δεν εξαφανίζεται. Κι αυτό συμβαίνει καθώς το σωστό απαιτεί προσωπικές θυσίες! Οι δικαιολογίες περί του αντιθέτου, επιλέγονται θέλοντας ν’ απαλλάξουν τη σκέψη από το βάρος  της ευθύνης.

        Δεν φταίω εγώ… δεν μπορώ να κάνω κάτι!

     Έτσι οι καταστροφές είναι πάντα το αποτέλεσμα της ατομικής αδράνειας, συγκατάβασης και απάθειας. Αν και γνωρίζουμε καλά το σωστό… η γνώση αυτή δεν ισοδυναμεί με την επιλογή αγαθών πράξεων.

        Το κακό δεν μπαίνει μέσα μας, είναι μέσα μας!

     Δεν πρέπει άλλωστε να ξεχνάμε πως ο άνθρωπος μοιάζει πολύ με το φεγγάρι, καθώς και οι δυο έχουν τουλάχιστον μία σκοτεινή πλευρά, που δεν φαίνεται δια γυμνού οφθαλμού!

          Η νοητική ηθική διαφέρει από την πρακτική.                          

      Αφού δεν αρκεί απλά η αποδοχή, καθώς χρειάζεται απαραίτητα και η όποια αντίσταση στο λάθος, πολλές φορές, με κόστος. Η καθημερινότητα, η κοινωνική συμμόρφωση, οδηγούν σε αποφάσεις με ανεπαρκή ηθική υπόσταση, κι όλο αυτό οδηγεί τα άτομα προς το λάθος, όταν οι καταστάσεις δυσκολεύουν.

     – Πρέπει να σώσω τη φυλή, τη θρησκεία, τον εαυτό μου! –

       Η χρήση όλων αυτών των κανόνων και νομικών διαταγών, οδηγούν τελικά σε θηριωδίες.

            Η ηθική όμως δεν είναι ένστικτο, αλλά επιλογή.

       Εκεί άλλωστε εγκύπτει η δυσκολία, αφού ο δρόμος για την κόλαση είναι πάντα στρωμένος με καλές προθέσεις!

       Πράγμα το οποίο άλλωστε… έχω αναφέρει ήδη στο Hobo μου!

       Οι συνεχείς υποχωρήσεις, οι χαλαρές και ευάλωτες άμυνες, ταΐζουν την καταστροφή. Η απομάκρυνση από την αλήθεια κάνουν τις ανησυχίες να φαίνονται ασήμαντες! Το άτομο σκέφτεται μόνο τον εαυτό του, κι όχι αυτό που έχει πραγματική αξία μέσα σ’ έναν χαοτικό κόσμο γεμάτο περισπασμούς.

            Η κοινωνική ηθική απαιτεί προσπάθεια!

       Η γενικευμένη απάθεια για τις δυσκολίες των αξιών ηθικός μηδενισμός – πραγματοποιείται χωρίς να το καταλαβαίνουμε καν.

       Άλλα πιστεύουμε, άλλα λέμε… κι άλλα κάνουμε!      

               Ασυνείδητα ή και συνειδητά ακόμη!

       Έτσι οι άξιες και οι αρχές, δεν χρησιμοποιούνται ποτέ.

             Τα παραδείγματα… άπειρα!

       Καθότι, τις περισσότερες φορές, το άτομο ακολουθεί  τους κανόνες, απ’ το ν’ ακούει την ψυχή σου. Η επιλογή αυτή φαντάζει, σχεδόν πάντα, αναπόφευκτη. Όμως, ως αυθεντικός, μπορεί να χαρακτηριστεί μόνον αυτός που δεν απορρίπτει τις αξίες, όποτε δεν βολεύει, και μάχεται γι αυτές.

     Μία μικρή – κάθε φορά – παραχώρηση, δεν έχει ιδιαίτερη αξία, αυτό είναι όμως που μας απομονώνει από την αλήθεια.

     Καταιγισμός πληροφοριών, απόσπαση της προσοχής, καθημερινές υποχρεώσεις – χωρίς νόημα – αφήνουν κατακερματισμένη τη σκέψη και τελικά τις πράξεις και επιλογές. Τέλος η αντίδραση, η λάθος νοούμενη ελεύθερη βούληση, πάντοτε θα παρουσιάζεται ως έκφραση συνειδητών επιλογών.

        Πάντα θα λέμε πως δεν έχουμε άλλη επιλογή, ως δικαιολογία, αποφεύγοντας την ευθύνη που μας αναλογεί.  

       Όμως οι πραγματικά γενναίοι… απολαμβάνουν να μάχονται μόνοι!

      Η αντίθετη άποψη, είναι τελικά το ασυγχώρητο λάθος που το κακό εκμεταλλεύεται πάντοτε!

Ευ Δαίμων

Η θεϊκή υπόσταση της ποίησης και πως τη σκοτώσαμε!

Όσο υπάρχουν μετέωρα και γαλαξίες η ποίηση δεν μπορεί να πεθάνει, καθώς είναι φτιαγμένη απ’ το ίδιο υλικό κατασκεύης. Η ποίηση είναι άλλωστε αυτή που υμνεί τα ανωτέρω, κι όλα αυτά είναι η αιτία της δημιουργίας της. Η ποίηση απλά πέθανε μέσα μας, και παραφράζοντας τη γνωστή ρήση… λέμε πως εμείς τη σκοτώσαμε! Και το πράξαμε αποδεχόμενοι τελικά τη μικρότητα ως συνώνυμο μιας πλαστής ορθότητας, αντί του μεγαλείου της ύπαρξης στο σύνολο της.

Εδώ, σ’ αυτό το σημείο… οφείλουμε ν’ αναρωτηθούμε το τί μας οδήγησε σε αυτό το έγκλημα!

Πράξη εσωτερική και σαφέστατα αήθης, παρόλες τις φθηνά πρόσκαιρες δικαιολογίες που συνεχώς προσάπτουμε στη σκέψη, θέλοντας έτσι να απορρίψουμε την όποια ευθύνη μας αναλογεί. Ευθύνες που ύπαρχουν και μπορούμε ν’ αναζητήσουμε στον υπαρξισμό, παρά τ’ ότι έχουμε πλέον σταματήσει να υπάρχουμε ως πνευματικά όντα, πλήρως πια παραδομένοι σ’ έναν υλιστίκο τρόπο ύπαρξης, αποτέλεσμα της αναντιστοιχίας του ψευδούς υλιστικού μεγαλείου. Το οποίο – εικονικά – νιώθει πως κατέκτησε ο άνθρωπος θέτωντας εαυτόν ανώτερο του δημιουργού. Όπου δημιουργός, δεν μπορεί να σχηματοποιείται… παρά μόνο στην έννοια του σύμπαντος κόσμου, και όλων αυτών που τον αποτελούν στο σύνολο του.

Έτσι το άτομο, χρησιμοποιώντας υπέρμετρα το εγώ, σκότωσε τη θεϊκή υπόσταση της ποίησης!

Όχι, γιατί η ποίηση διαχωρίστικε από τη συμπαντική δημιουργία ή για οποιοδήποτε άλλον λόγο. Αλλά γιατί θέλοντας να αποτελεί αυτός το μέτρο του κόσμου μέσα σ’ ένα δημιουργικό χάος, το όποιο του πέφτει βαρύ για την ανασφαλή εσωτερικότητά του, απορρίπτει τελικά ό,τι δεν ταιριάζει στο εικονικά δομημένο παζλ της υπαρξής του.

Ευ Δαίμων