Τζον Στάϊνμπεκ -Jeffery Ernest Steinbeck-

      Ένας ακόμη νομπελίστας -Αμερικανός συγγραφέας-  ο οποίος, αν και είχε την τύχη να σπουδάσει σ’ ένα απ’ τα μεγαλύτερα πανεπιστήμια της Αμερικής. Είναι ο άνθρωπος  που περιέγραψε καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον, τη ζωή της επαρχίας στη χώρα του.

      Καθώς ο ίδιος, κατά την άποψη πολλών, είναι ίσως ένας από τους συγγραφείς, που έχει καταφέρει γράψει τρία από τα μεγαλύτερα αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας.

         Ανήκοντας δικαιωματικά στους ελαχίστους, ενός τέτοιου κατορθώματος!

       Κι αυτό… γιατί ο ίδιος δεν συναγωνίστηκε ποτέ, όντας ανταγωνιστικός, έστω και ποσοτικά, πολλούς απ’ τους άλλους πολυγραφότατους συγγραφείς της εποχής του. -Lost Generation- όπως έχουμε ήδη αναφέρει.

         Αλλά, ουκ εν τω πολλώ το ευ…!

     Τούτου δοθέντος, ίσως μας δοθεί η ευκαιρία, αυτήν τη φορά τουλάχιστον. Για ν’ ασχοληθούμε περισσότερο με τον συγγραφέα, πάντοτε μέσα από τα βιβλία του, και λιγότερο με τον διάσημο νομπελίστα λογοτέχνη, όπως το συνηθίζουμε.

        Καθώς, ουδέν κακό… αμιγές καλού!

      Αν και εδώ, σε μια τέτοια υπαρξιστική προσέγγιση,  ενός ανάλογα σπουδαίου κειμένου. Τίποτε δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως απόλυτα κακό ή ακόμα, πόσο μάλλον δε, ως απόλυτα καλό!

      Μιας κι εντελώς παράδοξα για έναν τόσο σπουδαίο λογοτέχνη, όντας ευγενικής παρουσίας ως άτομο. Ο Τζον Έρνεστ Στάϊνμπεκ, δεν διακρίθηκε ιδιαίτερα για τα κοινωνικά του κατορθώματα. Μα περισσότερο για τη γνήσια παρουσία  και ιδιαιτερότητα του χαρακτήρα του, καθώς και τη βαθιά διεισδυτικότητα της γραφής του.

        Ωστόσο, αν και η γνήσια υπαρξιστική ματιά των βιβλίων του, όπως κι ο αγνωστικισμός, τον οδήγησαν ίσως αναπόφευκτα σ’ ένα ταξίδι αναζήτησης, στην τότε σοβιετική ένωση. Εντούτοις, το αποτέλεσμα γι’ αυτόν ήταν πνευματικά απογοητευτικό. Καθώς βαθιά ελεύθερος άνθρωπος όπως ήταν, αμέσως αντιλήφθηκε παντού την ύπαρξη του κοινωνικού ολοκληρωτισμού.

       Αφού, δημιουργώντας το ανωτέρω βιβλίο, αλλά και  άλλα, κατέδειξε πως η νοσηρότητα της ανθρωπινής σκέψης  και ύπαρξης, δεν περιορίζεται σε καμία κατάσταση. Καθώς η ελπίδα για μια καλή και ελεύθερη ζωή, ήταν, δηλαδή είναι, και θα είναι πάντοτε, κάτι ουτοπικό!

        Όπως η μοναξιά και η κάθε είδους απώλεια, θα είναι επίσης τα μοναδικά σίγουρα σημεία συνάντησης στη ζωή των ανθρώπων.

       Έτσι, οι δυο νεαροί ήρωες του βιβλίου, ωσάν άλλοι περιπλανώμενοι αγνωστικιστές. Αναζητούν, μάλλον μάταια, τη θέση τους μέσα σ’ ένα αδιέξοδο κοινωνικό σύστημα που δεν τους χωρά. Και μια δυστοπική πραγματικότητα, την οποία όμως αρνούνται ή αδυνατούν να κατανοήσουν πλήρως.

      Μιας κι αυτή, μόνον ως χαοτικά αδιέξοδη μπορεί να χαρακτηριστεί. Καθώς οι όποιες φρούδες ελπίδες για κάτι καλύτερο, είναι τελικά εξ αρχής καταδικασμένες από την ανθρώπινη σκληρότητα και αδιαφορία.

      Και καθόσον το αποτέλεσμα όλων αυτών… είναι πάντοτε  το ίδιο!

        Οι ήρωες ξαναπαίρνουν το δρόμο, που αν δεν οδηγεί  στα ίδια και τα ίδια, τότε δεν οδηγεί και πουθενά αλλού τελικά.

         Υστερόγραφο

     Το ανωτέρω βιβλίο, με απόλυτη βεβαιότητα, όπως και  τ’ άλλα του συγγραφέα. Είναι ίσως τα εντελώς απαραίτητα εφόδια, για όποιον θέλει ν’ απόκτηση γνώση για το τι είναι ο άνθρωπος και η φύση του. Εξηγώντας ξεκάθαρα το τι φταίει για τη δυστοπική εικόνα του κόσμου μας, τώρα και πάντα!

           Υποσημείωση

      Αν και το συγκεκριμένο μυθιστόρημα διαβάστηκε για πρώτη φορά σε πολύ νεαρή ηλικία, πριν από πολλά μάλιστα χρόνια. Εντούτοις, είναι ένα απ’ τα βιβλία, όπου ο υπογράφων ταυτίστηκε τόσο πολύ με τους ήρωες και τον δημιουργό τους.    

         Κι αυτό… χωρίς παρεξήγηση!

                                                         Ευ Δαίμων