Λίγες σκέψεις του Ευ Δαίμων, αφιερωμένες σ’ όσους     έχουν βιώσει την απώλεια, πάνω στο βιβλίο του Albert Camus.

     Ευ Δαίμων

      Λίγες σκέψεις του Ευ Δαίμων, αφιερωμένες σ’ όσους  έχουν βιώσει την απώλεια, πάνω στο βιβλίο του Albert Camus.

     Στην σύντομη αφιέρωση -αναφορά- ο συγγραφέας μας παραπέμπει στον Πίνδαρο. Που σχεδόν μάταια ζητά από την ψυχή να προσδοκά το εφικτό, μην επιδιώκοντας την αθανασία.

                  Να ζει λοιπόν κανείς… ή να μη ζει!

     Η απάντηση του μεγάλου στοχαστή, συγγραφέα και φιλόσοφου της εποχής, στο ανωτέρω ερώτημα, είναι πέρα για πέρα σαφής και ξεκάθαρη μέσα στο βιβλίο. Καθώς, όπως μας υποδεικνύει, όλοι αναμένουμε με αγωνία, ελπίδα και προσμονή το μέλλον. Ωστόσο, όμως, όταν έρχεται η ώρα της παρουσίας του, εμείς απογοητευόμαστε. Αφού μέσα μας τότε    η σκέψη αρχίζει να λειτουργεί επιτακτικά, και τούτο δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η αρχή της φθοράς. Σε αυτήν τη φθορά όμως δεν μας οδηγούν μόνο οι όποιες εσωτερικές σκέψεις, άλλα και το τυχαίο εξωτερικό ερέθισμα που τις δημιουργεί τόσο ξαφνικά.

       Προϊόν βέβαια της αρνητικής παρουσίας ή απουσίας  των άλλων. Μη δίνοντας τελικά το περιθώριο να σκεφτούμε πως αξίζει όντως τον κόπο να ζει κανείς! Καθιστώντας έτσι το παράλογο της αυτοχειρίας, ως λύση, επιλογή και διέξοδο.

        Ως, μία αναπόφευκτη παραδοχή ήττας!

     Εντούτοις, αυτός ο παραλογισμός, δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να δημιουργεί την όποια επιθυμία για εγκατάλειψη. Αντιθέτως, θα πρέπει να οδηγεί προς την αποδοχή για αγώνα.

       Μιας και το σώμα προϋπάρχει δικαιωματικά της παρουσίας του πνεύματος, και λίγος σεβασμός προς τον παλιό, δεν βλάπτει!

        Έτσι, οι όποιες πνευματικές αρνήσεις, σε καμία περίπτωση δεν μπορούν ν’ ακυρώσουν την αξία του να ζει κανείς με νόημα. Καθώς εδώ η έννοια του παραλογισμού, αντιτάσσεται στη φυσική ζωή, οδηγώντας στο να βιώνουμε αρνητικά τα συναισθήματά μας, μέχρι τέλους. 

    Να τι μας ρωτά λοιπόν ο Γάλλος συγγραφέας, μες απ’ το    έργο του: Υπάρχει άραγε λογική στην ανθρώπινη πορεία, έως ένα φυσιολογικό τέλος; και απαντά. Δεν μπορώ να το μάθω, παρά συνεχίζοντας να ζω! Ξεπερνώντας όμως ταυτόχρονα τον φόβο του θανάτου. Επιβάλλοντας έτσι στον εσωτερικό εαυτό   ν’ αγαπήσει τη ζωή και τους αγώνες της.

        Όσο άθλια ή παράλογη… κι αν είναι!

     Μιας και ο άνθρωπος, ως το μοναδικό μέτρο του κόσμου, όπως ορίζεται οντολογικά μα και αυθαίρετα, δίνει το νόημα στο εδώ. Καθώς, χωρίς την ύπαρξή μας, ο ορατός και μετρήσιμος κόσμος του σύμπαντος, δεν θα υπήρχε.

        Υστερόγραφο

      Με πολύ χαρά, για όλα τα υπόλοιπα… σας παραπέμπουμε στην ανάγνωση του βιβλίου.

                                                            Ευ Δαίμων