Πραγματικά, ίσως να μην υπάρχει άλλος Αμερικανός συγγραφέας, -γαλλοκαναδικής καταγωγής- με τόσα πολλά ονόματα, αλλά και με τόσο αντιφατική ζωή!

     Μιας και ο ίδιος, είναι ο αυτός που εισήγαγε τον όρο -Beat Generation- στην παγκόσμια λογοτεχνία, ως μία νέα σχολή γραπτού λόγου, τόσο εικονοκλαστική, όσο και απόλυτα αντιπροσωπευτική της γενιάς του.

      Μιας εξαιρετικής λογοτεχνικά εποχής, όπου η έντονη πνευματικότητα με οδηγό πάντα την ελευθερία της σκέψης και βούλησης. Οδήγησε στη δημιουργία και απογείωση κάθε μορφής τέχνης, όχι μόνο πέραν του ατλαντικού, μα και παντού στον κόσμο.

     Εκκινώντας από την ποίηση, τη μουσική, τον πεζό λόγο, μέχρι και κάθε άλλη μορφή τέχνης, όπως ο χορός, το θέατρο, η ζωγραφική, κ.τ.λ.

     Ατυχώς όμως, και σε άλλες εκφάνσεις ή και εκφράσεις  της ζωής επίσης. Όπως οι διάφορες καταχρήσεις, ναρκωτικές ουσίες, αχαλίνωτος ερωτισμός και αλκοόλ.

           –  Θεωρεία του πανηδονισμού…!-

     Έτσι ο Τζακ Κέρουακ, όχι άδικα, θεωρείται παγκοσμίως  ή έστω από τους περισσοτέρους, ως ο κυριότερος εκφραστής και πατέρας της -underground- λογοτεχνίας.

      Καθώς, κι εξαιτίας, μπορούμε σήμερα να πούμε πως  το σώμα και το πνεύμα της τέχνης του μυθιστορήματος, είναι ακόμα ζωντανό κι ανασαίνει. Μιας και η ριζοσπαστικά έντονη δράση του! Μας αποκαλύπτει πως τίποτα δεν τελειώνει, όσο η ανθρώπινη σκέψη και φαντασία συνεχίζει ν’ αφουγκράζεται τις ανάγκες των καιρών, να πράττει και να αλληλεπιδρά συνεχώς.

       Ο Κέρουακ λοιπόν, ως ένας ακόμη πρόσκαιρα εκλιπόν, λόγω πάντα των σωματικών καταχρήσεων και της αδυναμίας προς αποδοχή μιας δυστοπικά κοινωνικής πραγματικότητας.

     Πρόλαβε τελικά να μας αποδώσει με τα έργα του, τη βαθύτητα της ελεύθερης σκέψης και πνευματικότητας της εποχής του. Χωρίς όμως ο ίδιος ν’ αφομοιωθεί ποτέ από μόδες, πολιτικά ρεύματα, κενές ιδεολογίες και θεωρητικά σχήματα.

       Καθώς ακόμα και η όποια, μάλλον αρκετά πετυχημένη μεταφορά του απ’ τον κινηματογράφο, για όσους έχουν προβεί στην ανάλογη σύγκριση, φαντάζει να έχει γίνει ερήμην του.

      Το μεγαλύτερο δε έργο του, -κατά την ταπεινή πάντοτε άποψή μας- ο Δρόμος! Αποτυπώνει γλαφυρά όλα τ’ ανωτέρω, χωρίς χρεία να επιχειρηματολογούμε περαιτέρω γι’ αυτό.

      Καθώς η διγλωσσία που τον συνόδευε πάντα στη ζωή, -γαλλικά, αγγλικά- αντί να τον κάνει να νιώθει τουλάχιστον ανώτερος! Αντίθετα, τον έσπρωχνε αδιάλειπτα σ’ ένα ιδιότυπα ουτοπικό περιθώριο, απ’ όπου όμως, πολύ φυσικά, άντλησε την έμπνευση και τη δημιουργικότητά του.  

       Μιας και κάθε μορφή κοινωνικής απομόνωσης, όταν συνοδεύεται απ’ το ταλέντο και αναμιγνύεται συνεχώς με τη γνώση. Τελικά καταλήγει στη δημιουργία του νέου, γνήσια ανέγγιχτου και ειλικρινούς εγώ.

      Εδώ, θέλοντας μάλλον να ευλογήσουμε, έστω και για λίγο τα γένια μας. Θα αναφέρουμε -παρεμπιπτόντως- την άμεση επαφή του Τζακ Κέρουακ, με τα ελληνικά γράμματα.

      Μιας και οι πιο στενοί φίλοι του, όπως άλλωστε και  η τελευταία σύζυγός του, ήταν ατυχώς γι’ αυτόν ελληνικής καταγωγής.

        Τυχαίο…;

      Αλλά ο Κέρουακ, έκτος από μεγάλος συγγραφέας, ήταν επίσης κι ένας καταπληκτικός σκιτσογράφος. Μάλιστα  αθλητής και φοιτητής, όντας ακόμα και δάσκαλος γαλλικών  για τους συμφοιτητές του. Δεν μπόρεσε ωστόσο παρ’ όλες τις προσπάθειες να ολοκληρώσει τις σπουδές του. Όπως άλλωστε και πολλοί άλλοι, σπουδαίοι συγγράφεις και λογοτέχνες της γενιάς του.

      Έτσι ξεκίνησε την αναζήτησή του στην περιπέτεια, ταξιδεύοντας συνεχώς και παντού, πράγμα που του προσέφερε, εκτός από εμπειρίες, και το πλούσιο σε εικόνες και υλικό συγγραφικό του έργο.

       Ωστόσο, αυτή η έντονη επιθυμία φυγής, τον οδήγησε τελικά σε αδιέξοδες προσωπικές επιλογές, φίλων και συζύγων, και σε συνεχόμενες εγκαταλείψεις στόχων. 

      Όντας, μάλλον αρκετά απείθαρχος, όπως άλλωστε τα περισσότερα ελευθέρα μυαλά και βαθιά σκεπτόμενα άτομα!

     Οδηγώντας τον όμως και πάλι, στα δύσκολα μονοπάτια  ενός εσωτερικού διαλογισμού, και εκ νέου ταξίδια κατά μήκος και πλάτος της βόρειο αμερικανικής ηπείρου, με κάθε τρόπο και μέσον, ακόμη και με τα πόδια.

     Όλων αυτών δηλαδή, που τον οδήγησαν αναπόφευκτα  στη δημιουργία ενός τόσο αριστουργηματικά διατυπωμένου   και υπέροχα περιγραφικού μυθιστορήματος.

       Ας πούμε λοιπόν… λίγα έστω λόγια, γι’ αυτό!

     Το βιβλίο κυκλοφόρησε το έτος 1957, και είναι όντως  ένα απ’ τα σπουδαιότερα έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας,  και συγγραφικής του επίσης δουλειάς.

      Κι αυτό… όχι μόνο γιατί ο μύθος λέει πως το συνέταξε πλήρως μέσα σε λίγες εβδομάδες, πάνω δήθεν σ’ ένα ρολό από χαρτί! Αλλά, γιατί εκεί, μες τις σελίδες ενός τόσο σπουδαίου λογοτεχνικού έργου, ο Αμερικανός συγγραφέας αποκαλύπτει και μοιράζεται μαζί μας. Την εμπειρία της περιπλάνησης, χωρίς προορισμό και περιορισμό, σε μια τόσο ιδιαίτερα φυσικής ομορφιάς και αχανούς έκτασης, χώρας και ηπείρου.

       Εμάς… που δεν θα μπορέσουμε ίσως ποτέ, παρά μόνο μέσα απ’ τις περιγραφές του, κάτι τέτοιο ανάλογα!-.

       Έτσι ο Κέρουακ μας παίρνει μαζί, προσφέροντας  απλόχερα μες από φανταστικές εικόνες και αυτοβιογραφικά στοιχεία και στιγμές. Όλη την απαράμιλλη ομορφιά της φύσης και ζωής, μα και της ελεύθερης σκέψης. Όπως όλα γίνονται ένα κατά τη διάρκεια μιας συνεχόμενης περιπλάνησης, μες από τις διηγήσεις και περιγραφές των σελίδων του.

     Καθώς, μετά από αρκετές χιλιάδες χιλιόμετρα, κυρίως εσωτερικής αναζήτησης, ως μια έκφραση αντικουλτούρας και παραγωγικής απόρριψης. Ο συγγραφέας πραγματεύεται ιδανικά με το βιβλίο αυτό, τη σωματική και πνευματική περιπλάνηση, μα και ταυτόχρονα τον τόσο ξένο διανοητικά κόσμο της χώρας του.

          Υστερόγραφο

    Με τα έργα του, αυτός ο πνευματικά ανυπότακτος και κοινωνικά αναρχικός συγγραφέας, μας οδηγεί ανοίγοντας το δρόμο προς την ελεύθερη σκέψη, νόηση και βούληση, που   τόσο βαθιά μέσα μας όλοι έχουμε θάψει.

       Προκαλώντας και προσκαλώντας, γιατί όχι…; ν’ αποφασίσουμε κ’ εμείς κάποτε το ξεκίνημα ενός προσωπικού ταξιδιού, στον άγνωστο κόσμο της εσωτερικότητάς μας.

      Ανακαλύπτοντας ίσως, τελικά εκεί μέσα… τον πραγματικό μας εαυτό!

       Υποσημείωση

      Στην προσπάθεια να μην αφήσουμε καμία έννοια   του κειμένου να πλανάται έωλα, απέναντι στον αναγνώστη.

Επισημαίνουμε, χωρίς ίχνος υπερβολής, πως ο αδόκιμος όρος,-Beat Generation- μιας και μόνο τέτοιος δεν είναι! Αναφέρεται στο κοινωνικό συναίσθημα που κατέτρεχε τους λογοτέχνες της Αμερικής, κατά τις δεκαετίες των δεκαετιών, 50s και 60s, ως η ψυχικά κουρασμένη ή χαμένη γενιά. Αυτής δηλαδή, που ήταν καταδικασμένη να κουβάλα το πνευματικό αίσθημα μιας ηθικής ήττας -του δυτικού πολιτισμού- στο σύνολό της.

      Άραγε, κάτι τέτοιο, μήπως θα πρέπει να μας ακολουθεί μέχρι και σήμερα, όντας ημείς, οι προσποιητά συνεχιστές αυτής της τεράστιας πνευματικής κληρονομιάς.

            Υπομονή… και καλό διάβασμα!

                                                           Ευ Δαίμων