Το ερώτημα…!

     Στην ερώτηση… γιατί ο κόσμος στερείται ισορροπίας!

      Η απάντηση είναι απλή, καθώς στον εικονικό κόσμο  που ζούμε όλοι, -κατά τον Πλάτωνα πάντα- υπάρχουν μόνο δυο ειδών άτομα.

      Αυτοί που θυσιάζουν το εγώ τους, ανήκοντας σε μία μικρή κι ανόητη μειοψηφία πνευματικής κάστας. Κι αυτοί που εκμεταλλεύονται συνεχώς, χωρίς κανένα ίχνος ενοχών, όλους τους άλλους. Όντας οι τελευταίοι, η μεγάλη πλειοψηφία ενός ανισόρροπου πλήθους, το οποίο όμως ταυτόχρονα και τόσο παράδοξα, πιστεύει τα καλύτερα για τον εαυτό του.

     Εκτός βέβαια ελαχίστων, που έχουν την τύχη -για λίγο- να διαβιούν στο διαστημικό σταθμό. Ο οποίος περιστρέφεται συνεχώς ελλειπτικά πάνω από μία πανέμορφη γαλάζια σφαίρα, δίνοντάς τους κάθε ώρα της ημέρας, τη χαρά και το προνόμιο να κοιτούν τη γη από ψηλά, ωσάν να είναι ζωγραφιά!

      Έτσι οι άνθρωποι, όπως όλοι γνωρίζουμε, είτε δίνουν στους άλλους τα πάντα, είτε ασχολούνται με τους εαυτούς τους και μόνο!

     Και καθώς, οι μεν πρώτοι είναι όντως ελάχιστοι! Οι δε δεύτεροι… είναι πολλοί περισσότεροι απ’ τον μέσο όρο, όντας  η συντριπτική πλειοψηφία ενός ανικάνου να σκεφτεί όχλου.

     Πόσο μάλλον να πράξει τα δέοντα, παίρνοντας σωστές αποφάσεις, που εδράζουν πάντοτε στη βάση της λογικής, κι όχι στη σφαίρα ενός εγωιστικού παραλογισμού.

         Κι ενώ θα λέγαμε πως υπάρχουν πλέον όλα τα εχέγγυα εργαλεία, για να εξελιχθεί πνευματικά ο άνθρωπος. Ωστόσο, κάτι τέτοιο δεν υφίσταται ανάλογα. Καθώς οι όποιες γονιδιακά εσωτερικές του δυνάμεις, είναι σχεδόν πάντα ισχυρότερες από οποιαδήποτε επίκτητη γνώση ή εκπαίδευση, μέχρι σήμερα.

     Φανταστείτε όμως τώρα, έναν μάλλον ανεστραμμένο κόσμο. Όπου οι πολλοί φροντίζουν τους λίγους, και οι λίγοι και εκλεκτοί, διδάσκουν τους πολλούς.

      Ενώ αντίθετα, οι καλά και υγιώς σκεπτόμενοι, θα δύνανται κάποτε να βλέπουν κι αυτοί τη γη από απόσταση, όντας έξω απ’ το πρόβλημα. Την ίδια ώρα, όπου οι ελάχιστοι και μη ικανοί για σκέψη και ηθική πράξη, θα εξακολουθούν μάταια να περπατούν επάνω της.

      Ασφαλώς, τότε και μόνον τότε, η ανθρωπότητα σχεδόν άμεσα, θ’ αποκτούσε αθανασία!

               Υστερόγραφο

    Κι ενώ οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν βλακωδώς  πως μπορούν να επιβιώσουν ως μονάδες, εκμεταλλευόμενοι πάντοτε τους άλλους. Εντούτοις, είναι οι μόνοι που απομένουν κοινωνικά, αλλά και πνευματικά καθυστερημένοι.

      Παίρνοντας όμως τελικά… κι όλους τους υπολοίπους στο λαιμό τους!

      Πράγμα το οποίο, είτε δεν αντιλαμβάνονται ποτέ,  ζώντας για πάντα μέσα στην άγνοια. Ή, όταν κάτι τέτοιο τελικά συμβαίνει, -βλέπε συνειδητοποίηση- είναι πια πολύ αργά! 

            Υποσημείωση

      Ωστόσο, με τα έως τώρα δεδομένα, δεν έχουμε παρά  να περιμένουμε το τέλος, τελικά!

                                                          Ευ Δαίμων