Φιόντορ Μιχάιλοβιτς Ντοστογιέφσκι

        

         Ο πατέρας, κατά κοινή ομολογία, της αναλυτικής περιγραφής της ανθρώπινης ψυχολογίας, μες απ’ τα βιβλία του, διηγήματα και μυθιστορήματα -επιστημονικά μάλλον δοκίμια και εγχειρίδια!- που αφειδώς μας προσέφερε. Μας έδωσε απλόχερα τη δυνατότητα, μελετώντας τον πάλι, να εμβαθύνουμε τόσο πολύ μέσα μας, όσο κανένας άλλος. Έτσι, ο μόνιμος από πάντα συγκάτοικος του Φράντς Κάφκα, στην κορυφή του Ολύμπου της λογοτεχνίας! Εκεί όπου μόνο οι αθάνατοι της ποίησης και της πεζογραφίας έχουν καταφέρει φτάσουν, ανηφορίζοντας το δύσβατο και μοναχικό αυτόν δρόμο. Μας προσέφερε την ευτυχία και τη χαρά να τον διαβάζουμε, ξανά και ξανά, μέχρι και σήμερα.

    Ωστόσο, μιας κι έχει προηγηθεί όλων των άλλων… σ’ αυτό    το τόσο δύσκολο είδος γραφής, δικαιολογημένα θεωρείται ως ο τρισμέγιστος συγγραφέας και λογοτέχνης, παγκοσμίως!

     Παρόλα αυτά όμως, επιλέγοντας το βιβλίο αυτό, ίσως γιατί θέλουμε να υποδείξουμε κάτι αυταπόδεικτο. Αν κι είναι ένα απ’ τα λιγότερο αναγνώσιμα του Ντοστογιέφσκι, λες και υφίσταται κάτι τέτοιο, για όλα τ’ αριστουργήματα που μας παρέδωσε.

      Εντούτοις, αυτό το ιδιαίτερο πόνημα δεν υστερεί ούτε κατ’ ελάχιστο σε περιγραφικότητα και ξεκάθαρη απόδοση του τρόπου της σκέψης του.

      Αλλά και της ομορφιάς των συναισθημάτων, μα και της άποψης για τον κόσμο και τους ανθρώπους που τον αποτελούν.

        Ειδικότερα… λίγα λόγια για το βιβλίο.

      Μέσα σε πενήντα τέσσερις επιστολές, ο συγγραφέας  μας περιγράφει τον ανολοκλήρωτο έρωτα δυο νέων. Οι οποίοι ζουν, από κάποια απόσταση, σε μια δυστοπική κοινωνία, όπου δεν επιτρέπει -σχεδόν δογματικά- στην ευτυχία να συναντηθεί έστω και λίγο, μαζί τους.

        Έτσι, το υπέροχο αυτό γραπτό, ένα ακόμη απ’ τα  πολλά, με απαράμιλλο τρόπο μας αποκαλύπτει το πως ο ανικανοποίητος έρωτας! Δεν είναι απλά κάτι που δεν μπορεί  να σβήσει, αλλά το μοναδικό πράγμα που ζει μέσα μας για πάντα. Ωσάν κάτι τόσο αδιάβλητα αναλλοίωτο.

     Μιας κι όσοι είχαν κάποτε την ατυχία να βιώσουν κάτι τέτοιο… στα σίγουρα το κουβαλούν ακόμη βαθιά μέσα τους!

        Καθώς η υπαρξιστική λογοτεχνία, όπως αυτή θα εκφράζεται πάντα μες απ’ το ρεύμα και τη σχολή γραφής  του ρεαλισμού, που με τόση πίστη κι αφοσίωση υπηρέτησε   ο συγγραφέας, αμφιταλαντευόμενος ανάμεσα σ’ ένα Θεϊκό και σ’ έναν αθεϊστικό υπαρξισμό. Είναι αυτή που μας έχει δώσει τ’ αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, φιλοσοφίας και διανόησης. Καθώς, ίσως είναι, η μοναδική ενασχόληση που  θα μπορούσε να συγκινήσει ένα άτομο καθόλα επιρρεπή σε ανθυγιεινές απολαύσεις και καταστροφικές συνήθειες.

     “Πράγμα, το οποίο… απερίφραστα και χωρίς καμία  αναστολή, μπορεί να σας επιβεβαιώσει και ο υπογράφων!’

       Εμπνέοντας όμως, κάπως έτσι, όσους σύγχρονους ακολούθησαν, όπως ο Έρμαν Έσσε ή ο Τζον Στάινμπεκ, αλλά και άλλοι, για τους οποίους ελπίζω να μας δοθεί η ευκαιρία  να μιλήσουμε λίγο αργότερα.

      Καθώς ο ίδιος, σ’ ό,τι πολύτιμα ιδιαίτερο κι ανεκτίμητα σπουδαίο μας κληροδότησε, δεν φοβήθηκε να μας αποκαλύψει την αλήθεια της ζωής.

   Αφού κατάφερε ν’ αποδώσει με ύφος που δεν αντιγράφεται, -όσο κανένας άλλος- την πραγματική φύση των ανθρώπων, όσο ζοφερή κι αν είναι!

        Μιας κι όπως καταδεικνύει συνεχώς με τα έργα του,  αλλά και με τη ζωή του, ο μεγαλύτερος Ρώσος συγγραφέας. Το ελάχιστο και λιγοστό, ποτέ δεν είναι ασήμαντο.

             Υστερόγραφο

         Ζητώντας εκ των προτέρων συγνώμη για τα πολλά θαυμαστικά!

     Απ’ την αρχή του κειμένου, δεν σας κρύβω πόσο προβληματίστηκα για το πως εγώ, ένας πνευματικός νάνος…    θα μπορούσα να γράψω, έστω και μία λέξη για έναν τέτοιο γίγαντα!

      Αφού μόνο ως βλασφημία και ύβρης θα μπορούσε, εντελώς αντικειμενικά, να φανεί κάτι τέτοιο. Παρόλα αυτά όμως, το αποτόλμησα, θέλοντας όχι μόνο να δοκιμαστώ, μα  και να πράξω το δικό μου προσκύνημα. Εντούτοις, ό,τι κι αν έχω ήδη γράψει, τα λόγια θα είναι πάντοτε λίγα για κάτι τόσο πολύτιμο λογοτεχνικά, που ξεπερνά κάθε ανθρώπινη σκέψη.

        Γι’ αυτό… ανεχθείτε με! 

                                                        Ευ Δαίμων

-Την Κλυταιμνήστρα βάλτε τον Αγαμέμνονα να σκοτώσει,
 πριν αυτός για Τροίες ξεκινήσει και μας προδώσει.-

     “Το ακροτελεύτιο αυτό δίστιχο, απ’ το ποίημα του  Ευ Δαίμων, – Πολεμοκάπηλοι- περιέχεται στην ποιητική συλλογή Μήνιδες.”

       Η Μήδεια του Ευριπίδη, είναι η τραγωδία -ποίημα- του οποίου η απαγγελία έγινε για πρώτη φορά το 431π.χ στο αρχαίο θέατρο του Διονύσου, κάτω απ’ τον ιερό βράχο της Ακροπόλεως.

      Ενώ η Φόνισσα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, είναι το γραπτό αριστούργημα του ιερότερου μέλους των ελληνικών γραμμάτων, μόλις τον περασμένο αιώνα.

       Τούτου δοθέντος…!

     Θα μπορούσαμε να πούμε, χωρίς ίχνος υπερβολής, πως τα δυο αυτά έργα αντιπροσωπεύουν την εικόνα του τόπου μας, ως σημασιολογική οντότητα και ύπαρξη, κοινωνιολογικά και ιστορικά, όσο τίποτε άλλο!

       Δεν είναι συνεπώς τυχαίο… πως έχουν γραφτεί από Έλληνες!

       Εντούτοις, μεσολαβώντας εικοσιπέντε ολόκληροι αιώνες, τίποτα δεν μπόρεσε ν’ αφαιρέσει ο χρόνος από την ακτινοβόλα λάμψη τους. Όπου κατά τη διάρκεια, τραγικά οι γυναικείες παρουσίες, έζησαν αδιόρατα ανάμεσά μας, ωσάν μια κραυγή στη σιωπή, που δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η σκληρή αποτύπωση μιας ασυνείδητης απόγνωσης και μοναξιάς.

       Αυτές λοιπόν οι γυναίκες προσπαθούν ακόμα και σήμερα να τιμωρήσουν μιαν άδικη μοίρα, διαγράφοντας τα πάντα γύρω τους, ως να μην υπήρξαν ποτέ. Και χωρίς καν η δακρύβρεχτη πένα των ποιητών, ρομαντικών ή όχι, να μπορέσει να τις αγγίζει, έστω κατ’ ελάχιστον.

      Έτσι μνημονεύονται, όλες μαζί, παράλληλα με τις δημιουργίες της παγκόσμιας λογοτεχνίας, αλλά και σε άλλα, πολλά, αθάνατα έργα της τέχνης.

       Τον κύκλο ξεκινά η Μήδεια, ενώ η Φραγκογιαννού, προσπαθεί με τη σειρά της να τον ολοκληρώσει, επιδιώκοντας ξανά για λογαριασμό όλων των γυναικών, τη δικαίωση της αδελφής της, στην ιστορία του αίματος.

      Ωστόσο, εδώ, σ’ αυτό το σημείο, δεν επιτρέπεται να πάρουμε τη βολική άποψη ενός ή περισσοτέρων, από τους σύγχρονους -άνδρες- φιλόσοφους των τελευταίων δεκαετιών.

      Καθώς, σ’ ότι αφορά το δεύτερο φύλλο, -Simone de   Beauvoir- κι ενός μάλλον ουτοπικά υπαρξιακού φεμινισμού.

Θα βόλευε ίσως πολλούς η εξαγωγή εύκολων συμπερασμάτων, εφησυχάζοντας επιφανειακά μία ταραγμένη κοινωνική συνείδηση. Μιας και δεν θα οικονομούσε καμία βαθύτερη γνώση, αλλά και δεν μας ικανοποιεί κιόλας.

      Καθώς δεν είναι τίποτε άλλο, παρά το απαύγασμα μιας νωθρής σκέψης σκοταδισμού. Που σχηματίστηκε, από πριν και μάλλον παράδοξα, σε μια κοινωνία που πολύ περισσότερο βίαιη είναι, και λιγότερο λογική.

       Κι αν όντως ισχύει κάτι τέτοιο… τότε εύκολα εξηγείται αυτή η συνεχόμενη εμμονή στις τραγωδίες!

        Η οποία διατηρείται ζωντανή, περισσότερο από τριάντα αιώνες τώρα. Αφού, κάπως έτσι, θα μπορούσε να δικαιολογηθεί και η εμμονή προς την τέχνη, κάθε μορφής, από την Μήδεια μέχρι και τις σύγχρονες φόνισσες. Οι οποίες, αν και τραγικά πρόσωπα μυθικών ιστοριών, ζουν ακόμα ανάμεσα μας ωσάν άλλες Κασσάνδρες, κόρες μιας άλλης Εκάβης.

     Ωσάν τις Ερινύες, που τόσο έντονα και επίμονα μας προσκαλούν ν’ αναρωτηθούμε μήπως και τίποτα δεν έχει αλλάξει. Βιώνοντας έτσι κι εμείς, το ίδιο νουκλεϊκό οξύ που γέννησε αρχικά τον κόσμο μας, κάνοντάς τον να σταθεί όρθιος στα πόδια του, κοιτώντας συνεχώς προς τ’ άστρα.

      Και που συνεχίζει να θρέφει, με το αθάνατο κύτταρο της ελπίδας κατά τον κύκλο της δημιουργίας και τη πρόσκαιρης καταστροφής, τη ζωή.

       Όμως, αφήνοντας, έστω για λίγο, τις όποιες βαθιά  φιλοσοφικές αναζητήσεις, ας επικεντρωθούμε με συνέπεια  στο θέμα αυτού του κειμένου, που δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η εικόνα της γυναικείας παρουσίας. Αυτού του Θεϊκού πλάσματος της δημιουργίας, μπροστά στην όποια πρώτη και αποτυχημένη απόπειρα της ύπαρξης, που ακούει στο όνομα Αδάμ.

     Ας αναφερθούμε λοιπόν ιστορικά, και με συναίσθημα,  στην εικόνα, την πορεία, την έννοια και τελικά στην εντελώς απαραίτητη παρουσία της για τη ζωή. 

           Μιας και χωρίς αυτήν… ζωή δεν υπάρχει!

      Έτσι, η απορία που γεννάται αυθόρμητα μέσα μας,  είναι το τί κάνει αυτό το υπέροχο πλάσμα της δημιουργίας  τόσο δυνατό; Μιας κι η ιστορία της ανθρωπότητας διδάσκει  με γεγονότα, την απαράμιλλη αντοχή και ψυχική δύναμή της.

       Καθώς οι γυναίκες, όλες μαζί και η κάθε μία ξέχωρα,  είναι η πύλη και η πηγή της δημιουργίας. Και ίσως, η μόνες που δύνανται να καταστρέφουν, ταυτόχρονα, ό,τι τις προσδιορίζει ως παρουσία.

     Πράττοντας δε, με πλήρη επίγνωση της τραγικότητας  των πράξεων τους. Ρίχνοντας τα δημιουργήματά τους σ’ έναν συναισθηματικό καιάδα, με απόλυτη όμως συναίσθηση της πράξης τους.

      Αποδίδοντας, με απροκάλυπτη ειλικρίνεια, την όποια παράλογη απόφαση να τ’ απαλλάξει από μιαν άδικη μοίρα που μας εκθέτει γυμνούς μπροστά στις όποιες αδυναμίες μας.

     Καθώς αδυνατούμε ν’ ανταποκριθούμε στο κάλεσμα, απαλλάσσοντάς τες, κάποτε, από τη βαριά ευθύνη της ύπαρξης, στο σύνολο της.

      Διασώζοντας ταυτόχρονα τις όποιες δικαιολογίες των υπολοίπων, δηλαδή ημών!

     Προς τι λοιπόν ο Ευριπίδης μας κληροδοτεί το αθάνατο αυτό έργο του, εάν όχι ως ομολογία και αποδοχή. Πέμποντας στις σύγχρονες Μήδειες, όπως η γρια Φραγγογιαννού, εκείνου του κοσμοκαλόγερου της λογοτεχνίας. Μήπως γιατί τίποτα δεν έχει αλλάξει από τότε, και τίποτα δεν προκύπτει πως θ’ αλλάξει ποτέ.

    Καθώς οι σύγχρονες Μήδειες… μαζί μ’ αυτήν του αιώνιου ποιητή!

    Διαγράφουν, σε μία και μόνο στιγμή παροξυσμού, που ομοιάζει περισσότερο με μια μορφή απόλυτης τρέλας, όλα τα δημιουργήματά τους. Κάνοντας όμως έτσι την εικόνα τους ν’ αντηχεί ως μια κραυγή εκδίκησης, μέχρι και σήμερα.

      Μήπως όμως και η αδικαιολόγητη, κάποιες φορές, διακοπή μιας κύησης, δεν παραπέμπει σε κάτι τέτοιο.

     Και μάλιστα σ’ έναν δυτικό πολιτισμό, που έχει τόση πολύ ανάγκη από νέο, φρέσκο αίμα!

     Εδώ, άλλωστε, εδράζεται όλη η κτηνωδία που γεννάται  μέσα στην παραφροσύνη μιας διαρκώς αρρωστημένης εποχής.

      Και στη διεστραμμένη αντίληψη, περί αναφοράς, του τι είναι δικό μας και γιατί μας αφορά. Και μάλιστα, εκεί, όπου το ξένο προς την άρρωστη εσωτερικότητα μας συναίσθημα, δεν έχει καμία αξία.  

      Καθώς δε δύναται ν’ αφυπνίσει ένα είδος συμπαθείας, αλληλεγγύης ή και ντροπής ακόμα. Το οποίο θα μπορούσε ν’ ανασύρει τελικά από μέσα μας, την όποια αίσθηση προσωπικής ευθύνης, προς χάριν μιας συλλογικής ωφελιμότητας.

      Έτσι η εικόνα της γυναίκας -μητέρας- παιδοκτόνου, συμβολίζει απλώς την παρακμή μιας κοινωνίας που βρίσκεται πλέον σε συναισθηματικό ακρωτηριασμό. Έχοντας χάσει ως μέλη της, τις όποιες αξίες που τη στήριξαν και δυνάμωσαν έως τώρα, δημιουργώντας κοινούς δεσμούς, πολιτισμό και κυρίως κοινωνικές παραδόσεις.

      Πράγματα που πρέπει απαραιτήτως να οδηγούν στην ισότιμη ένωση μιας ομάδας ανθρώπων, που έχουν επιλέξει να ζουν μαζί, με δικαιοσύνη, χωρίς εξαιρέσεις, και με όπλα την αγαστή συνεργασία και συνεχή ειλικρινή επικοινωνία. Κι όχι την ενστικτώδη επιθυμία για κυριαρχία, εκμετάλλευση και περιθωριοποίηση, που οδηγεί πάντα τελικά στην καταστροφή.

        -Αντίθεση αρσενικού, θηλυκού. Μη αποδοχή, εσφαλμένη κρίση και απόρριψη.-

      Μιας κι όσο τα θηλυκά θα είναι οι μοναδικές πηγές ζωής, και οι δημιουργοί μιας συνέχειας, χωρίς άλλη επιλογή!

     Τόσο θα εμφανίζεται η παρουσία τους ως μία αδιόρατη απειλή προς τις παράλογες αιτιάσεις της μυικής δύναμης, που ρυθμίζει εντελώς παράλογα, ακόμα και σήμερα, τις ζωές των ανθρώπων.

      Έτσι, οι ειδεχθείς φόνισσες… ανεξαιρέτως αιτίας!

      Θα είναι πάντα ο κίνδυνος για την ασφάλεια μιας φαινομενικά ορθολογικής κοινωνίας, και για τη συνέχειά της.

       Καθώς η δογματική απόρριψη των θέλω, -ατομικά  και συλλογικά ασυνείδητα θηλυκού γένους-. Θα οδηγούν   πάντα στη συσσώρευση θύμου, δημιουργώντας μια παράλογη οργή που στρέφεται, τις περισσότερες φορές, μη μπορώντας να βρει διέξοδο, κατά του είναι και του εγώ.

       Στερώντας όμως, τελικά, απ’ το ίδιο τους το αίμα, τη συνέχειά του.

       Προκαλώντας εν κατακλείδι, με ίδιον κόστος, μιαν ακατανόητη εκδίκηση. Που ομοιάζει, σχεδόν διαστροφικά, με αυτοκαταστροφική ιεροδικεία, τουλάχιστον.

        Ανάλογα βέβαια, με την υποκειμενική κρίση του  καθενός, που σαν αυτόκλητοι και πρακτικοί δικαιοπράκτες, χρεώνουμε καταδικάζοντας, χωρίς κανένα προσωπικό κόστος και ευθύνη, μιας και δεν είμαστε γυναίκες.

      Πως όμως, κι ενώ συμβαίνει κάτι τέτοιο, ακόμη και σήμερα, αντί για την απέχθεια που έπρεπε να μας διακατέχει  ή να επιβάλλεται στο γεγονός! Εμείς, αντίθετα, νοιώθουμε μια κάποια έστω συγκατάβαση για τις πράξεις αυτές. Έως του σημείου μάλιστα και της αποδοχής, σε λογοτεχνικό πάντα επίπεδο, για τον εξοβελισμό του συναισθήματος από τις ηρωίδες. Ακόμα δε και για τον θάνατό τους, ως τελική δικαίωση για τις ίδιες, και επ’ ουδενί για τους άλλους. Χρεώνοντας τελικά την όποια ευθύνη, ανάλογα, με το ειδεχθές αποτέλεσμα της αδιαφορίας μας. Καθώς, ανεξήγητα, όλο αυτό, μας οδηγεί τελικά προς τον λυρικό θαυμασμό, ως ένα είδος προσωπικής μεταμέλειας για   τις ανείπωτες αυτές πράξεις βίας.

     Στις οποίες, μία άδικη και χωρίς κατανόηση κοινωνία, οδήγησε αυτές τις απελπισμένες κόρες στην πτώση και την απώλεια.

      Τα συγκεκριμένα λοιπόν αποτρόπαια γεγονότα, αν και παρουσιάζονται τελικά ως αποτέλεσμα της οδύνης που προκαλείται τόσο έντονα για την μη αποδοχή ή απόρριψη προς το πρόσωπο της γυναίκας, φίλης, ερωμένης, αδελφής, συζύγου και τελικά συνοδοιπόρου. Της οποίας οι επιθυμίες, οι προσδοκίες, οι ελπίδες και το νόημα για ζωή πρέπει τις περισσότερες φορές ν’ αποσιωπούνται.

      Καθώς προδίδονται συνεχώς από έναν παραλογισμό, και μια διαστροφή στη λειτουργία της σκέψης, που θέλει τη γυναικεία παρουσία ως κάτι το συνεχόμενα δοτικό, χωρίς όμως απαιτήσεις. Οδηγώντας αναπόφευκτα τις ίδιες, ξανά και ξανά, σε απονενοημένες πράξεις και σε καταστροφικά αποτελέσματα.

          Έτσι οι γυναίκες εγκληματούν κι αυτές, αλλά όχι αναίτια και χωρίς προσωπικό κόστος, όπως οι άνδρες. Μα σε βάρος του εαυτού τους.

          Τρωάδες του Ευριπίδη!

      Μιας και οι αποτρόπαιες πράξεις τους φέρουν το ειδικό  βάρος που κουβαλούν συνεχώς μέσα τους. Φορτωμένο σ’ ένα ιδιόμορφο ατομικό ασυνείδητο, διαμορφωμένο όμως, όχι από τις ίδιες. Άλλα από ένα παγιωμένο κοινωνικό σύστημα, που τις χρησιμοποιεί πάντα προς όφελος του, καθιστώντας τες ως δεύτερης αξίας παρουσίες.

       Και παρά τ’ ότι η ίδια η ζωή τις έχει εξοπλίσει με απαράμιλλη δύναμη, έστω και για την όποια εσχατολογική πράξη και ομολογία ύπαρξης. Αυτές ζουν συνεχώς κάτω απ’ τον φόβο της απόρριψης, που αρχέτυπα είναι ριζωμένος μέσα τους, μην επιτρέποντας να νοιώσουν ίσως πραγματικά ελεύθερες και δυνατές.

    Δημιουργώντας και διακονώντας τελικά, τις άγριες εκείνες συνθήκες, για όσους με πλήρη άγνοια δεν το αντιλαμβάνονται, που οδηγούν όμως τον άνθρωπο στην καταστροφή.

      Μιας και οι όποιες Μήδειες και Φραγγογιαννούδες,  ωσάν άλλες Μήνιδες ανά τους αιώνες -αν και κάποιοι δεν το αποδέχονται- είναι κι αυτές άνθρωποι… ό,τι κι αν έχουν κάνει!

            Υστερόγραφο

       Χωρίς καμία απολύτως πρόθεση ν’ απαλλαγούμε  από την ηθική ευθύνη, ενός από κοινού ειδεχθούς εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας. Εντούτοις… ως σκεπτόμενα όντα! Θα  πρέπει άμεσα, έχοντας την ιερή υποχρέωση, ν’ αντιληφθούμε και να κατανοήσουμε τα βαθύτερα αίτια αυτού.

         Έτσι, το κείμενο αυτό, είναι αφιερωμένο σ’ όλες τις σύγχρονες Μήδειες ανά τον κόσμο!      

          Υποσημείωση

      Για την ολοκλήρωση αυτού του κειμένου, παρέμεινα έγκλειστος στο γραφείο μου, δυσφορώντας κάποιες φορές, για όσες ώρες χρειάστηκε.

        Και παραδόξως, την πρώτη κιόλας ώρα!

     Η πένα, που κάποια γυναικεία χέρια μου έκαναν δώρο κάποτε, απόσωσε απ’ το μελάνι της, εντελώς άκαιρα. Έτσι, χωρίς άλλην επιλογή, αναγκάστηκα να χρησιμοποιήσω ένα ξεχασμένο στο συρτάρι του γραφείου κόκκινο στυλό, το οποίο και εξάντλησα επίσης, όντας κι αυτό στα τελευταία του!

      Αναφέρω δε -όλα τ’ ανωτέρω- παρεμπιπτόντως, απλώς  για να επιταχύνω την αποφόρτιση της εργασίας, ευελπιστώντας να μην έχουν καμία σημασιολογική έννοια μέσα μου.

      Αλλά και στην προσπάθεια ν¨ απαλλάξω τους αναγνώστες από κάτι τέτοιο, ανάλογα!

                                                                       Ευ Δαίμων

                          

          Ο άνθρωπος γεννιέται, ζει, εάν το μπορεί ή του το επιτρέψουν, και τέλος πεθαίνει φεύγοντας μοναχός από μια συγκεκριμένη κατάσταση συνειδητότητας, προς κάποια άλλη, ίσως αρκετά διαφορετική, ή πάλι προς το τίποτα!

        Αναλόγως, τι θέλει ουτοπικά να πιστεύει ο κάθε ένας από εμάς.

       Στην πρώτη περίπτωση, αναγκαστικά, πρέπει να κατατάξουμε τις όποιες θρησκευτικές δοξασίες, απανταχού των εκκλησιαστικών δογμάτων, μιας και η όποια θεώρηση κατά τον θεϊστικό υπαρξισμό, προϋποθέτει μια κάποια ελπίδα σωτηρίας από την σκλαβιά της ζωής. Χρησιμοποιώντας όμως ταυτόχρονα, ως απαραίτητα, τα εργαλεία του προσηλυτισμού, του θετικισμού και του δογματισμού, ως παρεχόμενες υπηρεσίες εξυπηρέτησης αναγκών της πελατειακής αυτής σχέσης. Πάντα μεταξύ ενός ιδεατού προϊόντος ή συνεχούς παροχής, προς κάλυψη προσωπικών, πνευματικών και εσωτερικών αναγκών.

      Έτσι αναμφισβήτητα, στη δεύτερη κατηγορία, με μια δόση αυταρέσκειας, θα εντάξουμε αμέσως τη φιλοσοφία και τις επιστήμες -αθεϊστικός υπαρξισμός-. Εκεί όπου μόνο το απτό είναι και υπαρκτό, ενώ ταυτόχρονα, η ίδια η εικόνα του κόσμου, δεν υφίσταται καν ως μη παρατηρήσιμη. Μιας και μόνο η πειραματική απόδειξη και έρευνα, είναι τα μοναδικά στοιχεία που αποκαλύπτουν την αλήθεια, χωρίς προσωπικές εξιδανικεύσεις και αυταπάτες.

      Πολύ εύκολα λοιπόν, ο κάθε ένας, μπορεί να επιλέξει  τον τρόπο σκέψης, παρατήρησης και αποδοχής των πραγμάτων, γύρω, αλλά και μέσα του. Χωρίς βέβαια να δίνει λογαριασμό γι’ αυτό, σε κανέναν άλλο.

       Ωστόσο, ο υπογράφον, διαισθανόμενος την ευθύνη  της άποψης, έχοντας από καιρό κάνει την όποια προσωπική επιλογή. Ομολογεί ευθαρσώς, πως δεν συντάσσεται με την ίδια αντίληψη, απέναντι στις όποιες υποσχέσεις για κάποια άνωθεν σωτηρία του μέλλοντος αιώνος, εντελώς απροβλημάτιστα.

      Καθώς από νωρίς, μάλλον αδυνατούσε, ως ένα γνήσιο αντίγραφο, να μην παρατηρεί πως η ζωή, όπως άλλωστε μας  διδάσκουν οι φιλόσοφοι και στοχαστές, είναι μια περιπέτεια γεμάτη δυσκολίες, πόνο και καταστροφές. Κι ενώ, από παλιά, παρουσιάζονται αυτά ως μία αναγκαιότητα εκπαίδευσης για την τελική κατάκτηση της σωτήριας και της ελευθερίας της ψυχής, σε μιαν άλλη πάντα διάσταση. Εντούτοις, κάτι τόσο απλοϊκά κι απολαυστικά καθησυχαστικό, ελάχιστα ικανοποιεί πολλούς από εμάς. Μετατρέποντάς μας ταυτόχρονα σε άτομα που συνεχώς ταλαιπωρούνται, ακολουθώντας συνεχόμενα την αναζήτηση   της αλήθειας και της ύπαρξης.

      Εάν βέβαια κάτι τέτοιο όντως υπάρχει… και δεν είναι  τελικά κι αυτό μία ακόμα εσωτερική αυταπάτη που οδηγεί απλά τη σκέψη στην ουτοπία του τίποτα.

       Εδώ όμως, έχοντας πλέον οδηγηθεί αναπόφευκτα σ’ ένα φαινομενικά αληθοφανές συμπέρασμα, θα πρέπει ίσως ν’ ανατρέξουμε πάραυτα στη βιβλιογραφία.

      Από αιώνων λοιπόν, έως και σήμερα ατυχώς, μάλλον αυτόκλητα, καθηγητές και ιερείς, μας διδάσκουν με δοξασίες πως ο κάτω ή ο πάνω κόσμος, ανάλογα, αναμένει την άφιξη όλων, στην ώρα τους ή και όχι, απαρέγκλιτα και χωρίς άλλην επιλογή! Ενώ αντίθετα, οι σύγχρονες επιστήμες, περιγράφουν με απτές αποδείξεις και επιχειρήματα λογικής την ξεκάθαρη εικόνα των παρατηρήσιμων πραγμάτων, που πάντα προηγείται μιας βασανιστικής ύπαρξης και του τίποτα που άπτεται αυτής.

       Έτσι συνεχόμενα ο σκεπτόμενος άνθρωπος, ανάμεσα στην ταλαιπωρία και τον πόνο μιας ζοφερής ύπαρξης, μα και    στη σκοτεινή σκέψη, -φόβο θανάτου- εύκολα αντιλαμβάνεται μες την πραγματικότητα που ζει την ενοχλητική έλλειψη της ελευθερίας.

         Την αντίληψη δηλαδή της διαφοράς του να σκέφτεται, μα και να πράττει κανείς ελεύθερα.

     Αφού δεν έχει παρά να διαλέξει μεταξύ μιας αυταπάτης, έναντι της λυτρωτικής ιδέας πως ο θάνατος τελικά μπορεί να είναι η μόνη διέξοδος, το μοναδικά ανοικτό παράθυρο προς την ανεύρεση της αλήθειας -ως λύτρωση για όσα τον ταλαιπωρούν- και συνεπώς της ελευθερίας, όποιο κι αν είναι τελικά το αποτέλεσμα.

         Στο συγκεκριμένο δε σημείο, προ ενός εικονικού  αδιεξόδου, ας αναφερθούμε τάχιστα σε δυο αρκετά πρόσφατες φιλοσοφικές διαπιστώσεις, ελαφρώς παραλλαγμένες για την οικονομία του κειμένου, οι οποίες όμως αναμφισβήτητα έχουν ρίζες μες τον στοχαστικά απαράμιλλο λόγο, παλαιοτέρων.

    Ό,τι κι αν κάνει ο άνθρωπος… το μόνο που καταφέρνει τελικά, είναι να φτιάχνει μόνος τα σίδερα της φυλακής του!

                                                     -Jean Paul Sartre-

     Ερχόμαστε απ’ το τίποτα, -κάθε στιγμή πεθαίνουμε- πηγαίνουμε στο τίποτα. Το μεταξύ φωτεινό διάστημα, όσο κρατά η λάμψη μιας αστραπής, το λέμε ζωή.

                                                     -Νίκος Καζαντζάκης-

      Ίσως μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα, πως αυτές οι φράσεις εκλύουν όλη την εικόνα της ανθρώπινης ύπαρξης, μ’ έναν τόσο απόλυτα ειλικρινή τρόπο, που μόνο η πιο βαθιά και έντονη παρατήρηση μπορεί ν’ αποδώσει σήμερα.

       Μιας κι ο άνθρωπος προσπαθεί πλέον απελπισμένα ν’ απελευθερωθεί από κοινωνικά δεσμά και ψεύτικες αντιλήψεις, χωρίς να το καταφέρνει όμως σχεδόν ποτέ. Συνεχόμενα δέσμιος ανάμεσα στις προσωπικές ανάγκες που δημιουργούνται πάντα από εξωτερικούς παράγοντες. Απόλυτα εγκλωβισμένος σ’ ένα ανεπαρκές χρονικό διάστημα ζώσας κατάστασης, το όποιο όμως προκαλεί τη δυσφορία ενός ατέρμονου κι αδιέξοδου εγώ. Ενός άλλου, προσποιητά ξένου εαυτού, που όχι μόνο δεν προλαβαίνει να συνειδητοποιήσει το είδος και το μέγεθος της ύπαρξής του.

Αλλά δεν έχει επίσης και το ελάχιστο περιθώριο της επιλογής μιας κάποιας προσωπικής ελευθερίας, έναντι στα δικά του θέλω, και τα συμβιβαστικά θέλω των άλλων. Αναγκασμένος έτσι να υποκύπτει -τις περισσότερες φορές- σε εικονικά δομημένες ανάγκες που ψεύτικα παρουσιάζονται ως προσωπικές επιλογές.

Ενώ δεν είναι τίποτε άλλο, παρά εικονικές φυλακές, εκεί όπου το άτομο εναποθέτει εθελοντικά την ύπαρξη του εμπρός στο φόβο της μοναξιάς. Θεωρώντας, εντελώς λανθασμένα, πως μόνον έτσι διαφυλάττει ό,τι πολυτιμότερο έχει συγκεντρώσει απ’ τα σκουπίδια, που όλοι οι άλλοι ψευδώς ονομάζουν πλούτο!

       Έτσι λοιπόν το άτομο, αν και ζει λίγο, σε σχέση με την αιωνιότητα της ατελεύτητης δημιουργίας, όσο και η λάμψη μιας αστραπής! Εντούτοις, προλαβαίνει να μάθει, να καταλάβει και τελικά ίσως να κατανοήσει σχεδόν πλήρως, την αξία και το βαθύτερο νόημα της ύπαρξής του.

     Το μεγάλο άλλωστε ερώτημα… θα είναι πάντοτε ένα!

              “Ποιος, και γιατί είμαι…;”

      Ωστόσο, αντ’ αυτού, ο άνθρωπος, στις συντριπτικά περισσότερες των περιπτώσεων, σπαταλά τον λιγοστό χρόνο   του για να συντηρεί μια πρόσκαιρα ασυνείδητη λάθος αντίληψη περί ζωής. Πλατσουρίζοντας ανάμεσα στα ρηχά λασπόνερα μιας ουτοπικής, καθ’ όλα ενστικτώδους ύπαρξης, αντί να βουτήξει ολόγυμνος στην άβυσσο μιας συνειδητότητας που εξερευνά αναζητώντας συνεχώς απαντήσεις στην ανωτέρω ερώτηση.

     Η ανθρώπινη ύπαρξη λοιπόν, μην μπορώντας να βρει  ή να δώσει έστω μια σαφή απάντηση σε όσα καθημερινά την ταλαιπωρούν, οδηγείται αναγκαστικά στην αποδοχή εικονικών ελπίδων που πρόσκαιρα καθησυχάζουν τις όποιες ανησυχίες. Μιας κι ο ύπνος, ως μία εκούσια επιλογή ψεύτικου θανάτου, κάτι σαν πρόβα μιας άλλης συνειδητότητας. Είναι όντως μία ακόμη μορφή αποστασιοποίησης, έχοντας τη δυνατότητα και την εικόνα μιας υπεκφυγής. Εάν βέβαια είναι απόλυτα ήρεμος, χωρίς εφιαλτικές εικόνες και σκέψεις. Μιας και το συνειδητό, γεμάτο αγωνίες και προβληματισμούς, μάταια προσπαθεί να ξεκουραστεί κλείνοντας τον διακόπτη των αισθήσεων.

      Την ίδια όμως ακριβώς στιγμή που το ασυνείδητο ξυπνά,     -εγειρόμενο μέσα μας- αναλαμβάνοντας τα ινία της σκέψης.

    Πέραν όμως αυτής της βιολογικά αναγκαστικής επιλογής, υπάρχει αναπόφευκτα πάντοτε η στιγμή της εξόδου από μιαν αδιέξοδη κατάσταση, που δεν είναι άλλη, παρά η ταυτόχρονη παρουσία του ατόμου ανάμεσα στην εικόνα των άλλων. Κι αφού ο άνθρωπος έρχεται απ’ το τίποτα, προσπαθώντας να ζει ελεύθερος, κι ας μην το καταφέρνει στις περισσότερες των περιπτώσεων. Τελικά φεύγει στα σίγουρα μόνος για κάπου αλλού, μα και πάλι μέσα στο χάος που τον δημιούργησε.

      Τότε, ίσως, κι εντελώς αυθαίρετα, θα μπορούσαμε να πούμε πως το παράθυρο του θανάτου, η μοναδικά πραγματική έξοδος απ’ τη ζωή, σημείο όπου και πάλι με αυθαίρετο τρόπο οριοθετούμε ως τέλος, ονομάζοντάς το ανάλογα. Να μην είναι τίποτε άλλο, παρά η αλλαγή της παρούσας μορφής ενέργειας   σε κάτι άλλο, όπως οι φυσικές επιστήμες μας βεβαιώνουν. Η μεταβολή δηλαδή της αντίληψης που μας έδωσε αρχικά σχήμα και εικόνα, και η οποία οδηγείται αναπόφευκτα με τη μετάβαση του τέλους σε μιαν άλλη μορφή, επαναλαμβάνοντας όμως και πάλι την όποια πρωθύστερη κατάστασή της. Και η οποία, ως συνειδητότητα στο παρόν, εάν αυτή συνεχίζει να υφίσταται! Αποκαλύπτει αυτομάτως την έννοια της ύπαρξης των παρατηρήσιμων μορφών του κόσμου μας, ως μια φυσιολογική κατάσταση αντίληψης και αποκάλυψης της αλήθειας. Δίνοντας όλες τις απαντήσεις που τώρα γίνονται αντιληπτές ως εικασίες.

       Έτσι για τον υπεράνθρωπο που δίνει αυτό τον αγώνα,  ο δρόμος δεν είναι άλλος, πάρα η όσο το δυνατόν καλύτερη απόκτηση εμπειριών, στην παρούσα κατάσταση. Αναμένοντας πάντοτε με στωικότητα την επαλήθευση των απαντήσεων και αποτελεσμάτων, στο φυσικό πείραμα της ζωής. Καθώς ο άκαιρα δημιουργημένος φόβος, για ότι το αναπόφευκτα φυσιολογικό, δεν είναι απλά μη λογικός, αλλά και στερητικά παράλογος.

      Εν κατακλείδι, θα λέγαμε πως ο θάνατος, η έσχατη ώρα της ζωής, αυτή η ζοφερή εικόνα της απώλειας του είναι!  

      Θα μπορούσε τώρα ν’ αποδειχθεί ως η μόνη διέξοδος προς τη απόλυτη γνώση, την αλήθεια, την ελευθερία και την ολοκλήρωση, ως μία ακόμη παρεξηγημένη έννοια, που πολύ    και τόσο άδικα μας τρομάζει.  

      Καθώς η στιγμή της επιβεβαίωσης και της αποκάλυψης της ύπαρξης, ερχόμενη τόσο αφοπλιστικά ανακουφιστική, όντας η αποκαλυπτική εικόνα που εντελώς λογικά θα μας οδηγήσει   σε μια πραγματική ελευθερία. Τελικά μας κάνει να νοιώσουμε ολοκληρωτικά ευτυχείς, -πρώτη φορά για πολλούς!- που ζήσαμε το πείραμα μέχρι τέλους, απολαμβάνοντας όλη την πορεία μιας επιστημονικής έρευνας, μέχρι την αποκάλυψη της αλήθειας.

      Αποκτώντας έτσι, όλη τη γνώση που τόσο πολύ μας έκανε να διψάμε!

                                                                 Ευ Δαίμων

Ευ Δαίμων

Είναι γνωστό πως η ανθρωπότητα έχει αντιμετωπίσει στο παρελθόν καταστροφές που εξάλειψαν εκατομμύρια μέλη της μέχρι τώρα, ενώ κάποιες από αυτές, το έκαναν μόλις σε λίγες ημέρες. Σε άλλες πάλι… πήρε κάποια χρόνια!

       Ωστόσο, η τελευταία αυτή επιδημία που συντελείται  στις μέρες μας, έχει ως αφετηρία αρκετές δεκαετίες τώρα. Καθώς δεν είναι τίποτε άλλο, παρά μία ασθένεια που προσβάλει πρώτα τον ανθρώπινο εγκέφαλο, καταλήγοντας τελικά να καταστρέψει κι όλη την ύπαρξη του ατόμου μαζικά.

       Το βασικό σύμπτωμα αυτής της αρρώστιας, δεν είναι   άλλο, παρά η απώλεια της ικανότητας προς λογική ή ακόμη και οποιαδήποτε παραγωγική σκέψη. Η λειτουργία δηλαδή του εγκεφάλου που διαχωρίζει τους σκεπτόμενους αναλυτικά ανθρώπους, από τις άλλες μορφές ζωής. Οδηγώντας τελικά το άτομο στο ν’ αποδεχθεί την ανοησία ως την φυσική κατάσταση της ύπαρξης, μετατρέποντας εαυτόν σε ηλίθιο.

       Τι όμως έχει προκαλέσει μιαν τέτοια ασθένεια…;

      Το βασικότερο όλων, δεν είναι παρά η αποτυχία της εκπαίδευσης να εκπληρώσει τον σκοπό της εις το ακέραιο, εφαρμόζοντας τις πετυχημένες μεθόδους του παρελθόντος, οι οποίες εντελώς παράδοξα εμφανίζονται πλέον ως ξεπερασμένες. Μιας και η απόλυτη έννοια της λέξης -παίδευσις- σημαίνει την προσπάθεια της αυτοβελτίωσης με κάθε πρόσφορο μέσον.

      Πράγμα που ο κάθε ηλίθιος απορρίπτει, χωρίς δεύτερη σκέψη!

      Η σύγχρονη όμως αυτή ασθένεια, είναι όντως άκρως  θανατηφόρα για την όποια ατομική συνειδητότητα, αλλά  και ύπαρξη. Έτσι όλοι πλέον, ζούμε την εποχή όπου ουδείς χρειάζεται να χρησιμοποιεί το μυαλό του, ως βασικό εργαλείο σκέψεις, μιας κι όλα προσφέρονται δωρεάν και χωρίς κόπο, με τη μορφή της εικόνας. Η οποία ζήτα απ’ το άτομο, απλώς να επαναλαμβάνει ό,τι ακριβώς βλέπει, μετατρέποντάς το σ’ ένα αυτόματο μηχάνημα υποδοχής κερμάτων.

      Από που προήλθε όμως και πως δημιουργήθηκε η ασθένεια των ημερών μας; Καθώς είναι απλά το αποτέλεσμα των ψεύτικων και εικονικών δόμων της σύγχρονης κοινωνίας, που παρουσιάζονται ως πολιτισμός, εγκατεστημένος πάντα από υποσυστήματα που εκμεταλλεύονται την αμάθεια ή και την ημιμάθεια των μαζών προς όφελός τους. Καταστρέφοντας   όμως έτσι, κάθε υγειά δομή και τρόπο σκέψης της κοινωνίας των πολιτών.   

      Το τρομερότερο δε απ’ όλα, είναι πως η πλειοψηφία των ασθενούντων, θεωρούν τα πάντα φυσιολογικά, μη γνωρίζοντας το πόσο πάσχουν πραγματικά οι ίδιοι.

      Εντούτοις, η ανοησία που έχει χτυπήσει όλη σχεδόν  την ανθρωπότητα, δεν είναι το αποτέλεσμα ενός ξαφνικού ατυχήματος, αλλά ούτε και μια φυσική καταστροφή. Αντιθέτως, είναι κάτι που πολύ υπολογισμένα τοποθετήθηκε ως κακόβουλο λογισμικό, μες τον κυτταρικό ηλεκτρονικό υπολογιστή του ανθρώπινου εγκεφάλου. Ωστόσο, η λειτουργία αυτή, αντί να γίνει αντιληπτή ως λάθος, αναγνωρίζεται ψευδώς ως πρακτικά σωστή. Μιας και η ευκολία, δεν απαιτεί καμία προσπάθεια, ενώ το αντίθετο, θέλει κόπο, κι όχι τρόπο!

      Έτσι βλέπουμε τριγύρω ανθρώπους να στέκονται με τις ώρες μπροστά σε φωτεινές οθόνες, αντί να συνομιλούν μεταξύ τους ανταλλάσσοντας ιδέες, απόψεις και ζωτικότητα. Μα όλο αυτό, δεν είναι απλά μία ευκολία, αλλά η ραγδαία εξάπλωση της νόσου, που καταστρέφει τώρα ολοσχερώς τις εγκεφαλικές απολήξεις του ανθρώπου. Καθώς το ον αυτό, ήταν εξ αρχής κατασκευασμένο να δημιουργεί σκέψη, κι όχι να ταΐζει τον εαυτό του με ήδη κατεργασμένες πληροφορίες. Όπως κι όλα τα είδη των έτοιμων τροφών, στις σύγχρονες και τεχνολογικά εξελιγμένες κοινωνίες, που καθιστούν το άτομο παχύσαρκο, στερώντας του την χαρά της πραγματικής ζωής και ευεξίας.

     Εδώ όμως η φύση έχει αρχίσει ν’ αντιδρά σ’ αυτή την ανωμαλία, μη δεχόμενη την παντελή έλλειψη προσπάθειας που απομακρύνει σταδιακά τα άτομα από την πραγματικότητα. Μιας όλο και περισσότεροι συνάνθρωποι μας, αναζητούν θεραπεία σε ψυχολόγους, ψυχιάτρους και φάρμακα.

     Οι περισσότεροι όμως δέχονται τις έτοιμες λύσεις που προσφέρονται εύκολα και φαινομενικά ανέξοδα, με σκοπό να συνεχίζουν να ταΐζουν τη βλακεία. Έτσι όλες οι γνώσεις που με τόσο πολύ κόπο συλλέχθηκαν ανά τους αιώνες. Τώρα γίνονται κτήμα των ελάχιστων, αποκλείοντας τον πραγματικά πνευματικό πλούτο, απ’ το σύνολο της πλειοψηφίας. Μιας και η γνώση της αλήθειας, είναι αποκλειστικά η πραγματική δύναμη του ανθρώπου σήμερα. Εγκαταλείποντας όμως τις μάζες στην άγνοια και τη χειραγώγηση, προς όφελος πάντα των ολίγων, που συνεχίζουν να εκμεταλλεύονται τους πολλούς. 

      Σε αυτές όμως τις κακόβουλες ενέργειες και πράξεις, χρησιμοποιούνται και τ’ ανάλογα εργαλεία και μέθοδοι για την εξάπλωση της αρρώστιας. Όπως είναι τα μέσα ενημέρωσης και κοινωνικής δήθεν δικτύωσης, σε συνάρτηση πάντα με την πλήρη αποτυχία της πραγματικής εκπαίδευσης.

     Καθώς όλα αυτά, δεν αποσκοπούν στη μόρφωση του  ατόμου, μα στον εθισμό του στο έτοιμο και το πρόσφορα βολικό, που αναπόφευκτα τον οδηγούν σε λάθος επιλογές  με καταστροφικά αποτελέσματα. Κι έτσι τελικά, εθισμένος όπως είναι, αναζητά όλο και περισσότερες ψευδείς εικόνες,  που καθησυχάζουν την πλήρως ναρκωμένη συνειδητότητά    του, καθιστώντας τον ανίκανο ν’ αντιδράσει. Προσφέροντας όμως συνεχώς στους άλλους, τη δυνατότητα ν’ αποφασίζουν γι’ αυτόν και για τη ζωή του. Οδηγώντας τον τελικά, μαζί με   το σύνολο της ανθρωπότητας, σε κάποια μορφή κτηνώδους κατάστασης, έτοιμη προς ανόητη θυσία και σφαγή.

       Έτσι το άτομο, αντί να επιδιώκει την απόκτηση  βασικών γνώσεων επιβίωσης -επιστήμες- ικανοποιείται με κατεργασμένα υποκατάστατα που τον ωθούν όλο και βαθύτερα στην άγνοια. Αφού πλέον, μόλις σε λίγα λεπτά της ώρας, δισεκατομμύρια ανθρώπων σχηματίζουν άποψη για πράγματα που δεν γνωρίζουν, ούτε κατ’ ελάχιστον. Παραμένοντας θεατές εξώφυλλων, όπου κάποιοι άλλοι έχουν τυπώσει, παραδομένοι   σε μια ζωή χωρίς εσωτερικότητα και βάθος.

        Μιας κι αυτή η επιλογή -τελικά- παρουσιάζεται ως η πιο προσοδοφόρα για τους λίγους και εκλεκτούς!

       Τι γίνεται όμως όταν το άτομο, στην προσπάθεια να ξεχωρίσει, αναζητά κι άλλες επιλογές σκέψης έξω από  το σύνηθες και φαινομενικά πρακτικό. Όταν δηλαδή αρχίζει  να ερευνά και να εξετάζει αναλύοντας τα δεδομένα γύρω του για αποδείξεις, μέσα σε μια κοινωνία που αφειδώς προσφέρει εύκολες κι άμεσες απαντήσεις, με κάθε απορία ή αμφισβήτηση, αρχίζοντας να σκέφτεται έξω από τα συνήθη δεδομένα.

       Τότε οι πράξεις αυτές γίνονται αυτόματα βαθιά προβληματικές για όλους τους άλλους, προκαλώντας απορία,    περιέργεια και τέλος απόρριψη. Όμως η διαπίστωση της λάθος επιλογής, οδηγεί το άτομο σε άμεση σύγκρουση με το εγώ, προκαλώντας ταυτόχρονα ρήξη με τον εξωτερικό κόσμο.

       Καθώς οι μέχρι τότε απόλυτα σωστές πληροφορίες  και παγιωμένες κοινωνικές πεποιθήσεις, προκαλούν τώρα αμφιβολία και έλλειψη εμπιστοσύνης, όχι μόνο απέναντι στους πολλούς, αλλά ακόμη και στον ίδιο του τον εαυτό.

      Η θεραπεία άλλωστε, είναι και πάλι η επιστροφή  στα κοινώς αποδεκτά και συνηθισμένα μοτίβα σκέψης. Έτσι μηχανικά επαναλαμβάνει, ό,τι και οι άλλοι από ανοησία και άγνοια πράττουν. Αποδιώχνοντας όμως ξανά το συναίσθημα   της μοναξιάς, που ζητά επιτακτικά να εμβαθύνει στις ανήσυχες σκέψεις του. Παραδιδόμενος αμαχητί στις ψευδαισθήσεις της ασφάλειας, που προσφέρει η επανένταξή του στις μάζες των απόλυτα ικανοποιημένων μελών της κοινωνίας.

     Ωστόσο, εάν η επιλογή δύναται να είναι διαφορετική, αποφασίζοντας ίσως να συνεχίσει το νέο δρόμο που ανοίγεται έμπροσθέν του. Τότε η όποια παρουσία του χαρακτηρίζεται, τις περισσότερες φορές, ως αιρετική, περιθωριακή! Και τα νέα λεγόμενα του, ως άκρως επικίνδυνα για το κοινό καλό και την ευημερία των πολλών. Καθώς οτιδήποτε ξεφεύγει της μαζικής επιλογής από τα κοινά αποδεκτά όρια μιας κοινωνικής κολε-κτίβας. Εύκολα θα κατηγοριοποιηθεί ως επίθεση στο σύστημα ή ακόμη χειρότερα, ως ένας επαναστατικώς εξτρεμισμός. Καθώς η αναντίρρητη υπακοή στις δεδομένες κοινωνικές νόρμες, είναι πάντοτε για την πλειοψηφία αδιαπραγμάτευτη.

      Αφού ποτέ μέχρι σήμερα, οι πολλοί δεν είχαν τόσο πολύ δίκιο απέναντι στις καινοτομίες της μειοψηφίας.

       Καθώς ζούμε πλέον ανάμεσα σε ομοιογενείς μονάδες, που γνωρίζουν τα πάντα… χωρίς όμως να ξέρουν τίποτα!

      Έτσι η ψεύτικη εικόνα αυτού που μπορεί να λύνει δύσκολες εξισώσεις, χρησιμοποιώντας έναν υπολογιστή χειρός, χωρίς καν να ξέρει πως κάνουν διαίρεση με χαρτί και μολυβί! Ή πάλι, αναπτύσσοντας ταυτόχρονα τις πιο πολύπλοκες έννοιες, -αλγόριθμοι-  μα δεν γνωρίζει καν από που έρχεται η τροφή, η οποία είναι εντελώς απαραίτητη για τη ζωή του. Είναι πλέον το αποδεκτό πρότυπο μιας διαστροφικής κοινωνικής πραγματικότητας.

       Μη μπορώντας όμως να φυτέψει, ούτε γλάστρα!

      Εντούτοις, όλοι μιλούν σήμερα για το μέλλον, χωρίς να γνωρίζουν τίποτε σχετικά με το παρελθόν.

        Και το πιο επικίνδυνο απ’ όλα…!

       Είναι πως όλοι αυτοί γίνονται αμέσως πιστευτοί, τις περισσότερες φορές, απ’ το σύνολο σχεδόν των ατόμων, που δεν κάνουν το παραμικρό για να σκεφτούν από μόνοι τους.

       Τι πιο τρανό και τραγικό παράδειγμα, απ’ τους  εκατοντάδες αμόρφωτους και άσχετους -influencers- που διδάσκουν καθημερινά με βλακείες τις χιλιάδες των -followers-.

          ean to grafv svsta…!      

     Κι ακόμη χειρότερα γίνονται τα πράγματα, όταν ο  κάθε κάτοχος ενός κινητού τηλεφώνου, tamplet ή lap top, θεωρεί πλέον εαυτόν ως γνώστη των πάντων.

      Έτσι η σκέψη και μόνο, πως όλοι αυτοί οι επικίνδυνα άσχετοι ή στην καλύτερη περίπτωση ημιμαθείς ενημερώνουν και πληροφορούν τα εκατομμύρια των αμαθών, για το τι είναι αληθές και τί ψέμα! Θα έπρεπε ταυτόχρονα να μας κάνει ν’ ανησυχούμε σφοδρά και να ανατριχιάζουμε από φόβο.

      Μιας κι όλοι αυτοί… αδυνατούν να το κάνουν από ντροπή!

       Ο άνθρωπος, είναι σχεδόν πάντα οι επιλογές του.

                                                    -Jean Paul Sartre-

      Οι πάντες πλέον είναι καταδικασμένοι στην στέρηση  της αλήθειας και της πραγματικής ελευθερίας. Αφού αντί να βουτήξουν στην άβυσσο της γνώσης, παραμένουν επιπλέοντας ως φελλοί, σε μια δύσοσμη επιφάνεια ικανοποίησης ψεύτικων αναγκών και συναισθημάτων.

      Το πρόβλημα όμως δεν βρίσκεται μόνο εντός ασθενών μυαλών και κούφιων κρανίων, αλλά στην πλήρη εφαρμογή πλέον ενός παγκόσμιου συστήματος, που επιβραβεύει πάντοτε την τυφλή αποδοχή των πάντων, και την αρρωστημένα υπάκουη ανοχή όλων. Έτσι ζούμε πλέον σε μία εποχή όπου οι μάζες αρνούνται πεισματικά να θυσιάσουν την όποια ευκολία για το χατήρι της αλήθειας και το κτίσιμο μιας δίκαιης κοινωνικής οντότητας, η οποία μάλλον δεν βολεύει πια κανέναν.

    Κι όλο αυτό… απλά για την δικαίωση της πρόσκαιρης ευημερίας των προβάτων, που μακάρια βόσκουν τη χλόη που σερβίρεται πλουσιοπάροχα, προ ετοιμαζόμενα, εντωμεταξύ  -αναπόφευκτα- για τη μελλοντική σφαγή που επίκειται.

      Έτσι, όλοι οι ηλίθιοι, πανηγυρίζουν μπροστά στην  ορθότητα της άποψης τους, θεωρώντας εαυτούς ως σωσμένους, ενώ ταυτόχρονα, κρέμεται πάνω από τις ψυχές και τα κεφάλια τους, ο ακονισμένος πέλεκυς της συνειδητοποίησης, που αργά   ή γρήγορα θα κάνει την παρουσία της ως μία απόλυτα καταστροφική δύναμη.

      Γιατί όμως η ανοησία δεν αντιλαμβάνεται το λάθος… ακριβώς γιατί είναι τόσοι πολλοί αυτοί που συμφωνούν μαζί της!

      Μιας και όποιος έχει αποδεχθεί τελεσίδικα πια την    παθολογική κατάσταση, εις την οποία βρίσκεται, ως απόλυτα φυσιολογική, τότε ποτέ δεν θ’ αναζητήσει έστω μια κάποια θεραπεία γι αυτήν.

      Μιας και ελάχιστοι μαθαίνουν επειδή έπαθαν… αφού όλοι απλά παθαίνουν, μη μαθαίνοντας ποτέ!

      Ποιο όμως θα μπορούσε να είναι το ίαμα γι’ αυτήν την  τόσο μεταδοτική αρρώστια της εποχής, παρά από τη σιωπή της εσωτερικότητας. Ρωτώντας ταυτόχρονα και επικοινωνώντας με ειλικρίνεια απέναντι στον ίδιο τον εαυτό μας, έστω για λίγο, αναζητώντας εκεί το φως της δική μας αλήθειας, απορρίπτοντας όμως την ίδια στιγμή, και τα δικά μας ψέματα. Χωρίς όμως να φοβηθούμε ούτε στιγμή την άβυσσο της κενότητας ή τον κίνδυνο της αυτοκριτικής και του αυτοσαρκασμού.

     Ιδού λοιπόν τα φάρμακα της αρρώστιας αυτής, καθώς   δεν χρειάζεται να προστρέξουμε σε κανένα φαρμακείο για κάτι τέτοιο, πέραν του εσωτερικού εαυτού.

     Εν κατακλείδι, μπορούμε σχεδόν με βεβαιότητα, να  πούμε πως το μικρόβιο της ανοησίας έχει πολύ προσεκτικά και πετυχημένα παραχθεί μέσα στα εργαστήρια της ανθρώπινης απληστίας. Καθώς ακόμη και τ’ άσχημα φυσικά φαινόμενα, συγκρινόμενα μαζί της, μοιάζουν να μην έχουν κανένα απολύτως νόημα μέσα μας.

      Ωστόσο, κάθε φορά που στεκόμαστε απέναντι σε τέτοια   άτομα, έχοντας ν’ αντιμετωπίσουμε τον όχλο ή κάθε φορά που ερχόμαστε σε διαφωνία με τις μάζες των ηλιθίων. Το μόνο που έχουμε να κάνουμε, είναι να τους γυρίσουμε τις πλάτες και να φύγουμε τρέχοντας. 

           Γι’ αυτό… πράξτε τα δέοντα!

         Υστερόγραφο

    Έτσι, το μόνο που μας απομένει, είναι ν’ αναρωτηθούμε ειλικρινά για το ποίοι είμαστε εμείς… και όχι οι όποιοι άλλοι!

                                                             Ευ Δαίμων

     

        Μια σύντομη ανάλυση του Ευ Δαίμων, πάνω στο σύνδρομο του Οδυσσέα.

      Αναζητώντας το βαθύτερο νόημα της ανθρωπινής  ύπαρξης, μέσα στην ανικανοποίητη αίσθηση του εγώ που εφευρίσκει συνεχώς νέους στόχους και επιδιώξεις, μπορούμε  να πούμε πως βρίσκεται η απάντηση στην ερώτηση του πως!

      Λαμβάνοντας ως απτό παράδειγμα τις ζωές και τις υστεροφημίες ξεχωριστών ατόμων της ιστορίας. Το ζητούμενο φαίνεται να μην έχει καμία σχεδόν σχέση με το τι είχαν ή δεν είχαν καταφέρει να επιτύχουν τα άτομα αυτά. Αλλά με το γιατί συνέχιζαν να προσπαθούν, ακόμη και μετά από κάθε επίτευγμα ή αποτυχία. Καθώς ξεκάθαρα το ερώτημα δεν έχει να κάνει πραγματικά με τον στόχο, αλλά με τις προσπάθειες της επίτευξής του, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.

          Ιθάκη, Καβάφης!

       Συμπεραίνοντας πως ο σκοπός της ζωής δεν είναι απαραίτητα η όποια επιτυχία, μα κυρίως η αντίληψη της προσωπικής εικόνας -εαυτός- σε σχέση με το ποίοι ήταν οι ίδιοι πραγματικά. Θα μπορούσαμε να πούμε πως τ’ ανωτέρω άτομα επέλεξαν τη διαδρομή ως προσωπική δοκιμασία, θέτοντας ίσως ταυτόχρονα την επίτευξη του στόχου ως δευτερευούσης αξίας πόνημα. Συνεπώς, η σκέψη πως η εικόνα τους σήμερα είναι ανταγωνίσιμη, ως προς το εγώ και τον εσωτερικό εαυτό, αποκτά νόημα γενόμενη πλήρως αντιληπτή. 

     Πως όμως συναγωνίζεσαι με κάποιον που στέκεται   μπροστά σ’ έναν εικονικό καθρέπτη, μιας και η αντανάκλαση αυτή, είναι το μόνο απτό στοιχείο της εσωτερικότητας.

      Εδώ πλέον, σ’ αυτό το σημείο, μας αποκαλύπτεται ο πραγματικός αντίπαλος -το εγώ- και η απολυτή εξήγηση της επιλογής των στόχων. Των σκοπών δηλαδή που δίνουν μορφή και υπόσταση στο είναι του ατόμου. Καθώς το ανικανοποίητο που επιθυμεί όλο και περισσότερα, είναι κατά τη διάρκεια αυτής της επίπονης αναζήτησης ο ιδανικός δίαυλος επικοινωνίας με τον εσωτερικό εαυτό. Δίδοντας έτσι νόημα και χαραχτήρα στο να ζει κανείς συνεχώς και χωρίς στάσεις ή χάσιμο χρόνου, σε πλήρη αρμονία με τις εσωτερικές προβολές επάνω στους άλλους και τα γεγονότα.

        Χρόνος που όχι μόνο είναι πεπερασμένος… μα και αδυσώπητα απαιτητικός!

   Μέσα λοιπόν σε αυτό το ελάχιστο χρονικό περιθώριο, το άτομο επιθυμεί διακαώς να υπερβεί σε πράξεις και εμπειρίες, όχι μόνο τους άλλους, αλλά ακόμη κι αυτόν τον ίδιο!

      Έτσι ο συνεχής αγώνας αποδεικνύεται καθαρά εσωτερικός, – ιδιωτικός- πάρα τα όσα δήθεν αλτρουιστικά καταγράφει ως κατορθώματα η ιστορία. Καθώς αποτελεί μια μοναδικότητα για το άτομο που ξεκινά το ταξίδι της ζωής, θέλοντας όχι μόνο να κατακτήσει, μα και να επιτύχει. Επίσης  να δει, να μάθει, να καταλάβει και κυρίως να κατανοήσει.

     Το ενδεικτικότερο αναμφισβήτητα παράδειγμα όλων, δεν είναι άλλο από την ανυπέρβλητα ξεχωριστή εξιστόρηση   του Ομήρου για τη ζωή του Οδυσσέα, βασιλιά της Ιθάκης. Εκεί όπου ο μεγαλύτερος ποιητής της ανθρωπότητας, περιγράφει τις σχεδόν παράλογες περιπέτειες, και την ανικανοποίητη επιθυμία του ήρωα ν’ αναζητά περιπλανώμενος το ιδανικό.

       Αυτό ίσως που δεν υπάρχει…!

     Αποδεικνύοντας όμως έτσι πως το άπειρο του σύμπαντος κόσμου, δεν προσδιορίζεται μόνο έξω από εμάς, αλλά και μέσα μας!

      Ωστόσο, όπως ο μύθος μας αποκαλύπτει, αυτή η ανικανοποίητη κι ακόρεστη επιθυμία για γνώση του εαυτού,   οδηγεί στο να θυσιάσουμε τελικά μια ήρεμη κι ακίνδυνη ζωή, ανάμεσα στην παρουσία οικείων προσώπων, όπως επίσης και τις ζωές φίλων, συμπολεμιστών και καλών συντρόφων.

      Ένα ακόμη τρανό παράδειγμα… είναι η φαινομενικά  σαθρή, από ηθικής άποψης, νοοτροπία ενός ορειβάτη. Ο οποίος  θα συνεχίσει ν’ ανέρχεται με κίνδυνο ζωής τις απότομες πλαγιές των βουνών, όσο κι αν αυτές στο παρελθόν, τόσο απότομα, του έχουν στερήσει την παρουσία συντρόφων.

      Εντούτοις, ως η πιο τρανή απόδειξη της εσωτερικότητας   του αγώνα και των αληθινών σκοπών της ύπαρξης.

       Δεν είναι τίποτε άλλο…!

    Παρά τ’ ότι ο άνθρωπος ξοδεύει την εύπλαστη ευτυχία μιας φυσιολογικής ζωής, αντικαθιστώντας τη με την αναζήτηση της γνώσης του εγώ. Όπου ωσάν ένας πολύτιμος θησαυρός, βρίσκεται βαθιά κρυμμένη μέσα στις ασυνείδητες σκέψεις και τις πραγματικές επιθυμίες του.

       Στην πορεία του λοιπόν αυτή, το άτομο επιτυγχάνει πράγματα που φαντάζουν σε όλους θαυμαστά. Καθώς αυτοί  αδυνατούν να πιστέψουν πως θα μπορούσαν, βουτώντας στο σκοτάδι της ψυχής, αποδεχόμενοι όπως κι ο Οδυσσέας τη σκιά τους, να το επιτύχουν.

     Τοποθετώντας έτσι τον ήρωα στη θέση του μύθου!

     Γιατί τι άλλο θα μπορούσε να είναι η εξερεύνηση της εσωτερικότητας του ανικανοποίητου, παρά ένα ατέλειωτο ταξίδι βαθιά μέσα στο μύθο που ονειρευόμαστε για τον εαυτό μας.   

    Ταυτίζοντας ταυτόχρονα την πορεία αυτή, με την ονειρική εικόνα ενός υπέροχου πίνακα ζωγραφικής. Αποτέλεσμα πάντα μιας ισορροπίας που αγγίζει τα όρια της τελειότητας.

    Όπως άλλωστε είναι και το ταξίδι στα Κύθηρα του Βατό!

              Υστερόγραφο

      Μέσα λοιπόν από το αίσθημα του ανικανοποίητου, ο Οδυσσέας ζει στο ασυνείδητο, όπως ζούσε και μέσα στον Όμηρο. Προτρέποντας συνεχώς, να κάνουμε κι εμείς το ίδιο ονειρικό ταξίδι της δικής μας Οδύσσειας. Καθώς αυτό που θέλει να μας πει το ανικανοποίητο, είναι πως το ζώο που ζει καλά κρυμμένο μες την ψυχή μας, θέλει να ταξιδέψει στ’ άστρα!

                                                         Ευ Δαίμων

     Ό,τι ενοχλεί την εσωτερικότητα, οδηγεί αναπόφευκτα  στην κατανόηση του εγώ.

     Η ανεξήγητα ξαφνική αυτή έλξη, αν και παρουσιάζεται αρχικά ως αντίθεση, τελικά παραπέμπει σχεδόν πάντα στον ενθουσιασμό και την ψευδή αίσθηση ικανοποίησης. Η οποία όμως αγνοεί την πραγματικότητα και οδηγεί στην αναζήτηση της έλλειψης ως μία αίσθηση εσωτερικού κενού.   

     Καθώς η εξιδανίκευση της αναγκαιότητας προκαλείται λόγω ανασφάλειας, αποφεύγοντας εντελώς τη συνειδητότητα που δεν βολεύει. Ως αποτέλεσμα άρνησης ν’ ασχοληθούμε ή  και να αποδεχτούμε τη λογική σκέψη.

      Η αδυναμία αντιμετώπισης της σκιάς, εκεί όπου το πραγματικό εγώ αποκρύπτεται, μας οδηγεί στην προβολή του ασυνείδητου. Ωστόσο, ο καταιγισμός των εικόνων, είναι τις περισσότερες φορές μία εσωτερική εικονικότητα. Έτσι τα άτομα φαντασιώνονται ανύπαρκτες αλήθειες, ως αντιστάθμισμα των ψευδαισθήσεων και των ενστίκτων που κρύβουν μέσα τους.            

        – Αρχέτυπα –

       Η προβολή των συναισθημάτων στους άλλους, αγάπη, φόβος, μίσος κ.τ.λ – είναι προτιμότερη επιλογή από μια βαθιά ενδοσκόπηση. Καθώς αυτό απαιτεί απ’ το άτομο να σταθεί στα πόδια του, κοιτώντας την άβυσσο της ψυχής του.

     Έτσι λαμβάνουμε τις πράξεις και φράσεις των άλλων, ως σωστές και αληθείς. Όμως δεν είναι οι άλλοι που μας μιλούν, αλλά η φωνή του εγώ μες από το σκοτάδι της σκιάς μας.    

      Ακούγοντας τον εσωτερικό εαυτό να φωνάζει συνεχώς!

     Το πώς θα αντιμετωπίσουμε το εκείνος… – υπερεγώ – που προβάλλεται τόσο έντονα και παραπλανητικά λόγω έλλειψης ψύχραιμης παρατήρησης και παρουσίας. Έχει να κάνει πάντοτε με την άρνηση της εξιδανίκευσης του εγώ, από την ανάγκη της προστασίας που προκαλούν οι ενστικτώδεις φόβοι μέσα μας, όντας το μεγαλύτερο πρόβλημα προβολής. Καθώς τα άτομα νοιώθουν αμφιβολία για το τί είναι αληθές.

     Εντούτοις, το άτομο εύκολα παραπέμπει το εγώ στην αναζήτηση δικαιολογιών. Πράγμα που δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η απόλυτη εξουσία της προσωπικής σκιάς. Την οποία και προβάλουμε συνεχώς, καθώς μας κάνει να αποδεχόμαστε – από ανάγκη – το λάθος, όποτε αυτό προκύπτει.

     Έτσι δικαιολογούμε τα πάντα στους άλλους και σ’ εμάς!      

     Το ίδιο άλλωστε πράττουν, κι όλοι όσοι ασυνείδητα δεν έχουν το έλεγχο των δικών τους σκέψεων και του εαυτού.

     Αφού εκεί θα πρέπει αναμφισβήτητα να λειτουργούν οι άμυνες του ατόμου, μην επιτρέποντας να υπεισέρχονται οι κενές περιεχομένου δικαιολογίες. Μιας και τα λάθος μηνύματα είναι ξεκάθαρα, κι όχι απλώς μηνύματα μικρής έντασης. Όντας σαφή σήματα που προαναγγέλλουν την επικείμενη καταστροφή.

      Αυτό όμως που μας θυμώνει περισσότερο, είναι η αναγνώριση της εικόνας των άλλων μέσα μας. Ωστόσο, ως τελευταία, παράλογη και απονενοημένη πράξη, τερματίζοντας την ύπαρξή μας, καταστρέφουμε ταυτόχρονα και όλους τους άλλους. Διαγράφοντας τα πάντα, μιας και δεν υπάρχουν πλέον πουθενά.

      Καθώς η εικόνας τους -αναμφισβήτητα- είναι μια δική μας δημιουργία σκέψης,

                                                            Ευ Δαίμων