Όταν είσαι υποχρεωμένος να ξαναζήσεις την ιστορία να επαναλαμβάνεται μετά από πάνω από 2300 χρόνια δεν είναι φάρσα αλλά εφιάλτης.

Μάταια ο Αθηναίος ρήτορας προσπαθούσε με τους πύρινους λόγους του, στην εκκλησία του Δήμου τους συμπολίτες του, ότι το ζήτημα της εποχής του δεν ήταν αν θα πηγαίνανε με τον Φίλιππο, όπως φώναζε ο Ισοκράτης ή θα έμεναν μόνοι όπως ήθελε ο Δημοσθένης. Για τον Λυσία ήταν η προστασία των πολιτών από την ανεπάρκεια δικαιοσύνης των ισχυρών της εποχής με τον λόγο του υπέρ των αδυνάτων.

Ότι έπρεπε να έχουν την οικονομική επάρκεια για τα απαραίτητα προς το ζην. Με άλλον του λόγο εκατατρόπωνε τους αργυρομοιβούντες τραπεζίτες της εποχής του  που δάνειζαν τους παραγωγούς με υπέρογκους αβάσταχτους τόκους. Δεν ξεφεύγουν από τα βέλη του ούτε οι σιτοπώλες, μεγάλοι έμποροι τροφίμων που συνεχώς ανέβαζαν τις τιμές στα ύψη. Τους προειδοποιεί ότι αυτό θα ήταν και το τέλος της πολιτείας των Αθηναίων.

Δυστυχώς επιβεβαιώθηκε όταν πλέον ήταν πολύ αργά. Το ίδιο ακριβώς γίνεται και σήμερα με το ανιστόρητο κοινοβούλιο που έχουμε. Θέλουμε ανθρώπους που να γνωρίζουν την ιστορία μας σε όλες της της φάσεις και όχι να την επικαλούνται μόνο όταν συμβαδίζει με τα δικά τους συμφέροντας, βλέπε Θουκυδίδη που τον θυμούνται για τα εξοπλιστικά προγράμματα

29/3/25

Διογένης Κυνικός

Όταν στην ναυμαχία στους Αιγός ποταμούς το 404 πχ οι Αθηναίοι νίκησαν τους σπαρτιάτες και οι δέκα στρατηγοί που ήταν οι επικεφαλής του Αθηναϊκού  στόλου δεν κατόρθωσαν να περισυλλέξουν τους νεκρούς ναυαγούς και να τους ενταφιάσουν όπως όριζαν οι άγραφοι ηθικοί κανόνες και νόμοι τότε η Αθηναϊκή δημοκρατία τους κάλεσε πίσω στην Αθήνα για να δώσουν εξηγήσεις. Οι εννέα από τους δέκα επέστρεψαν πλην του Κόνωνος ο οποίος κατέφυγε εις Κύπρου.

Οι εννέα προσήλθαν στο δικαστήριο της Αθηναϊκής Πολιτείας. Το βαρύ κατηγορητήριο έγινε δεκτό γιατί δεν μπορούσαν να διανοηθούν οι δικαστές ότι δεν σεβάστηκαν τους νεκρούς αντιπάλους. Η θανατική ποινή με κώνειο ήταν η δίκαιη τιμωρία των ασεβών.

Πριν από δύο χρόνια συνέβη το τρομερό δυστύχημα στην κοιλάδα των Τεμπών, πενήντα εφτά οι νεκροί στην πλειονότητά τούς νέοι. Πολλοί βαριά τραυματίες , που είναι αβέβαιο αν επανέλθουν ποτέ σε κανονικό και φυσιολογικό τρόπο ζωής. Η αντίδραση της σύγχρονης Ελληνικής, όπως θέλει να λέγεται πολιτείας άκρως αντίθετα. Περισυνελλέγησαν γρήγορα γρήγορα οι νεκροί, σφραγίστηκαν μέσα σε μαύρες πλαστικές σακούλες και δεν επέτρεψαν στους δύστυχους συγγενείς τους, ούτε να ανοίξουν να δουν αν ήταν τα δικά τους παιδία ή γονείς .

Το μέρος καθαρίστηκε από τα συντρίμμια των τρένων και τα υπολείμματα των επιβατών, ρούχα, βαλίτσες και άλλα προσωπικά αντικείμενα καθώς κα με διάσπαρτα ανθρώπινα μέλη και μεταφέρθηκαν σε ένα σκουπιδότοπο. Δύο χρόνια μετά οι συγγενείς των θυμάτων έβρισκαν μέλη των δικών τους ανθρώπων πεταμένα στον σκουπιδότοπο. Οι δημαγωγοί που μας κυβερνούν το μόνο που κάνουν είναι να βρίζουν χυδαία τους νεκρούς στα πρόσωπα των συγγενών τους . Καμία δικαιοσύνη, καμία συγνώμη καμία μετάνοια απεναντίας ύβρεις και απειλές . Η συμπεριφορά τους συμπεριφορά και πρακτικές βαρβάρων και όχι ανθρώπων που έτυχαν Ελληνικής Παιδείας.

29/3/205

Διογένης Κυνικός