Μία μάλλον ατυχής προσπάθεια του Ευ Δαίμων… να  δώσει μια κάποια απάντηση, στο δύσκολο αυτό ερώτημα!

       Υπάρχουν στιγμές που ο άνθρωπος κοιτά μέσα  του, διαπιστώνοντας πως δεν βλέπει τίποτα, ενώ ταυτόχρονα νοιώθει αυτήν την εσωτερικότητα, ως ένα απέραντα σκοτεινό  κι ακατοίκητο μέρος, χωρίς αρχή και τέλος. Έτσι το σιωπηλό ερώτημα που γεννάτε, τόσο επίμονα απαιτητικό στη σκέψη  του, είναι το γιατί…;

      Τι είναι λοιπόν όλο αυτό; από που ξεκινά και πως σχηματίζεται σε εικόνες, σκέψεις, φως, παλμό και συναίσθημα.

        Τι το δημιουργεί… και τι το καταστρέφει!

    “Η τελευταία αυτή φράση, δεν έχει καμία οντολογική σημασία, μιας και τίποτα δε δημιουργείται, και τίποτα δεν καταστρέφεται πραγματικά. Ωστόσο, χρησιμοποιήθηκε απλά για να εντυπωσιάσει τον αναγνώστη…!”

      Πως όλα λοιπόν βρίσκονται συνέχεια μαζί, και ποια δύναμη δεν τ’ αφήνει να διαχωριστούν, σκορπίζοντάς  τα. Τι είναι τάχα αυτό που συγκρατεί τ’ αστέρια, τη γη, τον ουρανό, το φως, το σκοτάδι και τη σάρκα. Κι αφού ζούμε σ’ έναν κόσμο χωρίς λογική εξήγηση, μες τον οποίο, ό,τι τώρα είναι ακόμα σε ισχύ, αύριο αυτοαναιρείται, χωρίς να χάνεται όμως. Δημιουργώντας συνεχώς άπειρους κύκλους δημιουργίας και καταστροφής. Και γιατί όλο αυτό δεν μας συντρίβει απλά, παρά μας προκαλεί ακόμη περισσότερο!

      Καθώς η ενέργεια και η ιστορία του κόσμου που μας περιβάλει είναι αέναη, κι εμείς είμαστε, τουλάχιστον για τώρα, ένα αναπόσπαστο κομμάτι της. Μια στιγμιαία αναλαμπή στο χρονικό μέγεθος της δημιουργίας στο σύνολό της. Αρνούμενοι όμως να δεχθούμε πως δεν θα πάρουμε γρήγορα τις απαραίτητες απαντήσεις, -τις οποίες κι αναμένουμε πάντοτε ανυπόμονα- πραγματοποιώντας κάποτε το υπέροχο ταξίδι των ονείρων  μας στο αχανές σύμπαν.

       Κι αν κάτι τέτοιο δεν ισχύει τελικά… παρά μόνο μες την ακόρεστη φαντασία μας! Τότε ποιος άραγε είναι ο λόγος για να συνεχίσουμε να προσπαθούμε, μην περιμένοντας τίποτα.

       Είναι τελικά η μοίρα της ανθρωπότητας μια ατέλειωτη διαδρομή σκέψης στο χρόνο και τον χώρο ή απλώς η έκφανση της ύλης που αιώνια συνεχίζει να μεταλλάσσεται, παραδίδοντας τις άπειρες εικόνες που σχηματίζονται στη λήθη μιας διαρκούς διαγραφής. Ή, ίσως, μια απαραίτητη αυταπάτη! Για να μπορεί έτσι η ανθρωπότητα να ζει το τώρα, που τόσο μοναχικά έχει επιλέξει και τόσο μοναδικά υπάρχει δίχως αύριο.

        Βιώνοντας τελικά, απλά και πρόσκαιρα, τα δεδομένα ενός πειράματος, και τίποτε παραπάνω.

      Ωστόσο, όταν κοιτάμε μέσα μας ή ψηλά τον ουράνιο  θόλο, ανέφελα γαλάζιο ή αναλάμποντα σκοτεινό, ανάλογα!

       Διαπιστώνουμε αμέσως πως το ίδιο απέραντο κενό  που μας περιβάλει, παντού και πάντα, δεν είναι μόνο αυτό  που μας ορίζει. Αλλά κι αυτό που δεν αφήνει να επιτελέσουμε τον όποιο ιδεατό στόχο μας. Θέτοντας συνεχώς δισεπίλυτα ερωτήματα, -όντας εικονικά μία εσχατολογική διαδρομή- τα οποία μας οδηγούν πρόσκαιρα σε φαινομενολογικά αδιέξοδα.

      Ένα κενό, απόλυτα σιωπηλό, εντούτοις, τόσο φωτεινά σαγηνευτικό!

     Καθώς κάνει τις ασύλληπτα τεράστιες αποστάσεις, να διαχωρίζουν την ελάχιστη ποσότητα της ύλης, -αναλογικά- μηδενίζοντας τη χρήση της αισιόδοξα απλής σκέψης, πως ότι μας χωρίζει από την απάντηση μέχρι την ερώτηση, γιατί…; τελικά κι αναπόφευκτα θα απαντηθεί κάποτε.

        Υποδεικνύοντας, ίσως, πως εμείς είμαστε το μέτρο όλων αυτών, και γιατί όχι… η αυτοεκπλήρωσή τους.

      Σκέψη, τόσο ανακουφιστική, όσο ταυτόχρονα και φευγαλέα άκαιρη!

      Έτσι, διαπιστώνοντας την αποκαλυπτική ομοιότητα όλων, σε άμεση σχέση με της ύπαρξης μας. Δεν μπορούμε παρά να κάνουμε -εύκολα…- τη διαπίστωση πως κάτι υπάρχει, κάτι για το οποίο αξίζει κάθε προσπάθεια αναζήτησης, ταξιδιού, σκέψης και γιατί όχι, απώλειας. Οδηγώντας τελικά στην εύρεση ενός απώτερου κι ανωτέρου σκοπού, – όπως αυτός φαντάζει συνεχώς μέσα μας- ωσάν μια προφητική επίκληση, όπως είναι η απόλυτη γνώση και η ανακάλυψη της αλήθειας.

        Όσο αυτοκαταστροφικό του παρόντος χρόνου κι αν ακούγεται αυτό, ή ίσως και να είναι!

                                                             Ευ Δαίμων