Down and Out in Paris and London by George Orwell

     Η  φυσική παρουσία του George Orwell, λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Eric Arthur Blair, Βρετανού συγγραφέα και στοχαστή, αν κι αρκετά σύντομη λόγω πρόωρης αναχώρηση, εντούτοις, τόσο έντονη στα παγκόσμια γράμματα, που παρά τις όποιες αντιξοότητες, πρόλαβε να μας προσφέρει τις βαθύτερες έννοιες της τέχνης του. Καθώς, τοποθετημένος εδώ κι έναν ολόκληρο αιώνα, ανάμεσα στους σύγχρονους και κορυφαίους διανοητές. Είναι ένας απ’ τους ελάχιστους που όχι μόνο βίωσαν, αλλά και κατενόησαν πλήρως τις αδυναμίες και τις πραγματικές αιτίες της ανθρώπινης φύσης και συμπεριφοράς.

       Έτσι δεν μπορούμε παρά να εντάξουμε τον ίδιο και το έργο του… στη θέση που τους αρμόζει!

      Καθώς η πληθώρα των τουλάχιστον -sur realisme- περιγραφών, που παρουσιάζονται ως η κυνική  εικόνα μιας γκροτέσκο κοινωνίας. Δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η απόλυτα ειλικρινής απόδοση της διαστροφικής σκέψης και φύσης του ανθρώπου.

      Στο συγκεκριμένο έργο ο συγγραφέας, – Down and out in Paris and London -. Σε ελεύθερη μετάφραση. – Οι απόκληροι του Παρισιού και του Λονδίνου -. Μας δίνει με σκληρές εικόνες και απαράμιλλη γλαφυρότητα τις προσωπικές του εμπειρίες από τις δυο μεγαλύτερες ευρωπαϊκές πόλεις, στις αρχές του περασμένου αιώνα. Όντας σκληρά εργαζόμενος ο ίδιος, μαζί μ’ ένα πολυπληθές σινάφι ομοϊδεατών, στην προσπάθεια επιβιώσει κάτω από σχεδόν αδιανόητες για το σήμερα συνθήκες, ζει με απόλυτο τρόπο τον αγώνα της ύπαρξης.

        Λέμε τώρα…!

      Ωστόσο, η αποκάλυψη της αλήθειας του έργου, δεν περιορίζεται μόνο στις οποίες δυσκολίες της ζωής. Αφού, χωρίς κανένα δισταγμό, με απόλυτο θάρρος και ειλικρίνεια, αποδίδει υποδειγματικά τον φτωχό τρόπο διαβίωσης με την απόλυτη μορφή της ένδειας. Όπως ο ίδιος είχε αποφασίσει   και επιλέξει, με κόστος, σε νεαρή ηλικία. Θέλοντας ίσως να     ζει και να σκέφτεται εντελώς ελεύθερος, απορρίπτοντας τις όποιες εικονικά δομημένες αξίες συμπεριφοράς, μιας δήθεν πολιτισμένης κοινωνίας ατόμων.

       Οι απόκληροι του Όργουελ, όντας το πρώτο απ’  τα βιβλία του συγγραφέα, θα χαρακτηριζόταν, ίσως με μιαν ευκολία, στο όριο της υπερβολής, ως ένας οδηγός για όσους αναζητούν την περιπέτεια ανάμεσα σε περιθωριακούς τύπους και καταστάσεις. Αναγορεύοντας όμως έτσι ολοκληρωτικά το έργο σε μία καταθλιπτική περιγραφή της φτώχειας και της ανέχειας.

        Ή ακόμη καλύτερα…!

      Ως ένα μικρό πείραμα αυτοδοκιμασίας, που οδηγεί αναπόφευκτα, χωρίς άλλην επιλογή, την ανθρώπινη σκέψη σε δυσθεώρητα ύψη ελευθερίας. Ενώ ταυτόχρονα κάνει το είναι να βιώνει την πραγμάτωση της πλήρους απεξάρτησης του ατόμου από κάθε κοινωνικό συμβιβασμό.

      Οι ήρωες του βιβλίου, συμπεριλαμβανομένου και  του ιδίου, όπως έχουμε ήδη αναφέρει. Ζουν στο περιθώριο    μιας εικονικά πολιτισμένης κοινωνίας, χωρίς όμως αυτό να   τους ενοχλεί ιδιαίτερα. Καθώς νοιώθοντας όλοι τόσο βολικά αόρατοι απέναντι σ’ έναν καθωσπρεπισμό. Προσφέρουν στον εαυτό τους την ελεύθερη επιλογή να πράττουν αναλόγως, χωρίς όμως ηθικούς ενδοιασμούς κι αναίτιες ενοχές. Πράγμα το οποίο, αν και φαίνεται εντελώς ανατρεπτικό, με πολύ δεξιοτεχνία ο συγγραφέας το παρουσιάζει ως τόσο κοινότυπα φυσιολογικό.

     Εντούτοις, το βιβλίο στο σύνολο του, δεν είναι τίποτε   άλλο παρά η απόλυτη περιγραφή ενός καθαρού πνεύματος και μιας αγνής συνείδησης. Πράγματα που με προφητικό τρόπο υποδεικνύουν τις δυστοπίες του κόσμου μας.

                  Καλό διάβασμα!

                                                           Ευ Δαίμων