Ευ Δαίμων
Μηδενισμός είναι η έλλειψη νοήματος ζωής, με ταυτόχρονη απόρριψη όλων των κανόνων, νόμων και επιταγών.
Ο μηδενισμός, ως συνώνυμο επανάστασης, απορρίπτει την όποια εξουσία και αποτελεί τη θεμελιώδη αξία του αναρχισμού, ο οποίος, με τη σειρά του, απορρίπτει κάθε έννοια κοινωνικών δομών. Ο μηδενιστής βλέπει τον υπαρκτό κόσμο χωρίς να τον δέχεται. Καθώς θα προτιμούσε έναν άλλον, όπως μόνον αυτός φαντάζεται πως θα ‘πρεπε να είναι.
Ό,τι νοιώθουμε ως ύπαρξη, σκέψη και συναίσθημα, δεν έχει νόημα, αμφισβητώντας την κοινωνία και τις λειτουργίες της, εξετάζοντας τα πάντα γύρω απ’ την αρχή. Τη μετρήσιμη δηλαδή πραγματικότητα και το ποσοστό της αλήθειας και του δικαίου. Αφού οι ιδέες, που θεωρούνται σωστές για τους άλλους, γι’ αυτόν δεν είναι αποδέκτες.
Τι θα μπορούσε όμως να συμβεί με τις αξίες, αν όλα μηδενιστούν!
Ωστόσο, είναι ξεκάθαρο πως οι ίδιες είναι δομημένες αρχικά σ’ ένα κοινωνικό σύστημα που επιβάλλεται από την αρχή της ζωής. Έτσι η αλήθεια είναι πως ο σκεπτικισμός του μηδενισμού εκφράζετε μ’ έναν ουτοπικό τρόπο, αν και το αντίθετο, ως έννοια, αρέσκεται στον έντονο προβληματισμό και την επαναστατική άσκηση, θέλοντας να δει και τις άλλες διαστάσεις των πραγμάτων. Εάν βέβαια αυτές είναι υπαρκτές.
Για να δούμε όμως τι πραγματικά υπάρχει πίσω απ’ τις δομημένες κοινωνικά αξίες – αναντίρρητα – πρέπει ν’ αμφιβάλουμε συνεχώς.
Ο μηδενισμός αντίθετα, με την απλή έννοια της λέξης, είναι ξεκάθαρα ένα άλλο είδος σκεπτικισμού. Καθώς έχει το θάρρος ή το θράσος, να κοιτάξει τις ασυνείδητες σκέψεις και επιθυμίες του ατόμου χωρίς φόβο, θέλοντας ν’ ανακαλύψει το πραγματικό εγώ πέρα από κοινωνικές συμβάσεις. Αντιθέτως, οι επικριτές μιας τέτοιας προσέγγισης, αναρωτιούνται μήπως η υποτίμηση των άξιων είναι ο υπονομευμένος δρόμος μιας αδιέξοδης πορείας που οδηγεί στην διάλυση των πάντων. Όλων δηλαδή των πραγμάτων που κάνουν την υποτιθέμενη κοινωνία των ανθρώπων να λειτουργεί – έστω και υποτυπωδώς – απλά για να βιώσουμε το τέλος του δυτικού πολιτισμού.
Όντας η μόνη διέξοδος προς το μέλλον της ύπαρξης, και κατ’ επέκταση της ανθρωπότητας.
Μήπως όμως ο σύγχρονος μηδενισμός – παρά ταύτα – οδηγεί τον άνθρωπο στο ν’ ασχολείται με την αναζήτηση του εσωτερικού κόσμου της σκέψης. Δηλώνοντας έτσι καθαρά κάθε στιγμή της ύπαρξης με μια νέα ματιά, χωρίς παρωπίδες.
Εντούτοις, σε γενικές γραμμές, η έννοια του μηδενισμού ελάχιστη σχέση έχει πια με τον τρόπο που τον προσέγγιζαν οι φιλόσοφοι της αρχαιότητας, όσο και οι νεότεροι. Καθώς ο μηδενισμός δεν είναι το τίποτα, αλλά ένας συνεχής αγώνας για ηθική εξέλιξη, ξεπερνώντας τις όποιες λάθος επιλογές.
Οδηγώντας έτσι τελικά την ορθή σκέψη και πράξη της ανθρωπότητας προς το μέλλον.
Αν και δεν το βλέπω…!
Ευ Δαίμων
Ευ Δαιμονία 