Όταν είσαι υποχρεωμένος να ξαναζήσεις την ιστορία να επαναλαμβάνεται μετά από πάνω από 2300 χρόνια δεν είναι φάρσα αλλά εφιάλτης.

Μάταια ο Αθηναίος ρήτορας προσπαθούσε με τους πύρινους λόγους του, στην εκκλησία του Δήμου τους συμπολίτες του, ότι το ζήτημα της εποχής του δεν ήταν αν θα πηγαίνανε με τον Φίλιππο, όπως φώναζε ο Ισοκράτης ή θα έμεναν μόνοι όπως ήθελε ο Δημοσθένης. Για τον Λυσία ήταν η προστασία των πολιτών από την ανεπάρκεια δικαιοσύνης των ισχυρών της εποχής με τον λόγο του υπέρ των αδυνάτων.

Ότι έπρεπε να έχουν την οικονομική επάρκεια για τα απαραίτητα προς το ζην. Με άλλον του λόγο εκατατρόπωνε τους αργυρομοιβούντες τραπεζίτες της εποχής του  που δάνειζαν τους παραγωγούς με υπέρογκους αβάσταχτους τόκους. Δεν ξεφεύγουν από τα βέλη του ούτε οι σιτοπώλες, μεγάλοι έμποροι τροφίμων που συνεχώς ανέβαζαν τις τιμές στα ύψη. Τους προειδοποιεί ότι αυτό θα ήταν και το τέλος της πολιτείας των Αθηναίων.

Δυστυχώς επιβεβαιώθηκε όταν πλέον ήταν πολύ αργά. Το ίδιο ακριβώς γίνεται και σήμερα με το ανιστόρητο κοινοβούλιο που έχουμε. Θέλουμε ανθρώπους που να γνωρίζουν την ιστορία μας σε όλες της της φάσεις και όχι να την επικαλούνται μόνο όταν συμβαδίζει με τα δικά τους συμφέροντας, βλέπε Θουκυδίδη που τον θυμούνται για τα εξοπλιστικά προγράμματα

29/3/25

Διογένης Κυνικός