Παρόλο που το βρέφος στο πρώτο έτος της ζωής του δεν έχει αποκτήσει ακόμα ικανότητα λεκτικής επικοινωνίας τα μέχρι τώρα δεδομένα δείχνουν την ύπαρξη ενός πολύπλοκου συστήματος μη λεκτικής επικοινωνίας ανάμεσα στη μητέρα και το βρέφος.

Το βρέφος εκφράζει άμεσα μία ποικιλία συναισθημάτων (πχ θυμό, χαρά, άγχος) αλλά και αναγκών (ανάγκη για φαγητό , ύπνο κλπ) τα οποία η μητέρα κατανοεί και είναι σε θέση να ανταποκριθεί σε αυτά τόσο λεκτικά (πχ νανούρισμα ή ομιλία), όσο και μη λεκτικά ( επαφή, φροντίδα κλπ), βοηθώντας έτσι το παιδί να επιβιώσει αλλά και να ωριμάσει. Όπως φαίνεται άλλωστε η μητέρα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και λίγο μετά από αυτή αποκτά την ικανότητα να δέχεται και να εκπέμπει εξωλεκτικά σήματα με πολύ μεγαλύτερη ευχέρεια.

Δεν είναι όμως μόνο ή μητέρα που επηρεάζει το βρέφος αλλά και το βρέφος που επηρεάζει τη μητέρα καθώς οι αντιδράσεις του και η συμπεριφορά του από μόνες τους μπορούν να προκαλέσουν διαφορετικές αντιδράσεις από το περιβάλλον και από τη μητέρα του. Για παράδειγμα ένα βρέφος που τρώει και κοιμάται εύκολα είναι πολύ πιο πιθανό να δημιουργεί θετικά συναισθήματα στην μητέρα του, ενώ αντίθετα ένα δύσκολο βρέφος μπορεί να της προκαλεί άγχος και να την ωθεί να αντιδρά και η ίδια απέναντι στο παιδί με περισσότερη ένταση καθώς δεν θα νιώθει και αυτή την ανάλογη ικανοποίηση. Είναι προφανές ότι η σχέση μητέρας-παιδιού είναι μια σχέση αλληλεπίδρασης και η συμπεριφορά και τα συναισθήματα του ενός επηρεάζουν άμεσα τη συμπεριφορά και τα συναισθήματα του άλλου.

Τα ερευνητικά δεδομένα δείχνουν ότι η απουσία ουσιαστικής αλληλεπίδρασης στο πρώτο έτος της ζωής του παιδιού από τη μητέρα, ή από κάποιο άλλο άτομο που θα αναλάβει αυτό το ρόλο, είναι σε θέση να επηρεάσει σε σημαντικό βαθμό το αίσθημα ασφάλειας και σιγουριάς που αυτό θα νιώθει αργότερα στη ζωή το άτομο.