Το άτομο -άνθρωπος- όπως έχουμε ήδη σε προηγούμενο κείμενο αναφέρει σχετικά, έχει δυστυχώς σταματήσει από καιρό να σκέφτεται ελεύθερα -έστω και μόνο- για τον εαυτό του.

     Αντικαθιστώντας όμως έτσι τα άυλα χαρακτηριστικά  της ύπαρξής του, όπως είναι οι αρχές και οι ιδέες των αξιών, με υλικής υπόστασης αγαθά. Όπως οι κάθε λογής ιδιοκτησίες, ακίνητες ή κινητές, αντικείμενα δηλαδή πρακτικής χρήσης, προς δήθεν βελτιστοποίηση της ζωής και καθημερινότητάς του.

       Κι ενώ κάτι τέτοιο επιδιώκεται σχολαστικά και  συνεχώς, απαιτώντας όχι μόνο σωματική προσπάθεια και  τον χρόνο του ατόμου, αλλά και αδιέξοδα κοπιαστική σκέψη.

     Εντούτοις, το τελικό αποτέλεσμα της όποιας πνευματικής του κατάστασης, δεν αλλάζει. Αφήνοντας έτσι το άτομο βαθιά εγκλωβισμένο μέσα σ’ ένα προσωπικό κι αμετακίνητα νοσηρό ανικανοποίητο.

      Πράγμα για το οποίο… έχουμε επίσης κάνει σχετική αναφορά παλαιότερα!

     Προς τι λοιπόν συνεπάγεται όλη αυτή η σωματική κι αδιέξοδα πνευματική προσπάθεια. Όταν, σχεδόν πάντοτε,  καταλήγει αναφανδόν στο εσωτερικό συναίσθημα του κενού.

    Με το οποίο, αναπόφευκτα, συναντάται το άτομο κατά τις στιγμές της ατέλειωτης μοναξιάς του. Κι απ’ την οποία, πολύ δύσκολα καταφέρνει ν’ απομονωθεί, αποκαλύπτοντας έστω και πρόσκαιρα τον πραγματικό του εαυτό.

       Όταν μάλιστα επικοινωνεί ειλικρινά με το εγώ και τον εσωτερικό κόσμο, χωρίς προσχώματα ή άλλες εξωτερικές επιρροές. Κι όταν αποφασίζει, κάποια στιγμή, να βγάλει αυτή τη μάσκα, πίσω απ’ την οποία κρύβεται το βαρύ προσωπείο της κοινωνικής συμπεριφοράς και προσποίησης. Αντιμετωπίζοντας όμως τώρα ξεκάθαρα το πραγματικό εσωτερικό του εγώ. Στην προσπάθεια να επικοινωνήσει χωρίς ψέματα και θεατρινισμούς, μπροστά στον καθρέπτη της αποκάλυψης. Μα και της άμεσης επικοινωνίας με τα θέλω των αξιών, που προσπαθεί συνεχώς     με αγωνία να θάψει βαθιά μέσα του.

      Σ’ ένα ασφυκτικά γεμάτο, δύσοσμο και κορεσμένο ασυνείδητο.

     Έτσι τα κτήρια που τον περιβάλλουν, καθώς και τα κάθε λογής περιουσιακά στοιχεία, φαντάζουν κενά γράμματα χωρίς βαθύτερο νόημα, τυπωμένα με υγρή μελάνι που σβήνει συνεχώς κιτρινίζοντας την πραγματική εικόνα της ύπαρξής του. Καθώς το άτομο πρέπει ν’ ανατυπώνει, ξανά και ξανά, τα ίδια λόγια και πράξεις προς τους άλλους, αλλά και τον ίδιο. Στην απέλπιδα προσπάθεια να πείσει και να πειστεί, για την ορθότητα των λόγων και πράξεών του.

     Ενώ, αντίθετα, όλες εκείνες οι εσωτερικές φωνές της σκέψης -που συνάδουν αναλόγως- αν και τόσο φαινομενικά άκαιρες, φαντάζουν ως σκαλισμένες επάνω σε σκληρή κι αδιάβροχη πέτρα. Επιφάνεια, που όσο κι αν ο ίδιος την ποτίζει με ψευδείς εικόνες, προσποιητής και πρόσκαιρης ικανοποίησης. Ωσάν το γυαλόχαρτο που λειαίνει τα πάντα. Αδυνατεί να σβήσει όμως όσα έχουν γραφτεί, παρά τις όποιες απέλπιδες προσπάθειες.

     Μιας και η βαθύτερη κι αληθής σκέψη μας, αν και άυλη!          

    -Αυτήν δηλαδή που ονομάζεται ως ένστικτο ή αρχέτυπο.-

       Δεν διαγράφεται από κανένα φυσικό φαινόμενο, όπως συμβαίνει με τα διάφορα κτίσματα που διαλύονται στον χρόνο και τον καιρό. Παραμένοντας ανεξίτηλα χαραγμένη μέσα μας, μην εγκαταλείποντας ποτέ τον πραγματικό αγώνα για αυτοβελτίωση και προσωπικό μεγαλείο.

    Καθώς είναι καλά σμιλευμένη πάνω στην επιφάνεια μιας αιώνιας πέτρας, προσωπικού ίσως θυσιαστηρίου. Αυτού δηλαδή που ονομάζεται χαραχτήρας, και είναι από πάντα ταγμένη στις άυλες θεότητες των αξιών και ιδεών του πολιτισμού.

           Οι οποίες, αν τελικά επικρατήσουν κάποτε.

     Στα σίγουρα θα οδηγήσουν το σύνολο της ανθρωπότητας, σ’ ένα απίστευτα θαυμαστό μέλλον. Εκεί όπου ο νέος άνθρωπος -Explorer- ίσως συναντήσει μοιραία, και γιατί όχι τελικά… το τόσο μακρινά φανταστικό πεπρωμένο του.

         Σε αντίθετη ίσως περίπτωση… ω μη γένοιτο!

      Μάλλον το επόμενο νοήμων έμβιο είδος, μας εντοπίσει           -ανακαλύψει- θαμμένους κάτω απ’ τα χαλάσματα, συντρίμμια και μπάζα της γήινης ιστορίας. Πάντα όμως, ως απολιθώματα του παρελθόντος, πράγμα το οποίο γίνεται ακόμη και σήμερα.

     Καθώς, κάθε φορά που μέχρι τώρα το ξεχωριστό είδος          -άνθρωπος- είναι έτοιμο για το μεγάλο πνευματικό άλμα και ταξίδι!

      Η άλλη πλευρά ενός σκοτεινού εγώ, ωσάν ένα άλλο  φεγγάρι, και η οποία ονομάζεται ατομικότητα. Επιβάλλοντας την καταστροφική της δύναμη, επιστρέφοντας πάντοτε τον κόσμο σε μια νέα σχεδόν αρχή εκκίνησης. Παραπέμποντας ξανά τις όποιες ιδέες της πνευματικής προόδου και εξέλιξης, στις καλένδες μιας επαναλαμβανόμενης ιστορικής αποτυχίας.

Που τόσο αδόκιμα… ονομάζεται τεχνολογική πρόοδος!

    Ενός όμως κόσμου, ο οποίος οφείλει τελικά στον εαυτό  του να ζήσει κάποτε με στόχους, αρχές και άξιες, και όχι με ντουβάρια!

        Υστερόγραφο

       Ο συντάκτης του κειμένου, του οποίου τα βιβλία  στέκονται βουβά πάνω στα ράφια των βιβλιοπωλείων, ως  άλλα πνευματικά δημιουργήματα. Μιας κι ελάχιστοι έχουν αποτολμήσει να τ’ ανοίξουν, έστω ξεφυλλίζοντας. Καθώς ακόμα λιγότεροι είναι αυτοί που ένοιωσαν την ανάγκη να καταλάβουν κάτι απ’ όσα περιχέονται μέσα τους.

     – Και απέναντι εις τους οποίους είμαστε απόλυτα και για πάντα ευγνώμονες…!-

      Μας αποδίδει στο τελευταίο κεφάλαιο του Hobo, το πώς  ο ήρωας του βιβλίου, ωσάν ένας άλλος, νέος Ηρακλής! Διαμένει τελικά σ’ ένα σπίτι που αιωρείται πάνω απ’ τη γη, στο κενό του χάους, απέναντι σ’ ένα ψηλό βουνό. Ένα άυλο δηλαδή κτίσμα που υπάρχει και υφίσταται μοναδικά μέσα στη σκέψη και τη φαντασία του.

    Κι όλο αυτό, κατά τη διάρκεια ενός τόσο αποκαλυπτικά εσωτερικού ονείρου. Μιας και κανένας από εμάς… δεν είναι τίποτε άλλο, παρά ένας Hobo…!

     Που περιπλανιέται συνεχώς με τη σκέψη και μόνο, μέσα  στο χάος ενός απόλυτα εσωτερικού σύμπαντος κόσμου, και της δημιουργίας που τον περιβάλει.

     Όπως άλλωστε ο γνωστός αρχαίος μυθολογικός ήρωας,  απ’ τον οποίο, πήρε τ’ όνομα του ο Ηρακλής, ως ένας άστεγος!

        Καθώς στην πραγματικότητα, όπως κι εμείς, δεν χρησιμοποιούσε τίποτε άλλο για να στεγασθεί, παρά την ίδια τη σκέψη.

     Η οποία όμως, είναι όντως αρκετή για να μας περιθάλψει, θεραπεύοντας τις όποιες πνευματικές ασθένειες, που μια βαθιά άρρωστη κοινωνία γεννά και μεταδίδει συνεχώς γύρω μας.

     Μολύνοντας το νέο αίμα που έρχεται για να σώσει το   μέλλον της ανθρωπότητας, καθαρίζοντας και διαγράφοντας  το παλιό κι αρρωστημένο. 

                Υποσημείωση

      Εν κατακλείδι, ως άστεγος, θα μπορούσε να ορισθεί ο  μη σκεπτόμενος άνθρωπος. Κι ως εκ τούτου, συνεπώς, πλήρως εκτιθέμενος στις όποιες κοινωνικές συνθήκες. Πράγματα που επιβάλλονται χωρίς προσωπική επιλογή και ερήμην του.

    Έτσι, με ασφάλεια μπορούμε να πούμε, πως ένα υγιές εγώ δεν μπορεί να είναι ποτέ άστεγο. Μιας και η ώριμη σκέψη θα το στεγάζει πάντα μέσα της.

                                                          Ευ Δαίμων